Η κρυμμένη εβραϊκή προέλευση που έχουν οι νύφες της βασιλικής οικογένειας Γλύξμπουργκ ή Ντε Γκρες και γιατί μας ενδιαφέρει αυτό σαν Έλληνες

 - Σύμφωνα με την Βικιπαίδεια, ο Robert Warren Miller, που γεννήθηκε στις 23 Μαΐου 1933, ο πάμπλουτος συμπέθερος του «Έλληνα» βασιλιά μας, είναι ΕΒΡΑΙΟΣ Ασκεναζὶμ στην καταγωγή. Ενώ πιο «περιούσιος» δεν γίνεται κανείς, τα τελευταία χρόνια καταβάλλονται προσπάθειες να αποκρυβεί η καταγωγή. Στις νεώτερες εκδόσεις της Βικιπαίδειας, επαλείφθηκε η αναφορά στους Εβραίους Ασκεναζίμ, σίγουρα με πολλά χρήματα.
&
- Στην παρακάτω φωτογραφία: Η  ΜΑΡΙ  ΣΑΝΤΑΛ,  η Εβραία  πριγκίπισσα,  σύζυγος  του  τέως διαδόχου της Ελλάδας Παύλου και πρίγκιπα της Δανίας  και κόρη  του Εβραίου  Ασκεναζίμ  Ρόμπερτ Γουώρεν  Μίλερ. Η  εκλογή της  συζύγου  είναι  προσωπική  επιλογή.  Η  εκλογή  της εθνικότητας της συζύγου επίσης. Τα δημόσια  πρόσωπα δεν μπορούν  όμως  να  κρατούν κρυφή  την  καταγωγή  τους.
(σ.σ. από autochthonesellhnes.blogspot.com/2016/02/blog-post_19.html) 

Γιατί ἡ βασιλική οἰκογένεια μᾶς ἀπέκρυψε πώς οἱ νύφες της εἶναι ἑβραῖες;

Χάθηκαν οἱ Ἑλληνίδες;
Χάθηκαν οἱ Γερμανίδες; Οἱ Ἀγγλίδες;
Τελείωσαν μήπως οἱ πριγκίπισσες στόν πλανήτη;
Ἔπρεπε, ὅλως …«τυχαίως» καί ὅλως …«συμπτωματικῶς» νά εἶναι καί οἱ δύο ἑβραῖες;
Καί τοῦ Παύλου καί τοῦ Νικολάου;
Τς τς… Δὲν κάνει… Τί βασιλεῖς καί πρίγκιπες φιλοδοξοῦν νά εἶναι;; Τοῦ Ἰσραῆλ ἤ τῆς Ἑλλάδος;
Καὶ καλὰ ἡ μία… Καί οἱ δύο νύφες …«περιούσιες»;

Ἀφορμὴ γιὰ νὰ ἀσχοληθῶ μὲ τὸ θέμα ἦταν κάτι …τυχαῖον.
Κάπου διάβασα κάτι γιὰ κάποιον κύριο Μίλλερ. Ἕναν πολὺ πλούσιο κύριο Μίλλερ…
Λίγη ἀναζήτησις στὸ διαδίκτυο καὶ ἔπεσα στὸν πολὺ πλούσιο μπαμπᾶ τῆς Μαρὶ Σαντᾶλ Μίλερ (Marie Chantal, Crown Princess of Greece), τὸν κύριο Ῥόμπερτ Γουώρεν Μίλερ (Robert Warren Miller).

Για τη γύφτικη διαμάχη μεταξύ Παϊτέρη και Λατινοπούλου: Πως η απουσία του φυλετισμού από τον εθνικιστικό ή ευρύτερο πατριωτικό ‘’χώρο’’ τον κάνει περίγελο αλλοφύλων και οδηγεί στο ίδιο παγκοσμιοποιητικό αποτέλεσμα με τη Ρωμιοσύνη του!

 Η απάντηση του Παιτερη στη Λατινιπουλου που είπε τους Ρομά γύφτους που έκανε πάταγο:
Αν επιμένει με τον τρόπο της για τα ψηφουλακια να κάνει πολιτική θα πω τούτο...
Αν την καλοδειτε, θα δείτε ότι έχει γύφτικη ομορφιά. Μήπως η μητέρα της αγόρασε χαλί από κανένα γύφτο και δεν το πλήρωσε;
Όταν ο παρουσιαστής παρενέβη στη συζήτηση, η πρόεδρος της Φωνής Λογικής πρόσθεσε: «Δεν ντρέπεται να κάνει μια τέτοια προσωπική επίθεση; Εγώ δεν είπα κάτι προσβλητικό».
Από την άλλη πλευρά, ο Βασίλης Παϊτέρης επανήλθε στο θέμα, δηλώνοντας: «Να μας πει αν αγόρασε χαλί η μάνα της από γύφτο».
Ολοκληρώνοντας την τοποθέτησή της, η Αφροδίτη Λατινοπούλου υπογράμμισε: «Δεν επιτρέπω σε κανέναν να θίγει την οικογένειά μου και την καταγωγή μου. Αυτά είναι για μένα απαραβίαστα».
Παρά ταύτα, ο Βασίλης Παϊτέρης συνέχισε την αντιπαράθεση, λέγοντας:
«...εγώ δεν είμαι σιδεράς κυρία Λατινοπούλου, εσείς όμως, μοιάζετε για γύφτισσα»
- Agonas tis Kritis

Από τη σύσταση του Ελλαδικού κράτους μέχρι αυτή τη στιγμή που μιλάμε, ο φυλετισμός αποτελεί ταμπού για την κοινωνία του ως κάτι το ρατσιστικό ή σαν ένα ναζιστικό κατάλοιπο, με αποτέλεσμα οι εθνικόφρονες και ανεξαρτήτου φυλετικής προέλευσης εκφραστές του να γίνονται περίγελος μέχρι και από κάθε γύφτο δημοσίως, την ίδια ώρα που στρέφονται κατά των αλλοφύλων που τους μοιάζουν! Έτσι φτάνουμε στο τραγελαφικό σημείο να πέφτουν και θύματα ρατσιστικής συμπεριφοράς από αντιρατσιστές αλλά και αλλόφυλους σαν τον κάθε Παϊτέρη όπως είδαμε στο παραπάνω αποσπασματικό βίντεο ενός δημοσιεύματος που θα ακολουθήσει για αυτό το θέμα. Και όπως έχει πει γνωστός βετεράνος του Εθνοκοινωνισμού και της ιππασίας στη χώρα μας, προτού μιλήσει κάποιος για φυλετική καθαρότητα θα πρέπει πρώτα να μας δείξει ποιος είναι (αναφερόμενος σε γνωστό στρατιωτικό εθνικόφρονα με πακιστανικό εγγόνι!!!). Η δε υπεράσπιση της ελληνικότητας από εθνικόφρονες σαν την κάθε Λατινοπούλου, ακολουθεί με αντιφατικό τρόπο την ίδια παγκοσμιοποιητική ιδεολογία (την οποία αντιμάχεται!) όταν ταυτίζει τον τόπο(!) με τη φυλετική καταγωγή, σαν να λέγαμε ότι ένα γερμανικό Ντόμπερμαν λόγου χάρη είναι διαφορετική ράτσα σκύλου από ένα ισπανικό επειδή γεννήθηκε στη Γερμανία! 

Το ολέθριο στρατηγικό λάθος του Χίτλερ να επιτεθεί στη Σοβιετική Ένωση με την ανυπόστατη δικαιολογία του ‘’προληπτικού’’ πολέμου απέναντί της (όπως προπαγανδίζεται σε σχετικό βιβλίο) οδηγώντας την Ευρώπη στα εξουσιαστικά χέρια των εχθρών μας μεταπολεμικά

 - Ένα μοναδικό ντοκουμέντο σχετικά με την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα, στο οποίο αποκαλύπτονται οι λόγοι που οδήγησαν τον Χίτλερ στην επίθεση κατά της Σοβιετικής Ενώσεως. Συγχρόνως αποκαλύπτεται η συνεργασία Μ. Βρετανίας και Ε.Σ.Σ.Δ. και οι μυστικές διεργασίες μεταξύ της τελευταίας και διαφόρων βαλκανικών κρατών (Ρουμανία, Γιουγκοσλαβία) και ο ρόλος της Ελλάδας.
"Στις 22 Ιουνίου 1941 η Eθνικοσοσιαλιστική Γερμανία επιτέθηκε στη Σοβιετική Ένωση, μαζί με τα ηρωικά φινλανδικά και ρουμανικά στρατεύματα. Η κωδική ονομασία της επίθεσης είναι γνωστή: Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα. Η επίθεση αυτή συνήθως παρουσιάζεται, σκοπίμως είτε αφελώς, ως τραγικό λάθος αλλά και ως άδικη και αδικαιολόγητη πολεμική ενέργεια. Αμφότερες οι λίαν διαδεδομένες από την προπαγάνδα των "νικητών" απόψεις αποσκοπούν στο να αποκρύψουν τον πραγματικό χαρακτήρα αυτής της επιβεβλημένης ενέργειας, που δεν ήταν απλώς μια επίθεση αλλά μια Σταυροφορία κατά του μπολσεβικισμού και υπέρ της Ευρώπης και του Πολιτισμού"
(από τον Πρόλογο του μεταφραστή)

Το βιβλίο «Γιατί επιτέθηκα στη Σοβιετική Ένωση», αποτελεί ιστορικό ντοκουμέντο ναζιστικής προπαγάνδας και δεν αντικατοπτρίζει την ιστορική αλήθεια. Πρόκειται για τη μετάφραση της επίσημης διακήρυξης και των λόγων που επικαλέστηκε ο ίδιος ο Αδόλφος Χίτλερ και το ναζιστικό καθεστώς στις 22 Ιουνίου 1941, προκειμένου να δικαιολογήσουν στο γερμανικό κοινό και στη διεθνή κοινότητα την ξαφνική παραβίαση του Συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ και την εισβολή στην ΕΣΣΔ (Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα).

Τὸ Μνημεῖον Λυσικράτους: Ἕνα ἀριστούργημα τῆς χορηγικῆς ἀρχιτεκτονικῆς τῆς κλασικῆς Ἀθήνας

Τὸ Μνημεῖον Λυσικράτους ἀποτελεῖ ἓν ἐκ τῶν σημαντικωτέρων καὶ ἀρτιώτερον σωζομένων μνημείων τῆς ὑστέρας κλασικῆς ἀρχαιότητος. Εὑρισκόμενον εἰς τὴν καρδίαν τῆς Πλάκας, ἐπὶ τῆς ἀρχαίας Ὁδοῦ Τριπόδων, διασώζει μέχρι σήμερον τὴν μνήμην ἑνὸς θεσμοῦ στενῶς συνδεδεμένου μὲ τὴν ἀθηναϊκὴν δημοκρατίαν, τὸ θέατρον καὶ τὴν δημόσιαν προβολὴν τῶν εὐπόρων πολιτῶν: τὴν χορηγίαν. Τὸ μνημεῖον, ἀνεγερθὲν κατὰ τὰ ἔτη 335-334 π.κ.ε. ὑπὸ τοῦ Ἀθηναίου Λυσικράτους, δὲν ἀποτελεῖ ἁπλῶς ἓν καλλιτεχνικὸν δημιούργημα ὑψηλῆς αἰσθητικῆς, ἀλλὰ καὶ μίαν σπουδαίαν μαρτυρίαν διὰ τὴν πολιτιστικὴν, θρησκευτικὴν καὶ κοινωνικὴν ζωὴν τῆς κλασικῆς Ἀθήνας.