- ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΛΥΣΗ, ΣΤΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΡΟΚΑΛΕΙ Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΉ ΕΝΩΣΗ, Η ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΑΥΤΑ (ΣΑΝ ΤΗΣ ΛΑΤΙΝΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΒΙΝΤΕΟ ΖΗΤΩΝΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗ ΨΗΦΟ ΜΑΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟ) ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΜΑΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΗ;
ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΕΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ (ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣΜΑ ΤΩΝ ΨΗΦΟΦΟΡΩΝ):
Οι νομοθεσίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπερισχύουν των εθνικών νομοθεσιών των κρατών μελών της.
Αυτή η θεμελιώδης δικαστική αρχή ονομάζεται αρχή της υπεροχής του δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ή υπεροχή του κοινοτικού δικαίου).
Πώς λειτουργεί η υπεροχή
Άμεση ισχύς: Εάν ένας εθνικός κανόνας έρχεται σε σύγκρουση με μια διάταξη του δικαίου της ΕΕ, τα εθνικά δικαστήρια υποχρεούνται να εφαρμόσουν το δίκαιο της ΕΕ και να αφήσουν ανεφάρμοστο τον εθνικό κανόνα.
Καθολική ισχύς: Η υπεροχή ισχύει για όλα τα εθνικά νομοθετήματα, ανεξάρτητα από το αν αυτά υιοθετήθηκαν πριν ή μετά τη θέσπιση του κανόνα της.
Συνταγματικός περιορισμός: Σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου της ΕΕ, το δίκαιο της Ένωσης υπερισχύει ακόμη και έναντι των εθνικών συνταγμάτων των κρατών μελών, αν και το ζήτημα αυτό έχει προκαλέσει κατά καιρούς νομικές τριβές με τα ανώτατα συνταγματικά δικαστήρια ορισμένων χωρών.
Πού βασίζεται
Η αρχή αυτή δεν διατυπώθηκε ρητά στις αρχικές Συνθήκες, αλλά καθιερώθηκε ιστορικά από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ). Η πιο εμβληματική απόφαση που θεμελίωσε αυτή την αρχή ήταν η υπόθεση Costa κατά ENEL το 1964, όπου το Δικαστήριο έκρινε ότι η κυριαρχία που μεταβίβασαν τα κράτη μέλη στην κοινότητα περιλαμβάνει και την αποδοχή της ανωτερότητας των κοινών κανόνων.
βλέπε: https://eur-lex.europa.eu/EL/legal-content/summary/precedence-of-european-law.html
ΠΕΡΙ ΛΑΤΙΝΟΠΟΥΛΟΥ (ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΠΟΥ ΕΙΔΑΜΕ)
Το πρόγραμμα της «ΦΩΝΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ» δεν περιέχει ρητή, κατά λέξη αναφορά που να γράφει «δεν επιδιώκουμε την έξοδο από την Ε.Ε.».
Το συμπέρασμα αυτό προκύπτει έμμεσα από τη δομή του προγράμματός της και την επίσημη πολιτική της δράση:
Συμμετοχή στο Ευρωπαϊκό Κόμμα Patriots.eu: Το κόμμα έχει ενταχθεί επίσημα στην ευρωπαϊκή πολιτική ομάδα «Πατριώτες για την Ευρώπη». Στη διακήρυξη αυτής της ομάδας, η οποία φιλοξενείται στην ιστοσελίδα του κόμματος, αναφέρεται ότι στόχος είναι η μεταρρύθμιση και η αλλαγή της Ευρωπαϊκής Ένωσης εκ των έσω (καταπολέμηση της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών, woke ατζέντας, μεταναστευτικής πολιτικής) και όχι η διάλυσή της ή η έξοδος των χωρών από αυτή.
Απουσία αναφοράς σε Grexit ή Δραχμή: Στο επίσημο οικονομικό και εθνικό πρόγραμμα της «ΦΩΝΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ», δεν υπάρχει καμία πρόταση για επιστροφή σε εθνικό νόμισμα ή για ενεργοποίηση διαδικασίας αποχώρησης από την Ευρωπαϊκή Ένωση (τύπου Brexit). Αντίθετα, όλες οι προτάσεις αφορούν εσωτερικές φορολογικές και κρατικές μεταρρυθμίσεις.
Χρήση των Ευρωπαϊκών Θεσμών: Η Αφροδίτη Λατινοπούλου δραστηριοποιείται κανονικά ως Ευρωβουλευτής, αξιοποιώντας ευρωπαϊκούς μηχανισμούς (όπως η Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών «Save Europe Act») για να πιέσει για αλλαγές εντός των οργάνων της Ε.Ε.
Το αν η «μεταρρύθμιση εκ των έσω» είναι πρακτικά υλοποιήσιμη ή πολιτικό τέχνασμα εξαρτάται από τον τρόπο που αναλύει κανείς τους μηχανισμούς της Ε.Ε. Υπάρχουν δύο αντίθετες και εξίσου ισχυρές απόψεις πάνω σε αυτό το θέμα:
1. Γιατί θεωρείται «πολιτικό παραμύθι» (Η νομική και δομική πραγματικότητα)
Οι επικριτές αυτής της θέσης (και οι υποστηρικτές του απόλυτου ευρωσκεπτικισμού) θεωρούν ότι οι υποσχέσεις για «αλλαγή εκ των έσω» δεν είναι ρεαλιστικές για τους εξής λόγους:
Η Αρχή της Υπεροχής: Αν ένα κράτος-μέλος ψηφίσει έναν εθνικό νόμο που έρχεται σε σύγκρουση με μια ευρωπαϊκή οδηγία ή κανονισμό, ο εθνικός νόμος κρίνεται παράνομος από τα δικαστήρια. Συνεπώς, ένα κόμμα δεν μπορεί να εφαρμόσει το δικό του πρόγραμμα (π.χ. στο μεταναστευτικό ή στα δικαιώματα) αν αυτό αντίκειται στο ευρωπαϊκό δίκαιο.
Ανάγκη για Ομοφωνία: Για να αλλάξουν οι θεμελιώδεις Συνθήκες της Ε.Ε. (που καθορίζουν τις εξουσίες των Βρυξελλών), απαιτείται συμφωνία και των 27 κρατών-μελών. Είναι εξαιρετικά δύσκολο, έως αδύνατο, να συμφωνήσουν 27 διαφορετικές κυβερνήσεις σε μια ριζική αποδόμηση της ευρωπαϊκής ενοποίησης.
Η ισχύς της Ευρωπαϊκής Επιτροπής: Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στο οποίο εκλέγονται οι ευρωβουλευτές, δεν έχει το δικαίωμα να νομοθετεί αυτόνομα (δεν έχει νομοθετική πρωτοβουλία). Αυτό το δικαίωμα ανήκει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Κομισιόν), η οποία ελέγχεται από τις κυρίαρχες πολιτικές ομάδες των Βρυξελλών.
2. Πώς υποστηρίζεται ότι μπορεί να γίνει πράξη (Η πολιτική στρατηγική)
Από την άλλη πλευρά, η πολιτική ομάδα «Ρatriots for Europe» και τα κόμματα που ανήκουν σε αυτή (όπως της Α. Λατινοπούλου, του Β. Όρμπαν στην Ουγγαρία ή της Μ. Λεπέν στη Γαλλία) βασίζουν τη στρατηγική τους στα εξής δεδομένα:
Η άνοδος της Δεξιάς στην Ευρώπη: Αν παρόμοια εθνοκεντρικά κόμματα κερδίσουν τις εκλογές σε μεγάλες χώρες της Ε.Ε. (π.χ. Γαλλία, Ιταλία, Ολλανδία, Αυστρία), τότε το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο (δηλαδή οι αρχηγοί κρατών) θα αλλάξει ισορροπία. Όταν οι ίδιοι οι πρωθυπουργοί των χωρών ζητούν αλλαγή της ευρωπαϊκής πολιτικής, η Κομισιόν αναγκάζεται να υποχωρήσει.
Η στρατηγική του «Βέτο»: Κάθε κράτος-μέλος έχει το δικαίωμα να ασκήσει βέτο σε κρίσιμους τομείς (όπως η εξωτερική πολιτική, ο προϋπολογισμός και η φορολογία). Χρησιμοποιώντας το βέτο ως μοχλό πίεσης, μια κυβέρνηση μπορεί να μπλοκάρει τις Βρυξέλλες μέχρι να πετύχει εξαιρέσεις για τη χώρα της.
Το παράδειγμα της Ουγγαρίας και της Πολωνίας: Οι χώρες αυτές απέδειξαν ότι μια κυβέρνηση μπορεί να καθυστερήσει ή να τροποποιήσει την εφαρμογή ευρωπαϊκών οδηγιών στο εσωτερικό της, ερχόμενη σε ρήξη με τις Βρυξέλλες, χωρίς απαραίτητα να αποχωρήσει από την Ε.Ε. (όπως έκανε η Βρετανία με το Brexit, το οποίο είχε μεγάλο οικονομικό κόστος).
Σύνοψη
Αν ένας πολιτικός υπόσχεται ότι μπορεί να αλλάξει τους νόμους της Ε.Ε. ως απλός ευρωβουλευτής ή ως αρχηγός ενός μικρού κόμματος, αυτό είναι πρακτικά αδύνατο λόγω της υπεροχής του ευρωπαϊκού δικαίου. Η μόνη περίπτωση να γίνει πραγματικότητα η «μεταρρύθμιση εκ των έσω» είναι να υπάρξει μια συνολική πολιτική ανατροπή σε πολλές μεγάλες χώρες της Ευρώπης ταυτόχρονα, ώστε να αλλάξει η γραμμή πλεύσης ολόκληρης της Ένωσης από τις ίδιες τις κυβερνήσεις της.
Πώς συγκεκριμένες χώρες (π.χ. η Ουγγαρία) κατάφεραν να μπλοκάρουν αποφάσεις των Βρυξελλών;
Η Ουγγαρία κατάφερε για χρόνια να μπλοκάρει κρίσιμες ευρωπαϊκές αποφάσεις εκβιάζοντας μέσω του δικαιώματος του βέτο (veto), το οποίο απαιτεί ομοφωνία μεταξύ των 27 κρατών-μελών σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, κυρώσεων και κοινού προϋπολογισμού (βλ. https://carnegieendowment.org/europe/strategic-europe/2025/02/suspend-hungarys-voting-rights-to-save-the-eus-credibility).
Ωστόσο, η στάση αυτή δεν έμεινε ατιμώρητη. Οι Βρυξέλλες απάντησαν με πρωτοφανή οικονομικά αντίμετρα και νομικές κυρώσεις, οι οποίες μάλιστα οδήγησαν σε τεράστιο οικονομικό και πολιτικό κόστος για τη χώρα (βλ. https://www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/13501763.2025.2553752).
Πώς ακριβώς μπλόκαρε τις αποφάσεις;
Η κυβέρνηση του Βίκτορ Όρμπαν χρησιμοποίησε το βέτο ως διαπραγματευτικό μοχλό πίεσης (βλ. https://tdcenter.org/2024/10/24/addressing-hungarys-breaches-of-eu-law-tools-and-strategies/).
Πακέτα Κυρώσεων κατά της Ρωσίας: Μπλόκαρε ή καθυστερούσε επανειλημμένα τα ευρωπαϊκά πακέτα κυρώσεων (π.χ. για το ρωσικό πετρέλαιο και το φυσικό αέριο).
Βοήθεια στην Ουκρανία: Αρνήθηκε και πάγωσε χρηματοδοτήσεις δισεκατομμυρίων ευρώ για την οικονομική και στρατιωτική στήριξη του Κιέβου.
Μεταναστευτική Πολιτική: Απέρριψε κατηγορηματικά το ευρωπαϊκό σύστημα ποσοστώσεων για την αναδιανομή των προσφύγων (βλ. https://www.infomigrants.net/en/post/68777/hungary-files-lawsuit-against-eu-court-over-migrationrelated-fine).
Οι εξοντωτικές κυρώσεις της Ε.Ε. κατά της Ουγγαρίας
Για να αναγκάσει την Ουγγαρία να συμμορφωθεί, η Ευρωπαϊκή Ένωση ενεργοποίησε νομικούς και οικονομικούς μηχανισμούς «στραγγαλισμού»:
Α. Το «πάγωμα» των Ευρωπαϊκών Κονδυλίων (Οικονομικός Στραγγαλισμός)
Η Ε.Ε. εφάρμοσε για πρώτη φορά τον Μηχανισμό Αιρεσιμότητας για το Κράτος Δικαίου. Με το πρόσχημα της διαφθοράς και της έλλειψης ανεξαρτησίας της ουγγρικής δικαιοσύνης, οι Βρυξέλλες πάγωσαν έως και 30 δισεκατομμύρια ευρώ που δικαιούνταν η Ουγγαρία από το Ταμείο Ανάκαμψης και τα Ταμεία Συνοχής (βλ. https://www.gmfus.org/news/european-commissions-latest-move-against-hungary-risky-right).
Το αποτέλεσμα: Η ουγγρική οικονομία, που εξαρτάται σε τεράστιο βαθμό από το ευρωπαϊκό χρήμα, βρέθηκε στα πρόθυρα κρίσης, αναγκάζοντας την κυβέρνηση να κάνει σταδιακά υποχωρήσεις για να «ξεκλειδώσει» μέρος των χρημάτων (βλ. https://www.europarl.europa.eu/topics/en/article/20180222STO98434/breaches-of-eu-values-how-the-eu-can-act-infographic).
Β. Εξοντωτικά πρόστιμα από το Ευρωπαϊκό ΔικαστήριοΛόγω της άρνησης της Ουγγαρίας να εφαρμόσει την ευρωπαϊκή νομοθεσία για το άσυλο και τους μετανάστες, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ) της επέβαλε (βλ.https://helsinki.hu/en/the-governments-refusal-to-respect-the-eu-courts-judgement-is-severely-harmful/):
Εφάπαξ πρόστιμο 200 εκατομμυρίων ευρώ.
Ημερήσιο πρόστιμο 1 εκατομμυρίου ευρώ για κάθε μέρα που αρνείται να συμμορφωθεί.
Πώς εισπράττονται: Επειδή η Ουγγαρία αρνήθηκε να τα πληρώσει, η Κομισιόν κρατάει και αφαιρεί αυτόματα τα ποσά αυτά από τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις που προορίζονταν για τη χώρα. Μέχρι στιγμής, η άρνηση αυτή της έχει κοστίσει συνολικά περίπου 1 δισεκατομμύριο ευρώ (βλ. https://www.euronews.com/my-europe/2026/09/14/hungary-moves-to-amend-controversial-child-protection-law-after-eu-court-ruling)
Γ. Το «Πυρηνικό Όπλο» του Άρθρου 7 (Πολιτική Απομόνωση)
Η Ε.Ε. έχει ξεκινήσει εναντίον της Ουγγαρίας τη διαδικασία του Άρθρου 7 της Συνθήκης της Ε.Ε.. Πρόκειται για μια διαδικασία που μπορεί να οδηγήσει στην αφαίρεση του δικαιώματος ψήφου της χώρας στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, δηλαδή να μην μπορεί πλέον να ασκεί βέτο (βλ. https://www.consilium.europa.eu/en/policies/article-7-procedures/timeline-the-story-of-article-7/).
Γιατί δεν ολοκληρώθηκε: Η διαδικασία αυτή απαιτεί ομοφωνία από τα υπόλοιπα κράτη-μέλη και είχε «κολλήσει» καθώς άλλες σύμμαχες χώρες (όπως παλαιότερα η Πολωνία) παρείχαν πολιτική κάλυψη στην Ουγγαρία (βλ. https://www.euinsider.eu/news/cjeu-hungary-lgbtq-article-2-teu-ruling-2026)
Η κατάληξη: Το πολιτικό αδιέξοδο και η αλλαγή σελίδας
Η στρατηγική των κυρώσεων απέδειξε ότι το ευρωπαϊκό δίκαιο έχει τα εργαλεία να αμυνθεί. Οι οικονομικές πιέσεις λύγισαν σταδιακά την κυβέρνηση Όρμπαν. Μάλιστα, η εσωτερική πολιτική φθορά από την οικονομική απομόνωση συνέβαλε καθοριστικά στην αλλαγή της πολιτικής ηγεσίας στην Ουγγαρία (βλ. https://www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/13501763.2025.2553752).
Ο νέος ηγέτης της χώρας, Πέτερ Μάγιαρ (Péter Magyar), ανέλαβε με βασική υπόσχεση την αποκατάσταση των σχέσεων με την Ε.Ε.. Προχώρησε άμεσα σε τροποποιήσεις εγχώριων νόμων (όπως ο νόμος για την προστασία των παιδιών και τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα), με αποτέλεσμα να έρθει σε συμφωνία με την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν για το ξεκλείδωμα 16,4 δισεκατομμυρίων ευρώ που κρατούνταν ως κυρώσεις (βλ. https://www.epc.eu/publication/hungary-gets-eu-cash-where-are-the-safeguards/).
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Άμα συνυπολογίσουμε και το γεγονός ότι αυτές οι παγκοσμιοποιητικές πολιτικές (που τις κατακρίνει η κάθε Λατινοπούλου) λειτουργούν σύμφωνα με τις θρησκευτικές αξίες του εβραϊκού Ταλμούδ (όπως θυμηθήκαμε επιβεβαιωτικά και από την τεχνητή νοημοσύνη στην παραπάνω φωτογραφία), δηλαδή μιας θρησκείας και του Ισραηλινού κράτους που υπερασπίζεται αντιφατικά η κάθε Λατινοπούλου εφόσον δεν συμβαδίζουν με τις εθνοκεντρικές ας πούμε δικές της (όπως το είδαμε αυτό στο βίντεο με τη διαμαρτυρία της) και εφόσον δεν λειτουργούν ως αξίες του ελληνισμού λόγου χάρη για να μην μας ενοχλεί μια τέτοιου είδους (δηλ. ελληνοκεντρική) Ευρωπαϊκή Ένωση, η παραμονή της σε αυτή (όπως διαπιστώσαμε από όλα τα παραπάνω γραφόμενα μέχρι τώρα) όχι μόνο δεν αλλάζει τίποτα ως προς την αλλαγή αυτών των παγκοσμιοποιητικών πολιτικών εις βάρος (και) της χώρας μας (εφόσον δεν υπάρχει μέχρι στιγμής μια συνολική πολιτική ανατροπή σε πολλές μεγάλες χώρες της Ευρώπης ταυτόχρονα ώστε να αλλάξει η γραμμή πλεύσης ολόκληρης της Ένωσης από τις ίδιες τις κυβερνήσεις της), αλλά υπάρχει κίνδυνος να έρθουν και τα χειρότερα στη χώρα μας (σαν εκείνα της Ουγγαρίας που είδαμε) άμα επιχειρήσουμε από μόνοι μας αυτή την ‘’εκ των έσω’’ αλλαγή.
Συνεπώς, όσοι ισχυρίζονται το αντίθετο με βάση τα πολιτικά δεδομένα που ισχύουν μέχρι σήμερα, δηλαδή την αλλαγή αυτής της ανεπιθύμητης πολιτικής μέσα από την υπάρχουσα Ευρωπαϊκή Ένωση, είτε είναι πατριδικάπηλοι που παριστάνουν τους εθνοσωτήρες ενώ υπηρετούν αυτό το σύστημα που κατακρίνουν παρά μόνο στα λόγια είτε το κάνουν για ψηφοθηρικούς λόγους για να τσεπώνουν χιλιάδες ευρώ βουλευτικής και ευρωβουλευτικής αποζημίωσης κάθε μήνα για να παριστάνουν τους ελληναράδες ή τους εθνοσωτήρες (σαν ηθοποιοί κάποιου θεατρικού θίασου), την ίδια ώρα που η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων σήμερα μετά βίας τα βγάζει πέρα οικονομικά χωρίς να παριστάνει κάτι τέτοιο και εξυπακούεται ως εκ τούτου πως δεν θα πρέπει να ψηφίζουμε κανέναν βουλευτή ή ευρωβουλευτή όσο θέλει και εκείνος να παραμένει σε μια Ευρωπαϊκή Ένωση (με τη μορφή που είδαμε) που αποφασίζει εκείνη αντί για αυτόν στον τόπο μας (και άρα δεν έχει κανένα νόημα να υπάρχουν εθνικές εκλογές!), εφόσον δεν μπορεί να επιφέρει καμιά αλλαγή που ήδη δεν φέρνει και κάποιος άλλος που δεν παριστάνει τον εθνοσωτήρα ή τον ‘’αντισυστημικό’’ απέναντι σε αυτή την κατάσταση, όπως το επιβεβαιώνει όλο αυτό το συμπέρασμα και μια δικηγόρος που εργάστηκε σε αυτή την Ευρωπαϊκή Ένωση (στο δημοσίευμα που ακολουθεί).
Και για να απαντήσουμε, τέλος, στο εύλογο ερώτημα που λέει ΠΩΣ μπορεί να έρθει τότε μια αλλαγή ως προς τις δικές μας εθνοκεντρικές ιδέες διακυβέρνησης της χώρας μας, σε περίπτωση που μας πει κάποιος ότι το παίζουμε ξερόλες ή εξυπνάκηδες χωρίς και εμείς να προτείνουμε τίποτα πέρα από μια διαμαρτυρία σαν της Λατινοπούλου, τον παραπέμπουμε απαντητικά στο πολιτικό πρόγραμμα του αντίστοιχου (πάνω κάτω) με της Λατινοπούλου στα ιδεολογικά γερμανικού ΑfD (που παρουσιάσαμε σε άλλο εκλογικό άρθρο μας στο παρόν ιστολόγιο) πάνω στο ίδιο ζήτημα και το οποίο (για ευνόητους λόγους μετά τα όσα είπαμε) ΔΕΝ επικαλείται την ανεφάρμοστη στην πράξη αλλαγή εκ των έσω, αλλά την εξής και μόνο ρεαλιστική (προς το παρόν):
ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ
«Dexit» αν αποτύχουν οι μεταρρυθμίσεις. Στο επίσημο πρόγραμμά του για τις Ευρωεκλογές (το οποίο επικαιροποιήθηκε και παραμένει η κεντρική του γραμμή), το AfD δηλώνει ότι θεωρεί την ΕΕ ένα «αποτυχημένο πρόγραμμα» που έχει εξελιχθεί σε ένα υπερκράτος χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση. Ζητά την κατάργηση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και τη μετατροπή της ΕΕ σε μια χαλαρή «Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Εθνών» (Bund europäischer Nationen), η οποία θα εστιάζει αποκλειστικά στο εμπόριο και την προστασία των εξωτερικών συνόρων. Η ηγεσία του κόμματος, με επικεφαλής την Άλις Βάιντελ, έχει δηλώσει ξεκάθαρα ότι αν αυτές οι βαθιές μεταρρυθμίσεις δεν γίνουν δεκτές μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα, η Γερμανία θα πρέπει να διενεργήσει δημοψήφισμα για την έξοδο από την ΕΕ (Dexit), στα πρότυπα του βρετανικού Brexit.
Το κόμμα βασίζει την αντι-ΕΕ ρητορική του σε τρία επιχειρήματα:
Εθνική Κυριαρχία. Υποστηρίζει ότι οι νόμοι των Βρυξελλών υπερτερούν παράνομα έναντι του γερμανικού Συντάγματος και ότι η Γερμανία πρέπει να ανακτήσει τον πλήρη έλεγχο των συνόρων και της δικαιοσύνης της.
Μετανάστευση. Κατηγορεί την ΕΕ ότι επιβάλλει ποσοστώσεις προσφύγων και μεταναστών και ότι αποτυγχάνει να προστατεύσει τα εξωτερικά σύνορα.
Οικονομία. Το AfD υποστηρίζει ότι η Γερμανία, ως ο μεγαλύτερος καθαρός αιμοδότης του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού, «πληρώνει για τα χρέη των άλλων χωρών» και ότι η επιστροφή σε ένα εθνικό νόμισμα (ή η κατάργηση του ευρώ) θα προστάτευε τον γερμανικό πλούτο.
Το γραφείο της στην Αθήνα μοιάζει με πλατύ, καταφατικό χαμόγελο. Στην είσοδο το πιάνο, ολόγυρα στους τοίχους ζωγραφικοί πίνακες του ντιλετάντη παππού, αντικείμενα γλυπτικής, χρώματα, αλλά και το αττικό φως όπως σκάει στον 5ο όροφο, σε ευθεία γραμμή από τον Υμηττό.
Τίποτε δεν θυμίζει δικηγορικό γραφείο. Με γερές νομικές και οικονομικές σπουδές σε Ελλάδα και Αγγλία, η Αντιγόνη Βαφείδου, πριν επιδοθεί στη δικηγορία, εργάστηκε στο ευρωπαϊκό λόμπι των Βρυξελλών.
«Μετά από έναν υπέροχο ακαδημαϊκό χρόνο στην καρδιά του Λονδίνου, η προοπτική της επιστροφής στην Ελλάδα μού δημιουργούσε μια ασφυκτική αίσθηση, έναν κόμπο στο λαιμό. Κρίση, μνημόνια, οικονομική μιζέρια, απαξιωμένη δικηγορία… Σιγά μην γυρνούσα πίσω!».
Βρυξέλλες, λοιπόν, 2013.
«Ο τίτλος της θέσης φάνταζε ιδιαίτερα αστραφτερός: Policy Advisor – Σύμβουλος Χάραξης Πολιτικών, όπου μέσω της συνεισφοράς και των σχεδίων του, παρέχει τη βάση για τη λήψη αποφάσεων από οργανισμούς, θεσμούς, κυβερνήσεις. Ύστερα από 4 μήνες γραπτών και προφορικών διαδικασιών, έλαβα γραπτώς το πολυπόθητο πράσινο φως της πρόσληψής μου. Το εισιτήριο, όπως θεωρούσα, της καινούριας μου ζωής».
Αλλά το όνειρο κράτησε λίγο, καθώς γρήγορα ήρθε η διάψευση. Βαθιά απογοητευμένη, τα τίναξε όλα στον αέρα, εγκατέλειψε το πόστο μέσα σε εννέα μήνες και γύρισε στην Ελλάδα τρέχοντας. Στην Ελλάδα απ’όπου τρέχοντας είχε φύγει λίγα χρόνια πριν για να κυνηγήσει το όνειρό της, όπως χιλιάδες άλλοι Έλληνες.
Στο μεταξύ, είχε απομυθοποιήσει τα αξιακά συστήματα που διαπνέονται από τα «ευρωπαϊκά ιδανικά» στην καρδιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τις Βρυξέλλες.
Αλλά, και πάλι, πώς παραιτείται κανείς από μια τέτοια θέση, μισθό και συνθήκες ζωής για να επιστρέψει στην αβεβαιότητα της Ελλάδας;
«Ή θα εκραγώ ή θα παίξω έναν ρόλο, όπου αφού αρνηθώ τον εαυτό μου, θα αλλοτριωθώ, θα γεράσω, θα πεθάνω και όλα καλά…»
«Rue Montoyer 51. 10oς όροφος. Κάθομαι στο γυάλινο γραφείο μου, μέσα στο τέλειο κτίριο, μέσα στο τέλειο συνονθύλευμα από γκρίζα κτίρια, μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, μπροστά στην οθόνη της «λαμπρής» μου καριέρας. Κοιτώντας έξω από το παράθυρο βλέπω έναν χλωμό ήλιο. Ίδιο και απαράλλαχτο με τη χλωμή εργασιακή μου ζωή που τόσο έντονα διεκδίκησα αρχικά. Και σκέφτομαι, τι ήταν τελικά αυτό που τόσο έντονα διεκδίκησα; Κοιτάζω έξω από το παράθυρο και διακρίνω στο τζάμι τη φιγούρα μου: σκυθρωπή, αφαιμασμένη από ενέργεια, αποστερημένη από κάθε σύνθετη σκέψη. Περιεργάζομαι όλη αυτήν την «τελειότητα» που με περιβάλλει ως πολυετή φυλακή όπου μέσα της ασφυκτιώ. Ή θα εκραγώ ή θα παίξω έναν ρόλο, όπου αφού αρνηθώ τον εαυτό μου, θα αλλοτριωθώ, θα γεράσω, θα πεθάνω και όλα καλά».
Βρυξέλλες: το ευρωπαϊκό κέντρο λήψης αποφάσεων του ψυχρού οικονομισμού και της διαχειριστικής πολιτικής των καιρών, περιτυλιγμένο με τις στερεότυπες, δημόσιες μεγαλοστομίες περί ευρωπαϊκών αξιών και ιδεωδών.
Η έδρα στην οποία συνυπάρχουν και αλληλοδιαπλέκονται ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, αμέτρητοι διεθνείς οργανισμοί και πανίσχυρα λόμπι, κι όπου δραστηριοποιείται η αφρόκρεμα των τεχνοκρατών: ένας ολόκληρος στρατός από αξιωματούχους, πολιτικούς, διπλωμάτες, στελέχη, συμβούλους, υπαλλήλους, μα πάνω απ’όλα λομπίστες μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών. Το ισχυρό αυτό διοικητήριο, δέχεται στους κόλπους του τους άριστους της εποχής, δηλαδή τους τέλεια εξειδικευμένους, και δελεάζει με τις εξαιρετικά προνομιακές συνθήκες ζωής που υπόσχεται: υψηλοί μισθοί, παροχές, καριέρα και στάτους. Μπορεί το δέλεαρ να κρύβει παγίδες, και ποιες θυσίες απαιτεί μια κατά τ’άλλα επιτυχημένη καριέρα στις Βρυξέλλες;
«Κατάλαβα πολύ σύντομα, ότι η καριέρα στο ευρωπαϊκό lobbying αυτού του είδους δεν ήταν καθόλου όπως την φανταζόμουν: μέσα στην ιλλουστρασιόν συσκευασία της, περιείχε στοιχεία τελείως ασύμβατα με τις ευρωπαϊκές αξίες και ιδανικά…»
Άπαξ και το όνειρο «Βρυξέλλες» πάρει σάρκα και οστά, συχνά μετατρέπεται σε «μάντρωμα» σε μια δικηγορική φίρμα, σε κάποιο λόμπι ή οργανισμό. Η «τελειότητα» σε μια τέτοια συνθήκη, απαιτεί πλήρη συμμόρφωση. Τα «προνόμια» μπορεί να αποδειχθούν ένα χρυσό κλουβί μέσα στο οποίο η ελευθερία κινήσεων είναι προσχηματική και ο ζωτικός χρόνος πολυτέλεια. Και τι γίνεται αν τα ιδανικά, οι αξίες, το ήθος, &τ.λ., αποδειχθούν στην πράξη κενό γράμμα;
«Το ωραίο χαστούκι που μου έδωσε η πραγματικότητα»
«Αναλαμβάνοντας τα καθήκοντά μου, πίστευα ότι αντικείμενο του lobbying θα ήταν η δίκαιη εξισορρόπηση συμφερόντων μεταξύ καταναλωτή και ασφαλιστικών εταιρειών, τραπεζών κ.τ.λ., η προώθηση μια «αρτιμελούς» νομοθεσίας, που αφενός θα υπηρετούσε το δόγμα της ενιαίας ευρωπαϊκής αγοράς, κι αφετέρου θα προστάτευε την εξαιρετικά αδύναμη θέση στην οποία βρίσκεται ο καταναλωτής, ως αντισυμβαλλόμενος εκπροσώπων κολοσσιαίων συμφερόντων.
Δυστυχώς, από τις πρώτες κιόλας συσκέψεις με τον προϊστάμενό μου, αντιλαμβάνομαι ότι το πρίσμα μας για το ευρωπαϊκό ιδεώδες περί προστασίας του καταναλωτή έχει αντιδιαμετρική απόκλιση: οι όποιες προτάσεις μου για νομοθετική διατύπωση που αφορούσε παροχή πληροφοριών προς τον καταναλωτή πριν τη σύναψη σύμβασης, πριν την αγορά κάποιου επενδυτικού προϊόντος, “είχε υπερβολικά πολλές” ή “άχρηστες πληροφορίες”. Αποτέλεσμα ήταν, το αρχικό κείμενο να υφίσταται τέτοιες αλλαγές, ώστε ήταν πλέον πρόδηλη η κατ’ επίφαση εξισορρόπηση συμφερόντων καταναλωτών και εταιρειών. Κατάλαβα πολύ σύντομα, ότι η καριέρα στο ευρωπαϊκό lobbying αυτού του είδους δεν ήταν καθόλου όπως την φανταζόμουν: μέσα στην ιλλουστρασιόν συσκευασία της, περιείχε στοιχεία τελείως ασύμβατα με τις ευρωπαϊκές αξίες και ιδανικά, που ουσιαστικά συνιστούν προώθηση εξαπάτησης εις βάρος του καταναλωτή».
Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, οι κανόνες έχουν τεθεί ήδη από άλλους στην κορυφή αυτής της πυραμίδας.
Λίγο-πολύ, η πρόσληψη σε αυτά τα πόστα, είναι προγραμματικά υπό αίρεση. Τυχόν αντιρρήσεις ή διαφωνίες από πλευράς του προσληφθέντα, επιφέρουν επαγγελματική εξουδετέρωση, το κλείσιμο κάθε πόρτας.
«Μπροστά μου έχω το έγγραφο της παραιτήσής μου, και επισυναπτόμενο ένα πολύ πιο ενδιαφέρον έγγραφο με τίτλο: Unfair and Prejudiced Treatment (άδικη και προκατειλημμένη μεταχείριση). Αναφέρομαι σε περίπου 30 e-mails, κοινοποιημένα και σε άλλους συναδέλφους, όπου ο προϊστάμενός μου κάνει στρογγυλοποιημένη πλην ξεκάθαρη υποτιμητική αναφορά στην εθνικότητά μου ως Ελληνίδας. Προβαίνει σε επισημάνσεις περί έλλειψης «ευρωπαϊκού στυλ» για τους νότιο-Ευρωπαίους, με δήθεν χιουμοριστική προσέγγιση.
Ήδη έχω συμβουλευτεί εξειδικευμένο συνάδελφο δικηγόρο και μου επιβεβαιώνει την στοιχειοθέτηση της αντιεργοδοτικής συμπεριφοράς, «bullying» αγγλιστί. Όσο κοιτάζω το έγγραφο της παραίτησης, έρχεται μπροστά μου ένα νεφέλωμα από εικόνες: η μέρα που έχω φτάσει στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών για την μόνιμη πλέον εγκατάστασή μου, με μια βαλίτσα προσδοκίες, το ωραίο χαστούκι που μου έδωσε η πραγματικότητα.
«Η εμπειρία που εξαργυρώνεται με απομυθοποίηση, είναι εν τέλει μεγάλο δώρο»
Εφόσον πλέον έχω αποφασίσει να παραιτηθώ, νιώθω διπλή ευθύνη: πρώτον, απέναντι στον όποιο μελλοντικό υποψήφιο για τη θέση, και δεύτερον απέναντι στην Πρόεδρο του Οργανισμού.
Έχω καθήκον να της γνωστοποιήσω τις μηχανορραφίες και την κακόβουλη συμπεριφορά του υφισταμένου της, να την προειδοποιήσω και να την προφυλάξω.
Σηκώνομαι από την καρέκλα. Κρατώ στα χέρια μου τα έγγραφα που φέρουν την υπογραφή της συνείδησής μου. Διασχίζω τον γκρι διάδρομο και χτυπώ την γκρίζα πόρτα του γραφείου της Προέδρου. Η πόρτα ανοίγει, κι ενώ η συνάντησή μου μαζί της έχει οριστεί εδώ και 15 ημέρες, η Πρόεδρος, τελικά, λείπει εκτάκτως, και δεν μπορεί να με συναντήσει ούτε την επόμενη εβδομάδα.
Έμαθα ότι πριν φτάσεις να εξιδανικεύεις κάτι, πρέπει προηγουμένως να ψάξεις και να καταλάβεις περί τίνος πρόκειται…».
Με υποδέχονται δύο μετρίου αναστήματος κουστουμάτοι. Μετά από τα πρώτα τυπικά («περάστε, καθίστε»), μου υποβάλλουν και την «μετρίου αναστήματος» πρότασή τους: να αποσύρω την αναφορά, ως προς την οποία ήδη είχε διαρρεύσει ότι θα υποβάλλω, να πάρω άδεια μετά παχυλών αποδοχών για 6 μήνες, και το ζήτημα να κλείσει εκεί. Εν ολίγοις, έπρεπε να διασωθεί το δόγμα: η ανώτατη ιεραρχία να γνωρίζει όλο το παρασκήνιο προσποιούμενη ότι όλα έχουν καλώς, οι ενδιάμεσοι διευθυντές εφόσον ήταν πιστά σκυλιά να παραμένουν στις θέσεις τους, και οποιοσδήποτε ανατροπέας θα κλόνιζε τη δομή αυτού του κατασκευάσματος «ευρωπαϊκού εργασιακού ιδανικού», ως αναλώσιμος, να απομακρυνθεί.
Είπα πως έφυγα από την πατρίδα μου με την εντύπωση ότι όλα αυτά θα ήταν αδιανόητο να διαδραματίζονται στην καρδιά της Ευρώπης, αλλά σε κάθε περίπτωση τους ευχαριστώ όλους πολύ. Η εμπειρία που εξαργυρώνεται με απομυθοποίηση, είναι εν τέλει μεγάλο δώρο. Η αναφορά θα υποβληθεί, όπως και η παραίτησή μου.
Δεν κατάλαβα πώς, μα βρισκόμουν ήδη στο κατώφλι της εξόδου. Χωρίς δουλειά και δίχως κανένα πλάνο για την επόμενη μέρα. Κοιμήθηκα, όμως, μετά από πολλούς μήνες τόσο ήρεμα και βαθιά εκείνη την νύχτα. Ποτέ δεν έμαθα τι έγινε με την αναφορά μου. Έμαθα, όμως, ότι πριν φτάσεις να εξιδανικεύεις κάτι, πρέπει προηγουμένως να ψάξεις και να καταλάβεις περί τίνος πρόκειται…».
Τέσσερα χρόνια μετά, η Αντιγόνη έχει ξαναπιάσει την άκρη στην Ελλάδα, επιστρέφοντας στη μάχιμη δικηγορία, με έμπρακτο ενδιαφέρον και συμμετοχή στα κοινά. Από την εμπειρία των Βρυξελλών, θυμώνει με το γεγονός ότι οι Έλληνες δώσαμε το δικαίωμα στους Ευρωπαίους να μας κουνάνε το δάχτυλο και να μας υποδεικνύουν το πώς πρέπει να σταθούμε:
«Δεν είμαστε κουρδισμένα ψωνάκια, είμαστε φιλότιμοι και πιο εργατικοί, αλλά ασύνταχτοι και χωρίς το σωστό πλαίσιο να λειτουργήσουμε».
Μου φτιάχνει τη διάθεση έτσι όπως μού τα διηγείται όλα αυτά, ανυποχώρητα, με πεποίθηση και τσαγανό. Διακρίνω μια ελπίδα στον οπτιμισμό και τον ιδεαλισμό της, καθώς υποστηρίζει ότι ο άνθρωπος έχει μέσα του και μια θεία ουσία, ότι θέλει να εξελίσσεται και να προάγει το κοινό καλό.
Ρεπορτάζ-Κείμενο: Ευγενία Μίγδου
*Η Ευγενία Μίγδου είναι δημοσιογράφος και αρθρογράφος.
πηγή: http://www.bovary.gr/oramatistes/10679/i-antigoni-pige-stis-vryxelles-gia-na-akoloythisei-oneiro-tis-kai-gyrise-piso-stin
