
- Το σοσιαλιστικό όραμα για ένα υπερκράτος είναι εξαιρετικά επικίνδυνο για το μέλλον της Ευρώπης. Αυτό που οι υποστηρικτές του αποκαλούν εναρμόνιση, είναι στην πραγματικότητα η δημιουργία πολιτικού καρτέλ. Καταργεί τον φορολογικό και κανονιστικό ανταγωνισμό. Όταν εναρμονιστούν οι πολιτικές, η τάση θα είναι να αυξηθούν οι φόροι και οι κανονισμοί να γίνουν πιο επαχθείς, καθώς ο ανταγωνισμός, ο οποίος χρησιμεύει ως άσκηση ελέγχου στην ακόρεστη επιθυμία των πολιτικών για αύξηση της κρατικής εξουσίας, απενεργοποιείται – τουλάχιστον εντός της Ευρώπης. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο ανταγωνισμός μεταξύ των πολιτικών οντοτήτων περιορίζει την κρατική εξουσία και επιτρέπει την ελευθερία. Στην πράξη, ο ανταγωνισμός των μικρών κρατών έχει κάνει την Ευρώπη μοναδική και εξαιρετικά επιτυχημένη. Κατά τον Μεσαίωνα, η Ευρώπη περιείχε χιλιάδες μικρές πολιτικές οντότητες που μείωσαν τα κόστη έχοντας την ελευθερία να «ψηφίσουν με τα πόδια» μετακομίζοντας σε άλλες περιοχές. Τα άτομα και οι επιχειρήσεις μπορούσαν να αποφύγουν την καταπίεση και τους υψηλούς φόρους με σχετικά χαμηλό κόστος. Τα κράτη δεν μπορούσαν να καταστούν υπερβολικά καταπιεστικά, επειδή θα έφευγαν μαζικά οι πολίτες και οι επιχειρήσεις. Ο ανταγωνισμός ανάγκασε τα κράτη να γίνουν πιο ελεύθερα. Η ελευθερία επιτράπηκε να ευδοκιμήσει στην Ευρώπη, οδηγώντας σε μεγάλες οικονομικές, πολιτιστικές και τεχνολογικές προόδους που ώθησαν την Ευρώπη να είναι η πιο προηγμένη και ισχυρή περιοχή στον κόσμο. Αντίθετα, αυτοκρατορίες που υπήρχαν στην Κίνα ή στην Ινδία έμειναν πίσω, καθώς οι πολίτες δεν μπορούσαν να ξεφύγουν από τους δεσπότες τους. Ιστορικά, μια αυτοκρατορία ή ένα υπερκράτος θα ήταν εξαιρετικά αντι-ευρωπαϊκή άποψη. Χωρίς ενδοευρωπαϊκό ανταγωνισμό, οι φόροι και η κρατική εξουσία θα αυξηθούν. Καθώς το μέγεθος και η ισχύς του ευρωπαϊκού υπερκράτους θα αυξηθεί, η ατομική ελευθερία – η βάση για ευημερία και πρόοδο – θα υποχωρήσει. Εκείνοι που αγαπούν την ατομική ελευθερία θα πρέπει να αντιταχθούν σθεναρά σε όλες τις προσπάθειες περαιτέρω συγκεντρωτισμού. Οι υποστηρικτές της ελευθερίας πρέπει να αντιστρέψουν τα βήματα των τελευταίων ετών που οδηγούν προς ένα ευρωπαϊκό υπερκράτος. Ο ESM πρέπει να καταργηθεί και η τραπεζική ένωση πρέπει να τερματιστεί (σημ. από τον Philip Bagus, ακαδημαϊκό συνεργάτη του Ινστιτούτου Ludwig Mises, γνήσιου οικονομολόγου της αυστριακής σχολής οικονομικής σκέψης και καθηγητή οικονομικών στο Universidad Rey Juan Carlos στη Μαδρίτη)

Το παρόν ιστολόγιο (και το διαδικτυακό του κανάλι) επειδή αποτελεί παρά μόνο μια Δεξαμενή Σκέψης και όχι κάποιο πολιτικό κόμμα ή οργάνωση ή επιχείρηση που μαζεύει κόσμο, δεν έχει κανένα πρόβλημα να δυσαρεστήσει τον οποιονδήποτε αναγνώστη ή ακροατή του καναλιού μας με αυτά που γράφει και λέει στις ομιλίες του αντίστοιχα, εφόσον δεν υπάρχει προσωπικά κανένα πολιτικό ή οικονομικό όφελος για να ενδιαφέρεται για τη συμπάθεια του κόσμου. Διαφορετικά, αν αποκρύψουμε την πληροφόρηση που δίνουμε στον κόσμο για να μην γίνουμε αντιπαθείς στους περισσότερους, πέρα του ότι δεν θα μπορεί να γνωρίζει μετά ποια μέτρα προστασίας να πάρει και τι επιλογές να κάνει στη ζωή του (πολιτικές και μη), όπως για παράδειγμα να μην μιλάμε για εβραιοσιωνιστές και νεοταξίτες για να μην μας πουν αντισημίτες και συνωμοσιολόγους αντίστοιχα ή να μην μιλάμε για εθνοφυλετική κοινωνία για να μην μας πουν ρατσιστές, το πρόβλημα θα συνεχίζει να υπάρχει και να διαιωνίζεται όσο θα κάνουμε ότι δεν το βλέπουμε, για τον ίδιο λόγο που δεν θα εξαφανίζονταν ένας ληστής μέσα από το σπίτι μας επειδή θα κλείναμε τα μάτια! Για αυτό ό,τι διαβάζετε και ακούτε εδώ πέρα, είναι εντελώς αμερόληπτο και το ίδιο ισχύει για όσα θα διαβάστε στο παρόν άρθρο. Έτσι λοιπόν, παραθέτοντας αρχικά το παραπάνω ελευθεριακό απόσπασμα σε εχθρική αντιπαράθεση με το σοσιαλιστικό (και άρα ανελεύθερα καταπιεστικό) σύνθημα του εργατικού κέντρου στα δεξιά της πρώτης φωτογραφίας, διευκρινίζεται (σε όσους μας διαβάζουν και ακούν) ότι το παρόν ιστολόγιο και το κανάλι του δεν διαχωρίζει τους ανθρώπους με πολιτικά κριτήρια μέσα στο ίδιο το παγκοσμιοποιητικό σύστημα εξουσίας επιλέγοντας ένα από τα αφεντικά του (π.χ. τον κάθε σημερινό Μητσοτάκη ή τον κάθε κομμουνιστή που επιθυμεί κάθε τέτοιο εργατικό κέντρο), αλλά μεταξύ των ανθρώπων που θέλουν να ζουν ελεύθερα όπως εκείνοι θέλουν παραδοσιακά στον τόπο τους και εκείνων που αφήνουν κάποιον άλλον να αποφασίζει το αντίθετο παρά τη θέλησή τους σαν σκλάβοι ή ηθελημένα αν κουβαλάνε τα ίδια μυαλά με εκείνον, ανεξαρτήτως πολιτικών, ιδεολογικών και θρησκευτικών πεποιθήσεων που έχει ο καθένας τους μιας που το τελικό αποτέλεσμα δεν αλλάζει.