- ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑΣ:
540 μ.Χ. Η ελληνική Ιατρική έχει ήδη απαγορευθεί ως «γνώση του Διαβόλου» και τα συγγράμματά της έχουν ήδη χαθεί για πάντα στη φωτιά των χριστιανών. Με μόνη θεραπευτική μέθοδο την αφαίμαξη και το διάβασμα εξορκισμών, αρχίζει στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία η μεγάλη επιδημία που υπολογίζεται (βλ. Panati Charles, 1989) ότι εξόντωσε 100 εκατομμύρια ανθρώπους. Η Εκκλησία βγαίνει παρόλα αυτά κερδισμένη, καθώς αποδίδει την επιδημία στην οργή του Θεού για την επιβίωση των «αιρέσεων» και της Ελληνικής θρησκείας («ειδωλολατρίας» κατά τους χριστιανούς)
Με αφορμή το πρόσφατο συμβάν στην εθνική πινακοθήκη, με τη βέβηλη αναπαράσταση κάποιων χριστιανικών εικόνων από κάποιον καλλιτέχνη και τη βίαιη επίθεση που δέχτηκαν από κάποιον θρησκόληπτο βουλευτή (σημ. τα ονόματα δεν μας ενδιαφέρουν γιατί εστιάζουμε στις πράξεις), θα δοθεί τώρα μια δημόσια τοποθέτηση που δεν θα διαβάστε ή ακούστε πουθενά αλλού μέχρι στιγμής, για τον ίδιο λόγο που δεν επαναλαμβάνεται κάτι τέτοιο και στον ευρύτερο πατριωτικό χώρο ή εθνοκεντρικό και εθνικιστικό ειδικότερα όταν παραθέτουν τις απόψεις τους οι διάφοροι εκφραστές των ιδεών αυτών, διότι απλούστατα κανένας (ή σχεδόν κανείς) απ’ όλους αυτούς δεν λαμβάνει υπόψη τη φυλή που θα απαρτίζει την εθνική κοινωνία που θέλει να οικοδομήσει πάνω στην ήδη υπάρχουσα παγκοσμιοποιημένη. Εν ολίγοις και για να μην επαναλαμβάνουμε ίδια πράγματα των υπολοίπων άρθρων μας, βλέπουμε από τη μια θρησκόληπτους βυζαντινολάτρες (όσον αφορά τη χώρα μας) που προσπαθούν να επιβάλλουν ξανά τη θεοκρατία τους και παρά τη θέληση της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού μας σήμερα που δεν επιθυμεί κάτι τέτοιο (κρίνοντας από τις προτιμήσεις της), ενώ από την άλλη τη Διαφωτιστική αντίληψη περί έθνους η οποία δεν λαμβάνει υπόψη το φυλετικό υπόβαθρό της (σαν να καθορίζεται αυτό νομικά και όχι από την ίδια τη Φύση γονιδιακά). Κοινό σημείο τώρα και των δυο αυτών αντιλήψεων, είναι πάλι μια παγκοσμιοποιημένη κοινωνία την οποία αντιμάχονται φαινομενικά, αλλά ουσιαστικά δεν διαφέρει σε τίποτα από την υπάρχουσα παγκοσμιοποιητική, αφού από τη μια πλευρά πάλι θα γινότανε αποδεκτή η ένταξη ενός αφροασιάτη στην κοινωνία αν ήταν χριστιανός, όπως το ίδιο και από την άλλη πλευρά αν του δινότανε ελληνική ταυτότητα ή πολιτογράφηση.
Όπως αντιλαμβάνεστε συνεπώς, εμείς εδώ πέρα σε αυτό το ιστολόγιο και το κανάλι μας, δεν μπορούμε να έχουμε καμιά απολύτως σχέση με καμία από τις δυο αυτές πλευρές όταν μιλάμε για εθνοφυλετική κοινωνία, για τον απλούστατο λόγο ότι η φυλή ενός έθνους ποτέ δεν αλλάζει εφόσον καθορίζεται αυτή γονιδιακά, όπως αντιθέτως μπορεί να αλλάξει η εθνική συνείδηση, η πολιτογράφηση και η θρησκεία ενός λαού, ακριβώς επειδή δεν αφορούν τη φυσιολογία του ανθρώπου που κληρονομούνται στους απογόνους του, όπως τα γονίδια που φέρει μέσα του απ’ τους προγόνους του ο καθένας σαν και εμάς (π.χ. ένας Έλληνας στο γένος μπορεί να αποκτήσει ανθελληνική εθνική συνείδηση, κινεζική πολιτογράφηση ή υπηκοότητα και μουσουλμανική θρησκεία χωρίς να αλλάζει όμως η καταγωγή του είτε του αρέσει αυτή είτε όχι). Όπως πολύ εύστοχα συνοψίζεται αυτή η κατάσταση και στο παρακάτω κείμενο από την αρθρογραφία μας (για να μη χρονοτριβούμε περισσότερο ως προς την ταυτότητα του παρόντος ιστολογίου και του καναλιού του για όσους απορούν):
«Εάν τα κτίρια, οι αυτοκινητόδρομοι και οι σιδηρόδρομοι μας έμελλε να καταστραφούν, θα μπορούσαμε εύκολα να τους ανοικοδομήσουμε. Εάν οι πόλεις μας έμελλε να καταστραφούν, από τα ίδια τους τα ερείπια θα ανοικοδομούσαμε νέες ακόμα μεγαλύτερες. Ακόμα και αν οι ένοπλες δυνάμεις μας έμελλε να συνθλιβούν, θα μπορούσαμε να γεννήσουμε γιούς για να πάρουν πίσω την χαμένη μας δόξα. Εάν, όμως, το Αίμα της Λευκής μας Φυλής νοθευτεί με το Αίμα της Αφρικής, τότε το σημερινό μεγαλείο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής θα καταστραφεί για πάντα και κάθε ελπίδα για τον πολιτισμό θα είναι τόσο αδύνατη, όσο αδύνατη θα είναι και η αποκατάσταση του αίματος του Λευκού ανθρώπου» (Γερουσιαστής Theodore G. Bilbo, του Μισισιπή, 1947).
Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ερχόμαστε σε ευθεία σύγκρουση με κάθε έναν που θεωρεί ως έλληνα ή συμπατριώτη του τον οποιονδήποτε άνθρωπο του πλανήτη αν είναι χριστιανός ή αν του δοθεί ελληνική ταυτότητα και με οποιονδήποτε θεωρεί ως έλληνα ή συμπατριώτη του παρά μόνο όποιον έχει χριστιανική θρησκεία σαν να πρόκειται για κάτι το κληρονομικό (π.χ. λες και υπάρχει χριστιανική φυλή), διχάζοντας ή διαλύοντας με άλλα λόγια μια εθνοφυλετική κοινωνία για δικούς του θεοκρατικούς λόγους, όπως κάνει δηλαδή κάθε τέτοιο θρησκόληπτο άτομο όταν επιτίθεται σε έργα τέχνης που τα θεωρεί βλάσφημα στην περίπτωση που εξετάζουμε στο παρόν άρθρο. Και συνεπώς, ακριβώς τα ίδια θα λέγαμε και στην περίπτωση κάθε άλλου αλλόθρησκου θεοκράτη που θα λογόκρινε την τέχνη για τον ίδιο λόγο, αν για παράδειγμα βλέπαμε κάποιον αρχαιοελληνιστή να βεβηλώνει μια χριστιανική εκκλησία επειδή αυτή χτίστηκε πάνω σε έναν αρχαιοελληνικό ναό θεωρώντας βλάσφημο κάτι τέτοιο από δική του πλευρά αυτή τη φορά:
Καταλαβαίνει λοιπόν ο αναγνώστης μας πως αν ο καθένας αρχίσει να λογοκρίνει (ή να βιαιοπραγεί ακόμα χειρότερα) απέναντι στο οτιδήποτε θεωρεί ότι είναι βλάσφημο για τη θρησκεία του, από έναν ζωγραφικό πίνακα στην περίπτωσή μας μέχρι ένα θεατρικό έργο ή μουσικό δίσκο (π.χ. που το θεωρεί αντιχριστιανικό ή σατανικό), τότε όχι μόνο καταπατάται η ελεύθερη επιλογή του οποιουδήποτε να επιλέγει τη θρησκεία που θέλει ή καμία και η ελευθερία έκφρασής του μέσα σε μια ανεξίθρησκη κοινωνία που θα γίνει ζούγκλα (και άρα θα είναι υπό διάλυση), αλλά ανοίγει αυτοκαταστροφικά και ο δρόμος για τη δημιουργία μιας ουδετερόθρησκης, με απαλοιφή δηλαδή κάθε θρησκευτικού χαρακτηριστικού της υπό το πρόσχημα της αλλόθρησκης προσβολής (π.χ. αφαίρεση χριστιανικών συμβόλων από δημόσια κτίρια για να μην προσβάλλονται οι αλλόθρησκοι που ζουν ανάμεσά μας όπως είναι οι εβραίοι, οι μουσουλμάνοι, οι αρχαιοελληνιστές κ.α.), κάτι που βολεύει αφάνταστα τους παγκοσμιοποιητές για να εγκαθιδρύσουν μετά πλανητικά παρά μόνο τη δική τους πανθρησκεία που υποτίθεται ότι εκφράζει κάθε θρησκευόμενο άνθρωπο ανεξαρτήτου θρησκείας (καταπατώντας και πάλι την ελευθερία του να επιλέξει κάτι το διαφορετικό θρησκευτικά ή καμιά θρησκεία), όπως μαρτυρούν άλλωστε επ’ αυτού τα ίδια τα Μασονικά γραπτά σαν τα παρακάτω:
‘’Σε μια στοά αποτελούμενοι ολοκληρωτικά από Εβραίους, μπορεί να τεθεί στο βωμό μόνον η Παλαιά Διαθήκη και οι Τούρκοι Ελευθεροτέκτονες μπορούν να κάνουν χρήση του Κορανίου. Αν και οι ψαλμοί είναι για τον Χριστιανό, η Πεντάτευχος για τον Ισραηλίτη, το Κοράνι για τον Μουσουλμάνο, ή η Βέδες για τον Βραχμάνο κάθε τι Μασονικό μεταδίδει την ίδια ιδέα – πώς ο συμβολισμός της θείας θέλησης απεκαλύφθη στον άνθρωπο’’
(Εγκυκλοπαίδεια τον Ελευθεροτεκτονισμού του Μακί, σ. 133)
‘’Εάν η Μασονία ήταν απλά ένα Χριστιανικό ίδρυμα, ο Εβραίος και ο Ισλαμιστής, ο Βραχμάνος και ο Βουδιστής δεν θα μπορούσαν συνειδητά να συμμετέχουν στην ‘φώτισή’ της, αλλά η παγκοσμιότητα της είναι το καύχημά της. Στην γλώσσα της οι πολίτες κάθε έθνους μπορούν να επικοινωνήσουν. Στο βωμό της, άνθρωποι όλων των θρησκειών μπορούν να γονατίσουν. Στο πιστεύω της μαθητές κάθε πίστης μπορούν να είναι συγκαταβατικοί’’
(Εγκυκλοπαίδεια του Ελευθεροτεκτονισμού του Μάκι, σ. 439)
Συμπερασματικά θα λέγαμε λοιπόν, πως δεν πέφτουμε στην στημένη προπαγανδιστικά παγίδα της εποχής μας για να πρέπει να επιλέξουμε μεταξύ ενός θρησκόληπτου χριστιανού και ενός παγκοσμιοποιητή σαν τους Μασόνους ή άλλους νεοεποχίτες με ίδιες αντιλήψεις, αλλά αντιθέτως πολεμάμε και τις δυο αυτές πλευρές, τόσο για να μην διαλύσουμε την κοινωνία (με θρησκευτικές διαμάχες) προς όφελος κάθε εξωτερικού της εχθρού (εθνικού σαν τους τούρκους ή παγκοσμιοποιητικού σαν τους Μασόνους), όσο και για να διατηρήσουμε την ελεύθερη θρησκευτική μας επιλογή αν επιθυμούμε μια τέτοια (και την ενότητα της κοινωνίας μας κατ’ επέκταση), όπως ήδη συνέβη αυτό ιστορικά με το περίφημο διάταγμα των Μεδιολάνων:
- Ένα από τα πρώτα έργα του Κωνσταντίνου μόλις ανέλαβε τη διοίκηση του κράτους με τον Λικίνιο ήταν το Διάταγμα των Μεδιολάνων. Μ’ αυτό το διάταγμα δινόταν στον καθένα το δικαίωμα να ακολουθεί όποια θρησκεία ήθελε. Έτσι τερματίζονταν πια οι διωγμοί κατά των χριστιανών.
ΣΥΝΕΠΩΣ:
Καταδικάζουμε κάθε λογοκριτική και βίαιη πράξη (σαν του εν λόγω βουλευτή στην εθνική πινακοθήκη) κάθε θεοκράτη οποιασδήποτε θρησκείας και κάθε παγκοσμιοποιητή (σαν τους Μασόνους) πάλι το ίδιο υπό το πρόσχημα της θρησκευτικής προσβολής και για αυτό μας δημιούργησε (αυτός ο δεύτερος) πολυπολιτισμικές κοινωνίες έτσι ώστε να βρίσκει (και) την αφορμή να εξαφανίζει θρησκευτικά σύμβολα (σαν να ήταν αθεϊστής) για να μην προσβάλλονται οι υπόλοιποι αλλόθρησκοι. Για αυτό αντιθέτως και προς αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης, υπό προϋποθέσεις, υπερασπιζόμαστε την ελευθερία της θρησκευτικής έκφρασης οπουδήποτε και με οποιονδήποτε τρόπο εκφράζεται αυτή αδιαφορώντας για το αν είναι βλάσφημη ή προσβάλλει κάθε αλλόθρησκο, τόσο για να μην μας επιβληθεί διαφορετικά μια θεοκρατία κάποιας συγκεκριμένης θρησκείας που μπορεί να μη θέλουμε και έτσι να καταπιεζόμαστε από τους νόμους της, όσο και για να μην φτάσουμε στο σημείο να μην μπορούμε να επιλέξουμε καμία είτε γιατί δεν θα υπάρχει καθόλου θρησκεία αν θα μας κυβερνούσαν αθεϊστές (σαν τους κομμουνιστές) είτε παρά μόνο μια παγκόσμια ή μια πανθρησκεία με άλλα λόγια αν θα μας κυβερνούσαν παγκοσμιοποιητές (σαν τους Μασόνους που είδαμε) σε πλανητικό επίπεδο.
ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ:
Επειδή όμως δεν μπορεί να υπάρξει καμιά ελευθερία επιλογής κάποιου για το οτιδήποτε χωρίς να σέβεται αυτή την ελευθερία κάποιου άλλου που επιλέγει κάτι το διαφορετικό, καθίσταται αυτονόητο ότι δεν μπορεί να προσβάλλεται η θρησκεία κάποιου μέσα στο ναό του ή οπουδήποτε αλλού παραβρίσκεται υποχρεωτικά με την παρουσία του, διότι τότε και για ευνόητους λόγους, καταπατάται η ελευθερία ύπαρξης της ίδιας της θρησκείας του, η οποία απαιτεί συγκεκριμένους συμβολισμούς για να υφίσταται! Για παράδειγμα, μέσα σε μια χριστιανική εκκλησία ή χριστιανική πινακοθήκη (κατά το παράδειγμα του άρθρου μας) και μέσα σε ένα δημόσιο κτίριο που απαιτείται υποχρεωτικά η παρουσία κάθε πολίτη (π.χ. σε ένα δημόσιο σχολείο), χρειάζονται εικόνες συγκεκριμένης μορφής και όχι παραλλαγμένης (με βλάσφημο ή μη τρόπο) ή κάποιας διαφορετικής θρησκείας, διότι διαφορετικά, μιλάμε για διαγραφή αυτής της θρησκείας που αντικαθίσταται με κάτι άλλο και άρα καταπατάται η ελευθερία του οποιουδήποτε ανθρώπου να ακολουθήσει τη συγκεκριμένη θρησκεία όπως ακριβώς είναι! Στην περίπτωση της εθνικής πινακοθήκης όμως δεν ισχύει το ίδιο, για τους εξής λόγους: Δεν είναι αυτή χριστιανικό κτίριο για να μην επιτρέπονται βλάσφημες ή αλλόθρησκες εικόνες εκεί μέσα, δεν χρηματοδοτείται κρατικά παρά μόνο από χριστιανούς φορολογούμενους (π.χ. όταν ζουν ανάμεσά μας αρκετοί φορολογούμενοι πολίτες που δεν θρησκεύονται ή δηλώνουν άθεοι) για να αποφασίζουν (και δικαιολογημένα) παρά μόνο εκείνοι ποια έργα τέχνης θα προβάλλονται με τους φόρους που πληρώνουν, κανένας δεν υποχρεούται με το ζόρι να πάει σε μια πινακοθήκη όπως πάει στο σχολείο και έτσι δεν δικαιούται να λογοκρίνει εκεί μέσα έργα τέχνης που δεν του αρέσουν όσο βλάσφημα και αν είναι, γιατί με το ίδιο σκεπτικό θα έπρεπε να σπάσει και τη τζαμαρία ενός δισκάδικου (όπου επίσης βρίσκεται σε δημόσιο χώρο όπως και η κάθε πινακοθήκη) αν έβλεπε στη βιτρίνα του ένα αντιχριστιανικό ή βλάσφημο εξώφυλλο μιας ‘’μέταλ’’ μπάντας για παράδειγμα:
Ούτε ζούμε, τέλος, σε καθεστώς χριστιανικής θεοκρατίας σαν του Βυζαντίου για να ανεχόμαστε βανδαλισμούς στο οτιδήποτε θεωρείται αντιχριστιανικό ή βλάσφημο, γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα το επιθυμούσε αυτό ο περισσότερος κόσμος είτε με μαζικές διαδηλώσεις (σαν εκείνες του δυστυχήματος των Τεμπών) είτε ψηφίζοντας θρησκόπληπτα πολιτικά κόμματα (σαν της ‘’ΝΙΚΗΣ’’) στην πλειοψηφία του (δηλ. δίνοντας πάνω από 50% σε εκλογικό του ποσοστό με 100% συμμετοχή του κόσμου στις εκλογές), ούτε μπορούμε να θεωρηθούμε χριστιανική χώρα για να ισχύουν τα ίδια λογοκριτικά με την αιτιολογία ότι τελούνται χριστιανικές τελετές στην κοινωνία, αφού βαπτιστήκαμε χριστιανικά παρά τη θέλησή μας ή χωρίς να μας ρωτήσουν εκμεταλλευόμενοι τη νηπιακή μας ηλικία κατά την οποία δεν μπορούμε να πάρουμε ακόμη την οποιαδήποτε απόφαση για το τι θέλουμε στη ζωή μας, διότι με το ίδιο σκεπτικό, θα έπρεπε να θεωρηθούμε μουσουλμανική χώρα αν μας κατακτούσαν πάλι οι Οθωμανοί και μας εξισλάμιζαν με το ζόρι, παρόλο που στον καθημερινό μας βίο θα συμπεριφερόμασταν με διαφορετικό θρησκευτικό τρόπο ή χωρίς καθόλου τέτοιο.
Κατά συνέπεια, μόνο κατακριτέα μπορεί να θεωρηθεί η βάνδαλη συμπεριφορά του εν λόγω βουλευτή στην εθνική πινακοθήκη, πράξη η οποία δεν διαφέρει σε τίποτα από εκείνη του κάθε παγκοσμιοποιητή που προσπαθεί να επιβάλλει με φασιστικό τρόπο (δηλ. ως μια επιβαλλόμενη μειοψηφία) τις δικές του αντιλήψεις μέσα σε μια κοινωνία η οποία έχει διαφορετικές στη πλειοψηφία της για να μην προβαίνει σε τέτοιους βανδαλισμούς και για να μην ψηφίζει (όπως είπαμε) θεοκρατικά πολιτικά κόμματα ή να ζητάει μια τέτοια κυβέρνηση με μαζικές διαδηλώσεις! Σημειωτέον δε, ότι συνεχίζουμε να περιμένουμε παρόμοιες βεβηλώσεις και άλλων θρησκειών (σαν την εβραϊκή και τη μουσουλμανική) απ’ αυτούς που επικαλούνται (και πολύ σωστά) την ελευθερία της τέχνης, αλλά για να μην τις βλέπουμε ποτέ μέχρι σήμερα (πλην ενός σκίτσου με τον Μωάμεθ τότε από τη γαλλική εφημερίδα ‘’Charlie Hebdo’’ και τα όσα αιματηρά επεισόδια επακολούθησαν), αυτό σημαίνει ότι οι συγκεκριμένοι καλλιτέχνες βρίσκονται σε εντεταλμένη υπηρεσία αντιχριστιανικών συμφερόντων (π.χ. εβραϊκών και νεοεποχίτικων επειδή απαρνούνται τον Χριστό ως Μεσσία τους περιμένοντας τον επόμενο), άρα είναι εξίσου κατακριτέα η δράση τους εφόσον γίνεται για αθεϊστικές ή για θρησκευτικές σκοπιμότητες και έτσι δεν δικαιούνται να μιλάνε για (και πόσο μάλλον να υπερασπίζονται) την ελευθερία της τέχνης, όταν την ασκούν αντιφατικώς με ανελεύθερο (ως εκ τούτου) τρόπο!
