"Στις 22 Ιουνίου 1941 η Eθνικοσοσιαλιστική Γερμανία επιτέθηκε στη Σοβιετική Ένωση, μαζί με τα ηρωικά φινλανδικά και ρουμανικά στρατεύματα. Η κωδική ονομασία της επίθεσης είναι γνωστή: Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα. Η επίθεση αυτή συνήθως παρουσιάζεται, σκοπίμως είτε αφελώς, ως τραγικό λάθος αλλά και ως άδικη και αδικαιολόγητη πολεμική ενέργεια. Αμφότερες οι λίαν διαδεδομένες από την προπαγάνδα των "νικητών" απόψεις αποσκοπούν στο να αποκρύψουν τον πραγματικό χαρακτήρα αυτής της επιβεβλημένης ενέργειας, που δεν ήταν απλώς μια επίθεση αλλά μια Σταυροφορία κατά του μπολσεβικισμού και υπέρ της Ευρώπης και του Πολιτισμού"
(από τον Πρόλογο του μεταφραστή)
Το βιβλίο «Γιατί επιτέθηκα στη Σοβιετική Ένωση», αποτελεί ιστορικό ντοκουμέντο ναζιστικής προπαγάνδας και δεν αντικατοπτρίζει την ιστορική αλήθεια. Πρόκειται για τη μετάφραση της επίσημης διακήρυξης και των λόγων που επικαλέστηκε ο ίδιος ο Αδόλφος Χίτλερ και το ναζιστικό καθεστώς στις 22 Ιουνίου 1941, προκειμένου να δικαιολογήσουν στο γερμανικό κοινό και στη διεθνή κοινότητα την ξαφνική παραβίαση του Συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ και την εισβολή στην ΕΣΣΔ (Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα).
Στην επίσημη διακήρυξη της 22ας Ιουνίου 1941, ο Χίτλερ χρησιμοποίησε κατασκευασμένα προσχήματα για να δικαιολογήσει την εισβολή στην ΕΣΣΔ, παρουσιάζοντας την ενέργεια ως προληπτική άμυνα ενάντια σε μια υποτιθέμενη Βρετανο-Σοβιετική συνωμοσία και μια επικείμενη σοβιετική επίθεση. Κατηγόρησε τη Μόσχα για προδοσία του Συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, επέμβαση στα Βαλκάνια και ιδεολογική απειλή, επιχειρώντας να εμφανίσει τη Γερμανία ως θύμα και να δικαιολογήσει την επιχείρηση Μπαρμπαρόσα.
Όλοι αυτοί οι λόγοι που επικαλέστηκε ο Χίτλερ στη διακήρυξη της 22ας Ιουνίου 1941 ήταν κατασκευασμένα ψεύδη, επειδή τα επίσημα ιστορικά αρχεία αποδεικνύουν ότι η Σοβιετική Ένωση τηρούσε σχολαστικά τις δεσμεύσεις της και δεν είχε καμία πρόθεση ή δυνατότητα να επιτεθεί στη Γερμανία. Η σύγχρονη ιστορική επιστήμη κατέρριψε κάθε ένα από τα ναζιστικά επιχειρήματα με συγκεκριμένα στοιχεία:
1. Το ψεύδος περί «Σοβιετικής Απειλής και Εισβολής»
Ο Χίτλερ ισχυρίστηκε ότι ο Κόκκινος Στρατός ήταν έτοιμος να εισβάλει στη Γερμανία.
Η πραγματικότητα: Ο Κόκκινος Στρατός βρισκόταν σε κατάσταση απόλυτης οργανωτικής αποδιοργάνωσης. Μετά τις εκκαθαρίσεις του Στάλιν το 1937-1938, το μεγαλύτερο μέρος του έμπειρου σώματος αξιωματικών είχε εξοντωθεί.
Οι σοβιετικές μεραρχίες στα σύνορα είχαν τραγικές ελλείψεις σε καύσιμα, πυρομαχικά και μέσα μεταφοράς, ενώ τα νέα οχυρωματικά έργα (η Γραμμή Μολότοφ) ήταν ολοκληρωμένα μόλις κατά 15-20%. Μια χώρα σε αυτή την κατάσταση ήταν αδύνατον να σχεδιάζει επιθετικό πόλεμο.
2. Το ψεύδος περί «Προδοσίας του Συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ»
Το ναζιστικό καθεστώς κατηγόρησε τη Μόσχα ότι παραβίασε τις οικονομικές και πολιτικές συμφωνίες.
Η πραγματικότητα: Ο Στάλιν τηρούσε το Σύμφωνο με θρησκευτική ευλάβεια, προσπαθώντας απεγνωσμένα να μην δώσει στον Χίτλερ καμία αφορμή για πόλεμο.
Μέχρι και την τελευταία ώρα πριν από την εισβολή (τα μεσάνυχτα της 21ης προς 22α Ιουνίου 1941), σοβιετικά εμπορικά τρένα περνούσαν τα σύνορα μεταφέροντας στη Γερμανία χιλιάδες τόνους σιτηρών, πετρελαίου και κρίσιμων πρώτων υλών για τη γερμανική πολεμική βιομηχανία.
3. Το ψεύδος περί «Μυστικής Συμμαχίας με τη Βρετανία»
Ο Χίτλερ παρουσίασε την επίθεση ως άμυνα απέναντι σε μια «Βρετανο-Σοβιετική περικύκλωση».
Η πραγματικότητα: Όπως αποδείχθηκε από τα αρχεία του βρετανικού Foreign Office, οι σχέσεις Λονδίνου και Μόσχας ήταν γεμάτες βαθιά καχυποψία.
Ο Στάλιν θεωρούσε τον Τσώρτσιλ ιμπεριαλιστή εχθρό και πίστευε ότι οι προειδοποιήσεις των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών για επικείμενη γερμανική επίθεση ήταν «αγγλική προβοκάτσια» που σκοπό είχε να τον παρασύρει σε πόλεμο. Δεν υπήρχε καμία μυστική διπλωματική ή στρατιωτική συνεργασία πριν από την ημέρα της εισβολής.
4. Το ψεύδος περί «Επιθετικότητας στα Βαλκάνια»
Το καθεστώς υποστήριξε ότι η ΕΣΣΔ υποκίνησε το πραξικόπημα στη Γιουγκοσλαβία και απειλούσε τη Ρουμανία.
Η πραγματικότητα: Το πραξικόπημα στη Γιουγκοσλαβία τον Μάρτιο του 1941 ήταν μια εσωτερική λαϊκή και στρατιωτική αντίδραση κατά της φιλοναζιστικής κυβέρνησης, χωρίς σοβιετική ανάμειξη.
Η δε Ρουμανία, αντί να απειλείται, είχε ήδη ευθυγραμμιστεί πλήρως με τον Άξονα και προετοίμαζε τα δικά της στρατεύματα για να συμμετάσχουν στην εισβολή στη Ρωσία.
Γιατί ειπώθηκαν αυτά τα ψέματα;
Η διακήρυξη του Χίτλερ δεν γράφτηκε για να αποδώσει την ιστορική αλήθεια, αλλά για να εξυπηρετήσει δύο συγκεκριμένους σκοπούς της πολεμικής προπαγάνδας:
1. Στο εσωτερικό: Να πείσει τον γερμανικό λαό και τους στρατιώτες της Βέρμαχτ ότι ο νέος, τρομακτικός πόλεμος που ξεκινούσε στην Ανατολή δεν ήταν μια δική τους επιθετική επιλογή, αλλά μια αναγκαστική, ηρωική πράξη αυτοάμυνας για τη σωτηρία της Γερμανίας.
2. Στο εξωτερικό: Να παρουσιάσει τη ναζιστική Γερμανία στη διεθνή κοινότητα (και ιδιαίτερα σε συντηρητικούς κύκλους στη Δύση και τις ΗΠΑ) ως τον «προστάτη του ευρωπαϊκού πολιτισμού» απέναντι στον κίνδυνο του κομμουνισμού.
Η σύγχρονη ιστορική επιστήμη κατέρριψε τα ναζιστικά επιχειρήματα όχι με θεωρίες, αλλά με τη μέθοδο της διασταύρωσης των αρχείων (cross-referencing) μετά το 1991, όταν άνοιξαν τα απόρρητα σοβιετικά αρχεία.
Οι ιστορικοί πήραν τη διακήρυξη του Χίτλερ σημείο προς σημείο και τη σύγκριναν με τα εσωτερικά έγγραφα της εποχής, αποδεικνύοντας το ψεύδος με τέσσερις συγκεκριμένους τρόπους:
1. Με τα Βιβλία Επιμελητείας και Καταγραφής Υλικού (Logistics)
Η ναζιστική προπαγάνδα ισχυριζόταν ότι ο Κόκκινος Στρατός ήταν έτοιμος για εισβολή. Οι ιστορικοί μελέτησαν τα εσωτερικά έγγραφα ετοιμότητας των σοβιετικών μεραρχιών του Ιουνίου του 1941 και βρήκαν:
Έλλειψη ασυρμάτων: Το 70% των σοβιετικών αρμάτων μάχης δεν διέθετε καν ασύρματο για να επικοινωνήσει.
Καύσιμα και πυρομαχικά: Τα αποθέματα καυσίμων βρίσκονταν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τα σύνορα.
Μεταφορές: Τα περισσότερα τμήματα πυροβολικού βασίζονταν ακόμα σε άλογα επίταξης από αγρότες.
Συμπέρασμα επιστήμης: Κανένας στρατός στον κόσμο δεν ξεκινά εισβολή εναντίον μιας υπερδύναμης χωρίς καύσιμα, ασυρμάτους και μεταφορικά μέσα.
2. Με τα Δελτία Εμπορευμάτων των Σιδηροδρόμων
Ο Χίτλερ κατηγόρησε την ΕΣΣΔ για οικονομικό σαμποτάζ και παραβίαση των συμφωνιών. Οι ιστορικοί εξέτασαν τα επίσημα δελτία των γερμανικών και σοβιετικών σιδηροδρόμων:
Μέχρι το τελευταίο λεπτό: Αποδείχθηκε ότι το τελευταίο σοβιετικό τρένο γεμάτο σιτάρι και μέταλλα πέρασε τη γέφυρα των συνόρων προς τη Γερμανία στις 02:00 τα ξημερώματα της 22ας Ιουνίου, μόλις 1,5 ώρα πριν ξεκινήσουν οι γερμανικοί βομβαρδισμοί.
Συμπέρασμα επιστήμης: Μια χώρα που ετοιμάζεται να επιτεθεί αιφνιδιαστικά, σταματά να τροφοδοτεί τον εχθρό της με πολεμικό υλικό λίγες ώρες πριν την επίθεση.
3. Με τα Απόρρητα Πρακτικά του Κρεμλίνου (Ημερολόγια Επισκεπτών)
Οι ιστορικοί μελέτησαν το επίσημο βιβλίο καταγραφής επισκεπτών του γραφείου του Στάλιν για το πρώτο εξάμηνο του 1941.Τα έγγραφα δείχνουν ότι ο Στάλιν περνούσε τις ημέρες του συσκεπτόμενος με γεωργικούς και βιομηχανικούς παράγοντες για το Τρίτο Πενταετές Πλάνο.
Όταν οι μυστικές του υπηρεσίες (όπως ο κατάσκοπος Ρίχαρντ Ζόργκε) του έστελναν γραπτές αναφορές με την ακριβή ημερομηνία της γερμανικής επίθεσης, ο Στάλιν τις αρχειοθετούσε ως «αγγλική προβοκάτσια».
Συμπέρασμα επιστήμης: Τα πρακτικά αποδεικνύουν ότι η σοβιετική ηγεσία βρισκόταν σε κατάσταση απόλυτης άρνησης της πραγματικότητας και όχι σε φάση επιθετικού σχεδιασμού.
4. Με τα Γερμανικά Στρατιωτικά Έγγραφα (OKW/OKH)
Οι ιστορικοί ξεσκέπασαν το ναζιστικό επιχείρημα χρησιμοποιώντας τα ίδια τα γερμανικά αρχεία.
Εξέτασαν τα πρακτικά του Γερμανικού Γενικού Επιτελείου και την Οδηγία 21 (Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα) με ημερομηνία 18 Δεκεμβρίου 1940.
Το έγγραφο αυτό αποδεικνύει ότι ο Χίτλερ είχε διατάξει την ολοκληρωτική καταστροφή της Ρωσίας έξι μήνες πριν την εισβολή, σε μια περίοδο που δεν υπήρχε καμία απολύτως σοβιετική στρατιωτική κινητικότητα.
Συμπέρασμα επιστήμης: Η ναζιστική επίθεση ήταν προμελετημένη και βασισμένη στην ιδεολογία του «Ζωτικού Χώρου» (Lebensraum), και όχι μια σπασμωδική αμυντική κίνηση.
Η Ιστορική Σύνθεση
Η κατάρριψη ολοκληρώθηκε όταν οι ιστορικοί (όπως ο David Glantz και ο Gabriel Gorodetsky) συνέθεσαν αυτά τα στοιχεία και απέδειξαν ότι το επιχείρημα του «προληπτικού πολέμου» ήταν μια εκ των υστέρων κατασκευή του Υπουργείου Προπαγάνδας του Γκέμπελς. Η επιστήμη απέδειξε ότι ο Χίτλερ επιτέθηκε επειδή ένιωθε πανίσχυρος μετά τη νίκη επί της Γαλλίας και όχι επειδή φοβόταν μια σοβιετική απειλή που δεν υπήρξε ποτέ.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Αυτά τα στοιχεία δεν αποτελούν «προπαγάνδα των νικητών», επειδή βασίζονται στα ίδια τα γερμανικά έγγραφα της ναζιστικής ηγεσίας που κατασχέθηκαν ανέπαφα, καθώς και στα επίσημα αρχεία της Σοβιετικής Ένωσης που αποχαρακτηρίστηκαν μετά το 1991.
Η διαφορά μεταξύ προπαγάνδας και ιστορικής επιστήμης είναι ότι η επιστήμη βασίζεται σε πρωτογενείς πηγές που είναι ανοιχτές σε όλο τον κόσμο για έλεγχο. Αν ήταν προπαγάνδα των Συμμάχων, οι ιστορικοί δεν θα είχαν πρόσβαση στα αυθεντικά χαρτιά.
Μπορείτε να βρείτε και να διαβάσετε αυτά τα στοιχεία στις εξής έγκυρες πηγές:
1. Τα Αυθεντικά Γερμανικά Έγγραφα (Στα Αγγλικά/Γερμανικά)
Μετά το τέλος του πολέμου, οι Αμερικανοί ψηφιοποίησαν και εξέδωσαν όλα τα κατασχεμένα έγγραφα του Γενικού Επιτελείου του Χίτλερ.
The Avalon Project (Πανεπιστήμιο Yale): Εκεί είναι αναρτημένη ολόκληρη η σειρά εγγράφων «Nazi Conspiracy and Aggression» της Δίκης της Νυρεμβέργης. Μπορείτε να διαβάσετε αυτούσιο το κείμενο της Οδηγίας 21 (Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα) με ημερομηνία 18 Δεκεμβρίου 1940, καθώς και τα ημερολόγια των Γερμανών στρατηγών που παραδέχονταν ότι ο Στάλιν δεν ετοιμαζόταν για πόλεμο.
The National Archives (ΗΠΑ - Captured German Records): Διαθέτουν εκατομμύρια μικροφίλμ με τις αυθεντικές αναφορές της ναζιστικής υπηρεσίας πληροφοριών (Abwehr) του 1941, που επιβεβαίωναν κρυφά ότι δεν υπήρχε σοβιετική απειλή.
2. Τα Αποχαρακτηρισμένα Σοβιετικά Αρχεία
Όταν κατέρρευσε η ΕΣΣΔ, η Ρωσία άνοιξε τα αρχεία του Κρεμλίνου. Αυτό κατέρριψε κάθε θεωρία περί «προπαγάνδας των νικητών», καθώς τα έγγραφα αυτά δείχνουν τα λάθη, τον πανικό και την εγκληματική ανετοιμότητα του ίδιου του σοβιετικού καθεστώτος. Αν οι Σοβιετικοί ήθελαν να κάνουν προπαγάνδα, δεν θα έδειχναν στον κόσμο έγγραφα που τους παρουσίαζαν ως ανίκανους το 1941.
Wilson Center Digital Archive (Κέντρο Ουίλσον): Διαθέτει μια τεράστια ψηφιακή συλλογή από μεταφρασμένα σοβιετικά έγγραφα, τηλεγραφήματα και αναφορές κατασκόπων της περιόδου 1939-1941. Εκεί μπορείτε να δείτε τις απεγνωσμένες εντολές του Στάλιν προς τους στρατιώτες «να μην απαντούν στις γερμανικές προκλήσεις για να αποφευχθεί ο πόλεμος».
3. Πώς μπορείτε να τα μελετήσετε εύκολα;
Επειδή η ανάγνωση εκατομμυρίων στρατιωτικών εγγράφων είναι δύσκολη, μπορείτε να δείτε την ανάλυσή τους μέσα από το έργο ανεξάρτητων ιστορικών που δεν ανήκαν σε καμία κυβερνητική προπαγάνδα:
David Glantz (Βιβλίο: Stumbling Colossus): Ο κορυφαίος Αμερικανός ιστορικός χρησιμοποίησε τα στοιχεία των σοβιετικών σιδηροδρόμων και των αποθηκών για να αποδείξει με αριθμούς (πόσα καύσιμα, πόσα βλήματα υπήρχαν) ότι ο Κόκκινος Στρατός ήταν αδύνατον να επιτεθεί.
Gabriel Gorodetsky (Βιβλίο: Grand Delusion): Ισραηλινός ιστορικός που μελέτησε τα αρχεία του σοβιετικού Υπουργείου Εξωτερικών και παραθέτει αυτούσιες τις διπλωματικές συνομιλίες που αποδεικνύουν την καχυποψία μεταξύ Στάλιν και Τσώρτσιλ.
Η «Συνεργασία» Μ. Βρετανίας και ΕΣΣΔ (Ένας Μύθος για το 1941)
Το βιβλίο ισχυρίζεται ότι υπήρχαν μυστικές διεργασίες συμμαχίας μεταξύ Τσώρτσιλ και Στάλιν πριν από τον Ιούνιο του 1941.
Η αλήθεια: Μέχρι την ημέρα της γερμανικής εισβολής, οι σχέσεις Λονδίνου και Μόσχας ήταν γεμάτες βαθιά καχυποψία. Ο Στάλιν θεωρούσε τους Βρετανούς ιμπεριαλιστές και πίστευε ότι οι προειδοποιήσεις του Τσώρτσιλ για επικείμενη γερμανική επίθεση ήταν «παγίδα» και «προβοκάτσια» για να τον σύρουν σε πόλεμο με τον Χίτλερ.
Η πραγματική συμμαχία Μ. Βρετανίας και ΕΣΣΔ γεννήθηκε μόνο μετά την επίθεση του Χίτλερ, ως ανάγκη επιβίωσης («ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου»).
Πώς πρέπει να αντιμετωπίζεται το βιβλίο
Το συγκεκριμένο βιβλίο έχει αξία αποκλειστικά ως πρωτογενής ιστορική πηγή για όποιον θέλει να μελετήσει πώς λειτουργούσε ο μηχανισμός προπαγάνδας του Γ' Ράιχ και πώς κατασκευάζονταν τα πολιτικά ψεύδη της εποχής.
Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να διαβάζεται ως αντικειμενικό ιστορικό βιβλίο, καθώς στερείται οποιασδήποτε ιστορικής εγκυρότητας και επιστημονικής αμεροληψίας. Για μια αντικειμενική κατανόηση της περιόδου, η μελέτη τέτοιων κειμένων πρέπει πάντα να συνοδεύεται από τη σύγχρονη, ανεξάρτητη ιστοριογραφία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Γιατί θεωρείται καθαρή προπαγάνδα
Θεωρία του «Προληπτικού Πολέμου»: Το κείμενο βασίζεται στο ναζιστικό αφήγημα ότι η Γερμανία αναγκάστηκε να επιτεθεί επειδή η Σοβιετική Ένωση ετοιμαζόταν να εισβάλει στην Ευρώπη. Η σύγχρονη ιστορική έρευνα έχει καταρρίψει πλήρως αυτό το επιχείρημα, αποδεικνύοντας ότι ο Στάλιν προσπαθούσε με κάθε τρόπο να αποφύγει ή να καθυστερήσει τη σύγκρουση, καθώς ο Κόκκινος Στρατός δεν ήταν έτοιμος.
Ιδεολογικό Προπέτασμα Καπνού: Τα επιχειρήματα περί «αμύνης» χρησιμοποιήθηκαν για να κρύψουν τον πραγματικό σκοπό της εισβολής, ο οποίος είχε διατυπωθεί χρόνια πριν στο Mein Kampf. Ο πραγματικός στόχος ήταν η κατάκτηση του «Ζωτικού Χώρου» (Lebensraum) στην Ανατολή, η ολοκληρωτική εξόντωση του «Ιουδαιο-μπολσεβικισμού» και η υποδούλωση των σλαβικών πληθυσμών μέσω του Γενικού Σχεδίου για την Ανατολή (Generalplan Ost).
Σκόπιμη Διαστρέβλωση Γεγονότων: Το κείμενο παρουσιάζει τις συμμαχικές κινήσεις και τις διπλωματικές διεργασίες της εποχής με τρόπο που να εξυπηρετεί αποκλειστικά το γερμανικό αφήγημα, παραποιώντας τις πραγματικές προθέσεις των εμπλεκόμενων κρατών.
Στη Δίκη της Νυρεμβέργης (1945-1946), το ναζιστικό αφήγημα περί «προληπτικού πολέμου» κατέρρευσε ολοκληρωτικά και με πάταγο. Η αποκάλυψη της αλήθειας δεν βασίστηκε σε προφορικές εικασίες, αλλά στην καταλυτική δύναμη των ίδιων των γερμανικών εγγράφων.
Η παρουσίαση της «Οδηγίας 21» (Document 446-PS)
Οι Αμερικανοί και Σοβιετικοί εισαγγελείς παρουσίασαν στο δικαστήριο το αυθεντικό, άκρως απόρρητο κείμενο της «Οδηγίας Φύρερ Νο. 21 - Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα», με ημερομηνία 18 Δεκεμβρίου 1940.
Το δικαστήριο υπογράμμισε τη χρονολόγηση: Το σχέδιο υπογράφηκε έξι ολόκληρους μήνες πριν από την εισβολή.
Στην τελική ετυμηγορία του, το Δικαστήριο σημείωσε ότι το κείμενο περιγράφει μια καθαρά επιθετική εκστρατεία κατάκτησης και διαμελισμού της ΕΣΣΔ, χωρίς να αναφέρει καμία απολύτως σοβιετική απειλή.
Στη Δίκη της Νυρεμβέργης, ο Χέρμαν Γκέρινγκ (Hermann Göring)—ο οποίος ήταν ο δεύτερος στην ιεραρχία του Γ' Ράιχ, αρχηγός της αεροπορίας (Luftwaffe) και υπεύθυνος για το Τετραετές Οικονομικό Πλάνο της Γερμανίας—ήταν ο κεντρικός και πιο προκλητικός κατηγορούμενος.
Η υπερασπιστική του γραμμή και η μετέπειτα αποκάλυψη του ρόλου του στην Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα αποτελούν ένα από τα πιο καθηλωτικά κομμάτια της δίκης.
1. Η Υπερασπιστική Γραμμή του Γκέρινγκ: «Ήταν Προληπτικός Πόλεμος»
Ο Γκέρινγκ, διαθέτοντας υψηλή ευφυΐα και τεράστιο θράσος, προσπάθησε να κυριαρχήσει στη δικαστική αίθουσα. Όσον αφορά την εισβολή στη Σοβιετική Ένωση, επέμεινε μέχρι τέλους στο ναζιστικό αφήγημα:
Το επιχείρημα: Υποστήριξε ένορκα ότι η Γερμανία δεν είχε άλλη επιλογή από το να επιτεθεί, καθώς οι Σοβιετικοί συγκέντρωναν στρατεύματα και ήταν θέμα χρόνου να εισβάλουν στην Ευρώπη.
Η δήλωσή του: Παρουσίασε την επίθεση ως μια «καθαρά αμυντική, προληπτική ενέργεια» για τη σωτηρία του ευρωπαϊκού πολιτισμού από τον μπολσεβικισμό.
2. Το «Πράσινο Φάκελο» (Green Folder) που τον Έκαψε
Η κατηγορούσα αρχή κατέρριψε τους ισχυρισμούς του Γκέρινγκ περί «άμυνας» παρουσιάζοντας ένα απόρρητο έγγραφο που είχε συντάξει ο ίδιος τον Μάιο του 1941, γνωστό ως «Πράσινος Φάκελος» (Grüne Mappe).
Τι αποκάλυψε το έγγραφο: Το κείμενο αυτό ήταν το επίσημο οικονομικό πλάνο για τη λεηλασία της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Γκέρινγκ περιέγραφε με ανατριχιαστική ακρίβεια πώς ο γερμανικός στρατός θα κατάσχεζε όλα τα σιτηρά, τα ζώα και το πετρέλαιο της Ρωσίας και της Ουκρανίας για να τραφεί η Γερμανία.
Το «Σχέδιο της Πείνας»: Στο έγγραφο αναφερόταν ρητά ότι η μεταφορά των τροφίμων στη Γερμανία θα οδηγούσε στον θάνατο από λιμοκτονία 20 έως 30 εκατομμυρίων Σοβιετικών πολιτών.
Το χτύπημα στο δικαστήριο: Οι δικαστές επεσήμαναν ότι μια χώρα που κάνει έναν «προληπτικό, αμυντικό πόλεμο» της τελευταίας στιγμής δεν συντάσσει μήνες πριν ένα τόσο λεπτομερές, μακροπρόθεσμο σχέδιο οικονομικής λεηλασίας και μαζικής εξόντωσης αμάχων.
3. Η Ιστορική Αντεξέταση από τον Τζάκσον
Η πιο δραματική στιγμή της δίκης ήταν η αντεξέταση του Γκέρινγκ από τον Αμερικανό Γενικό Εισαγγελέα, Ρόμπερτ Τζάκσον (Robert H. Jackson).Ο Τζάκσον τον στρίμωξε παρουσιάζοντας τα πρακτικά των μυστικών συσκέψεων του 1940. Όταν ο Γκέρινγκ ισχυρίστηκε ότι ο Χίτλερ ανησυχούσε για τη σοβιετική απειλή, ο Τζάκσον του έδειξε τις διαταγές όπου ο ίδιος ο Γκέρινγκ διέταζε την αεροπορία να ξεκινήσει τη χαρτογράφηση των ρωσικών πόλεων για βομβαρδισμό, σε μια περίοδο που οι σχέσεις των δύο χωρών ήταν επίσημα άριστες. Ο Γκέρινγκ αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι οι στόχοι ήταν γεωπολιτικοί και επεκτατικοί.
4. Η ειρωνεία: Ο Γκέρινγκ αρχικά ήταν... κατά της επίθεσης!
Μέσα από τα έγγραφα αποκαλύφθηκε μια ιστορική ειρωνεία. Ο Γκέρινγκ, παρά την υπεράσπιση του πολέμου στη δίκη, αρχικά διαφωνούσε με την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα το 1940.
Δεν το έκανε από ανθρωπισμό, αλλά από καθαρό στρατιωτικό φόβο. Φοβόταν τον διμέτωπο αγώνα και πίστευε ότι η Γερμανία έπρεπε πρώτα να νικήσει τη Μεγάλη Βρετανία στη Μεσόγειο και την Αφρική.
Ωστόσο, όταν ο Χίτλερ πήρε την οριστική απόφαση, ο Γκέρινγκ συμμορφώθηκε απόλυτα, έγινε ο κύριος οργανωτής της οικονομικής λεηλασίας της ΕΣΣΔ και στη δίκη προτίμησε να πει ψέματα περί «προληπτικού πολέμου» για να προστατεύσει την υστεροφημία του ναζισμού.
Το «Ημερολόγιο της Νυρεμβέργης» (Nuremberg Diary)
Κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του το 1945-1946, ο Γκέρινγκ είχε καθημερινές συζητήσεις με τον Αμερικανό ψυχολόγο των φυλακών, Γκουστάβ Γκίλμπερτ (Gustave Gilbert), ο οποίος κρατούσε λεπτομερείς γραπτές σημειώσεις. Αυτές εκδόθηκαν αυτούσιες στο μνημειώδες βιβλίο «Nuremberg Diary».
Στο ημερολόγιο αυτό υπάρχει καταγεγραμμένη η εξής γραπτή μαρτυρία του ίδιου του Γκέρινγκ:
«Όταν ο Χίτλερ μου ανακοίνωσε το σχέδιο, του είπα: "Μυαλό έχετε; Μόλις γλιτώσαμε τον διμέτωπο αγώνα με τη Γαλλία και τώρα πάτε να ανοίξετε ένα νέο, τεράστιο μέτωπο στην Ανατολή;" Τον παρακάλεσα να περιμένει, να τελειώνουμε πρώτα με την Αγγλία. Αλλά ο Χίτλερ είχε εμμονή. Πίστευε ότι η Ρωσία θα κατέρρεε σε έξι εβδομάδες. Ήταν αδύνατο να του αλλάξεις γνώμη».
Αν ο Χίτλερ δεν είχε επιτεθεί στη Σοβιετική Ένωση το 1941, η Ευρώπη θα είχε εισέλθει σε μια παρατεταμένη περίοδο η οποία θα χαρακτηριζόταν από τον απόλυτο ναζιστικό έλεγχο στην ηπειρωτική Ευρώπη και μια πρόδρομη μορφή Ψυχρού Πολέμου.
Ο κόσμος θα χωριζόταν σε τρία εχθρικά στρατόπεδα, δημιουργώντας μια ασταθή ισορροπία τρόμου:
Ναζιστική Ευρώπη: Το Γ' Ράιχ θα έλεγχε όλη την ηπειρωτική Ευρώπη από τον Ατλαντικό μέχρι τα σύνορα με τη Ρωσία.
Σοβιετική Ένωση: Ο Στάλιν θα συνέχιζε τον μαζικό εκσυγχρονισμό του Κόκκινου Στρατού πίσω από τα σύνορα, γνωρίζοντας ότι η σύγκρουση με τον φασισμό απλώς αναβλήθηκε, όχι ότι ακυρώθηκε.
Ηνωμένες Πολιτείες: Οι ΗΠΑ θα εισέρχονταν στον πόλεμο λόγω της Ιαπωνίας (Περλ Χάρμπορ), αλλά θα επικέντρωναν τις δυνάμεις τους στον Ειρηνικό Ωκεανό, καθώς μια απόβαση σε μια πανίσχυρη ναζιστική Ευρώπη χωρίς τη βοήθεια του ρωσικού μετώπου θα ήταν στρατιωτικά αδύνατη.
ΑΡΑ
Η Ευρώπη δεν θα έπεφτε ΠΟΤΕ στα εξουσιαστικά χέρια των παγκοσμιοποιητών ή εβραιοσιωνιστών εχθρών μας μεταπολεμικά (μέχρι σήμερα) και σε κομμουνιστικά εφόσον η Σοβιετική Ένωση αυτοδιαλύθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 1991 χωρίς ποτέ να επιτεθεί στην Ευρώπη για να την κατακτήσει (όπως ισχυρίστηκαν βλακωδώς ή προπαγανδιστικά οι Ναζί).
