Σε αυτή την ομιλία δίνονται επεξηγήσεις σε κάθε νομοταγή πολίτη που δεν ενοχλείται (για να μην αντιδράει!) με την παραβίαση της ιδιωτικότητάς του ή της ιδιωτικής του ζωής για να το πούμε πιο απλά, επειδή ως καλόπιστος ή ευκολόπιστος άνθρωπος πιστεύει ότι η επιχειρούμενη κατάργηση της ιδιωτικότητάς του με διάφορα προσχήματα (π.χ. καταπολέμηση εγκληματικότητας και τρομοκρατίας) γίνεται για το καλό το δικό του ή της κοινωνίας, χωρίς να πάει το μυαλό του ότι για το συγκεκριμένο ‘’καλό’’ κινδυνεύει να αντιμετωπιστεί και ο ίδιος ως ‘’εγκληματίας’’ ή ‘’τρομοκράτης’’ μέσα σε ένα τέτοιο καθεστώς ψηφιακού ολοκληρωτισμού παγκοσμίως, παρόλο που δεν θα έχει κάνει κάτι το παράνομο (π.χ. επειδή απλά θα διαφωνούσε με κάποια κυβερνητική απόφαση) ή για να μην χαρακτηριστεί έτσι ως παράνομος θα πρέπει να αποδείξει ότι δεν είναι τέτοιος αφήνοντας να παρακολουθούνται τα πάντα στην καθημερινότητά του σαν να ζούσε σε κάποια φυλακή!
Έτσι λοιπόν περί όλων αυτών, η συγκεκριμένη ομιλία αφού εξηγήσει πως αν ολοκληρωθεί πρακτικά ένα τέτοιο καθεστώς δεν θα μπορεί να επιβιώσει μετά ως άνθρωπος όποιος τολμήσει να εναντιωθεί σε μια απόφαση εκείνου για τη ζωή του επειδή δεν θα του αρέσει και ποιες λύσεις υπάρχουν πριν φτάσουμε σε εκείνο το σημείο ακόμη και αν δεν μπορούμε να τις προσφέρουμε ως πολιτικό κόμμα επειδή δεν θα το επιτρέπουν οι συνθήκες που ακούστηκαν, δίνονται παραδειγματικά σχετικές επεξηγήσεις για τους κινδύνους που διατρέχει κάποιος με την κατάργηση της ιδιωτικότητάς του που αφορούν την ανωνυμία ή ψευδωνυμία στα όσα γράφει ή λέει κάπου, την μυστικότητα της εκλογικής ψήφου, την απαγόρευση της οπλοκατοχής, τη χρήση δημόσιων καμερών, ένα τροποποιημένο αντιτρομοκρατικό νομοσχέδιο, τη ψηφιακή ταυτότητα και τον προσωπικό αριθμό, κλείνοντας έπειτα η ομιλία για τη σημασία της (δηλ. γιατί μας ενδιαφέρει ένα τέτοιο θέμα ως παραδοσιοκράτες)
