- Το Telegram αποκάλυψε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση παραλίγο να περάσει νόμο που θα επέτρεπε τη σάρωση κάθε ιδιωτικού μηνύματος. Η Γαλλία ηγήθηκε της προσπάθειας, ενώ η Γερμανία μπλόκαρε την ψήφιση. Μια κρίσιμη στιγμή για την ιδιωτικότητα και τα δικαιώματα των πολιτών στην Ευρώπη:
Πέρα από τα δημοσιεύματα και το βίντεο που παρατίθεται για την παραβίαση της ιδιωτικότητάς μας, με οποιοδήποτε πρόσχημα που παρουσιάζεται για το ‘’καλό’’ μας, με σκοπό να καταργηθεί αυτή με τη ΣΥΝΕΝΑΙΣΗ του περισσότερου κόσμου (εφόσον γίνεται για το καλό του!), το παρόν άρθρο θα προσπαθήσει να εξηγήσει συμπληρωματικά σε όλους τους υπόλοιπους που δεν αντιδράνε σε τέτοια ανελεύθερα μέτρα υπερεθνικού βεληνεκούς (σημ. για αυτό μιλάμε για νεοταξισμό και όχι για μεμονωμένες κυβερνήσεις ώστε να θεωρηθούμε ‘’συνωμοσιολόγοι’’!!!) σε σχέση με όσους αντιδράνε διακόπτοντας προσωρινά τέτοιες προσπάθειες (όπως ακούσαμε στο παραπάνω βίντεο), εφόσον κανένα σύστημα εξουσίας δεν μπορεί να μακροημερεύσει (όσο ανελεύθερο και να είναι) αν δεν έχει τη συναίνεση της πλειοψηφίας του κόσμου για να μπορέσει να λειτουργήσει δίχως γενικευμένες αντιδράσεις (π.χ. με μαζική ανυπακοή στις νομοθεσίες, βίαιες εξεγέρσεις κ.ο.κ.), γιατί θα πρέπει να είναι αδιαπραγμάτευτη η οποιαδήποτε απόπειρα παραβίασης της ιδιωτικότητάς μας με οποιοδήποτε πρόσχημα φαντάζει δίκαιο ή καλό στα μάτια του κόσμου με σκοπό να εξαπατηθεί για να συμφωνήσει μετά στη σκλαβιά του, σαν να του λέγανε για παράδειγμα ότι είναι για το ‘’καλό’’ του να εγκλειστεί εθελοντικά σε μια κρατική φυλακή ώστε να έχει εξασφαλισμένη στέγη ή τροφή ή οτιδήποτε άλλο παρέχεται σε φυλακισμένους και αυτός θα έπρεπε να συμφωνήσει!!!
Στην περίπτωση λοιπόν του κάθε καλόπιστου ή ευκολόπιστου συμπολίτη μας που σκέφτεται πως από τη στιγμή που δεν εμπλέκεται σε εγκληματικές ή τρομοκρατικές αντίστοιχα δραστηριότητες, τότε τι πειράζει να παρακολουθούνται οι συνομιλίες του λόγου χάρη εφόσον δεν έχει να κρύψει κάτι το παράνομο ας πούμε, θα του λέγαμε ότι θα είχε απόλυτο δίκιο μόνο στην περίπτωση όπου όλες οι ανθρώπινες συζητήσεις θα αφορούσαν ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ εγκλήματα ή τρομοκρατία, για να μπορεί να αποδεικνύεται η αθωότητά του με την παρακολούθησή του! Στην συγκεκριμένη περίπτωση όμως, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο! Δηλαδή και μιλώντας με νομικούς όρους, καταργείται το τεκμήριο της αθωότητας ΟΛΩΝ των πολιτών και θα πρέπει να αποδείξουν ότι δεν είναι ένοχοι με τη μαζική παρακολούθησή τους!!! Και όταν οι ιδιωτικές συζητήσεις των ανθρώπων αφορούν και άλλα θέματα πέρα από εγκλήματα και τρομοκρατία, τότε με την άρση της ιδιωτικότητάς τους συναινούν να πληροφορείται εκείνος που τους παρακολουθεί και για ΟΛΑ τα υπόλοιπα θέματα της ζωής τους, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει να στοχοποιηθεί τιμωρητικά λόγου χάρη ο οποιοσδήποτε από την εκάστοτε εξουσία που θέλει να εφαρμόσει με δικτατορικό τρόπο ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ πράγματα από εκείνα που θέλει ο λαός! Φανταστείτε λοιπόν πόσο πανεύκολα θα επιτυγχάνονταν κάτι τέτοιο, όταν θα μπορούσε να μάθει ανά πάσα στιγμή μια τέτοια εξουσία τι σκέφτεται να κάνει ή τι σχεδιάζει κάποιος που του παρακολουθούνται οι συνομιλίες του ας πούμε και να αποτρέπει έτσι κάθε αντίδραση υπό τον φόβο της ΤΙΜΩΡΙΑΣ του κάθε αντιδρώντα! Και ποιος θα τολμούσε τότε να διαφωνήσει σε κάτι που θα του επιβάλλονταν ενώ δεν θα του άρεσε, όταν θα απειλούνταν για παράδειγμα με ένα χρηματικό πρόστιμο στην καλύτερη περίπτωση ή με φυλάκιση στη χειρότερη; Ρητορικό το ερώτημα!
(σημ. όταν η Κίνα το 1935 καθιέρωσε τον έλεγχο των όπλων ή την απαγόρευση της οπλοκατοχής των πολιτών της με άλλα λόγια για το ‘’καλό’’ ή την ‘’ασφάλεια’’ της κοινωνίας να υποθέσουμε, από το 1948 έως το 1952, είκοσι εκατομμύρια πολιτικοί αντιφρονούντες ανίκανοι να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους ή για να μην χαρακτηριστούν ως εν δυνάμει ΄΄τρομοκράτες΄΄ σήμερα, συγκεντρώθηκαν και εξολοθρεύτηκαν!)
Τα ίδια μας έλεγαν κάποιοι και για την μαζική τοποθέτηση καμερών έξω στο δρόμο, με την αιτιολογία ότι αυτός που δεν έχει να κρύψει τίποτα δεν θα πρέπει να φοβάται και τίποτα ή ότι μόνο ένας εγκληματίας φοβάται τις κάμερες. Μόνο που εκεί έξω δεν κυκλοφορούν αποκλειστικά εγκληματίες για να ισχύει κάτι τέτοιο όπως στις φυλακές, αλλά και νομοταγείς πολίτες που παρακολουθούνται έτσι και όλες οι υπόλοιπες δραστηριότητές τους (π.χ. αν συμμετείχαν σε κάποια αντικυβερνητική διαδήλωση), πράγμα που σημαίνει ότι η χρήση των καμερών γίνεται πάλι για την παρακολούθηση της ιδιωτικότητάς μας και όχι για την αποτροπή της εγκληματικότητας από τη στιγμή που αυτή μέρα με τη μέρα αυξάνεται αντί να εξαφανίζεται! Μια από τα ίδια και στην απαγόρευση της οπλοκατοχής, αφήνοντας έτσι την πρόσβαση στα όπλα παρά μόνο σε εγκληματίες και όχι στους υπόλοιπους νομοταγείς πολίτες για να υπερασπιστούν τις ζωές τους όποτε δεν θα μπορούσε ή δεν θα προλάβαινε να το κάνει αυτό η αστυνομία.
Ακριβώς για τον ίδιο λόγο τώρα, δηλαδή της στοχοποίησης (με ό,τι και αν αυτό συνεπάγεται) κάθε αντιφρονούντα που παρακολουθούνται τα πάντα στη ζωή του, παραμένει μυστική ή ιδιωτική με άλλα λόγια και η ψηφοφορία στις εκλογικές κάλπες χωρίς να παραβιάζεται η μυστικότητά της, για να χρησιμοποιήσουμε και ένα παρόμοιο παράδειγμα στην περίπτωση που εξετάζουμε. Τί θα συνέβαινε λοιπόν, αν και στη συγκεκριμένη περίπτωση λέγαμε για παράδειγμα ότι μόνο ένας ψεύτης ή ένας εχθρός της κυβέρνησης θα φοβότανε να δείξει φανερά ποιανού πολιτικού κόμματος ήτανε το ψηφοδέλτιο που έριξε στην κάλπη; Θα είχε να φοβηθεί τίποτα όταν και πάλι για το ‘’καλό’’ της κοινωνίας θα αποδείκνυε με τη φανερή ψήφο του ότι δεν εξαπατά κανέναν ως προς τις πολιτικές του πεποιθήσεις και ότι δεν θέλει να αλλάξει την κυβέρνηση αντίστοιχα; Ας δούμε τι θα συνέβαινε μετά από έναν σχετικό διάλογο που είχαμε με τη τεχνητή νοημοσύνη ‘’ChatGPT’’ πάνω σε αυτό το θέμα, για μια πιο αντικειμενική προσέγγισή του σε σχέση με όλους εκείνους που θέλουν να παραβιάσουν ή να τους παραβιάζεται κάθε ιδιωτικότητα για το ‘’καλό’’ το δικό τους ή της κοινωνίας:
ΤΙ ΜΑΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕ Η ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ‘’ChatGPT’’:
Αν η ψήφος ήταν φανερή, κάποιοι (π.χ. εργοδότες, κόμματα, οικογένεια) θα μπορούσαν να πιέζουν ή να απειλούν για να ψηφίσει κάποιος "σωστά".
Απαλλάσσει τον ψηφοφόρο από κάθε εξάρτηση, πίεση ή φόβο για τις ενδεχόμενες εναντίον του αντιδράσεις.
Αν η ψήφος δεν ήταν μυστική, τότε:
Οι πολίτες δεν θα ψήφιζαν ελεύθερα
Θα υπήρχε φόβος ότι κάποιος θα μάθει τι ψήφισαν, και αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε:
Πίεση: από κόμματα, ομάδες ή ακόμα και οικογένεια, για να "συμμορφωθεί" κάποιος με μια συγκεκριμένη άποψη.
Εκβιασμό: π.χ. ένας εργοδότης να απειλεί εργαζόμενους με απόλυση αν δεν ψηφίσουν συγκεκριμένο κόμμα.
Αποκλεισμό ή κοινωνικό στιγματισμό: ειδικά σε μικρές κοινωνίες ή εργασιακούς χώρους όπου υπάρχει πολιτική προκατάληψη.
Παράδειγμα:
Αν η ψήφος ήταν φανερή και έπρεπε κάποιος να δείξει τι ψήφισε:
Ένας εργοδότης θα μπορούσε να απαιτήσει από τον υπάλληλο "απόδειξη" ότι ψήφισε το κόμμα που στηρίζει ο ίδιος.
Ένα πολιτικό κόμμα θα μπορούσε να ελέγχει ποιοι το ψήφισαν, για να ανταμείψει ή να τιμωρήσει ψηφοφόρους.
Με τη μυστική ψήφο:
Κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι ψηφίζεις.
Μπορείς να λες "ψήφισα αυτό", αλλά δεν έχεις υποχρέωση να αποδείξεις τίποτα.
Ουσιαστικά, προστατεύεται η δημοκρατία και η προσωπική σου ελευθερία.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΟΚΡΑΤΙΑΣ: Ακριβώς τους ίδιους κινδύνους τώρα, αντιμετωπίζει και κάθε άλλος που αποδέχεται να γνωρίζει ο οποιοσδήποτε τα πάντα για τη ζωή του (εφόσον καταργηθεί η ιδιωτικότητα γιατί δεν έχουμε να κρύψουμε τίποτα λες και είμαστε εγκληματίες!!!) και έτσι με τον ίδιο τρόπο ‘’συμμόρφωσης’’ θα πρέπει να την αλλάξει μετά σε κάτι που δεν θα του άρεσε για να μην δεχτεί παρόμοια αντίποινα!
Τετάρτη 22 Ιουνίου 2022
Αλλαγές στο «αντιτρομοκρατικό» αρ. 187 του Π.Κ: Ποινικοποιούνται οι ιδιωτικές συζητήσεις, ακόμα και… η σκέψη!
Και να φανταστείς ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη-ΝΔ βάζει την Αστυνομία στα Πανεπιστήμια, αλλά υπάρχουν πάνω από τριάντα (30) δολοφονίες με συμβόλαια θανάτου που δεν κάνει τίποτε!
Τον δημοσιογράφο Καραϊβάζ τον θυμάται κανείς;
Αλλαγές στο «αντιτρομοκρατικό» αρ. 187 του Π.Κ: Ποινικοποιούνται οι ιδιωτικές συζητήσεις, ακόμα και… η σκέψη!
ΑΠΟ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ
Τι προβλέπει η διεύρυνση των διατάξεων του Ποινικού Κώδικα (Π.Κ) που ψηφίστηκαν με διαδικασία fast track στην Βουλή.
Ποινικοποιείται ακόμη και η σκέψη… ως τρομοκρατική δράση. Αυτό είναι το ουσιαστικό περιεχόμενο των διατάξεων που διευρύνουν το «περίφημο» άρθρο 187 του Ποινικού Κώδικα που αφορά την «τρομοκρατία». Ψηφίστηκαν σήμερα στη Βουλή – με ταχύτατες διαδικασίες μίας συνεδρίασης- σε νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης.
Η κυβέρνηση φρόντισε να «τσουβαλιάσει» αυτές τις διατάξεις με άλλες αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα (όπως η αναρτήσεις σεξουαλικού περιεχομένου δίχως συναίνεση) και την ενσωμάτωση δύο κοινωνικών οδηγιών. Παρ’ όλα αυτά έγινε σαφές ότι ένα νομοθετικό εργαλείο, που έχει ήδη αξιοποιηθεί ενάντια σε κινηματικές διαδικασίες με πρόσχημα την τρομοκρατία (με βάση της κατευθύνσεις της Ε.Ε), διευρύνει τα όρια του. Κι αυτό γίνεται με τρόπο απειλητικό για κάθε δημοκρατικό δικαίωμα.
Οι διατάξεις του νομοσχεδίου
Περιγράφοντας τις διατάξεις του νομοσχεδίου που ψηφίστηκε στην Βουλή, από την Νέα Δημοκρατία και το Κίνημα Αλλαγής, ο κυβερνητικός εισηγητής Γιάννης Παππάς είπε ότι με τις διατάξεις του «αντιμετωπίζεται το ζήτημα της υποκίνησης στη διάπραξη ορισμένης τρομοκρατικής ενέργειας υπό τη μορφή οποιασδήποτε συνέργειας ή συμμετοχικής δράσης». Όπως ανέφερε, πιο αναλυτικά, «διευρύνεται το αξιόποινο της απειλής με τέλεση τρομοκρατικής πράξης, διότι λαμβάνει χώρα στο πλαίσιο ιδιωτικής επικοινωνίας». Μάλιστα, υποστήριξε ότι «προβλέπεται η αφαίρεση υλικού από το διαδίκτυο που συνιστά δημόσια υποκίνηση σε τέλεση τρομοκρατικής ενέργειας σε συμμόρφωση με το άρθρο 21 παράγραφος 1 εδάφιο β΄ της Οδηγίας».
Συμπλήρωσε, δε, ότι ότι «η πρόβλεψη για την αφαίρεση του υλικού από το διαδίκτυο αποδεικνύει ότι η νομοθεσία μπορεί να εξελίσσεται και να προσαρμόζεται στην εξέλιξη της τεχνολογίας και στην αλλαγή τάσεων. Με τα συγκεκριμένα άρθρα ο νόμος αγγίζει πλέον και σημεία τα οποία μπορούν να θεωρούνται άβατο και μπορούσαν να υποκινήσουν φαινόμενα βίας». Άφησε να εννοηθεί ότι πρόκειται για διορθωτικές κινήσεις της Ε.Ε και της ελληνικής κυβέρνησης που προκύπτουν από την έως τώρα εμπειρία, αφού «η μεταφορά στην ελληνική νομοθεσία της Οδηγίας 541/2017 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας δημιούργησε τότε ασάφειες, οι οποίες με το παρόν σχέδιο νόμου αντιμετωπίζονται και θεραπεύονται».
Τι πραγματικά προβλέπει
Με τις διατάξεις του νομοσχεδίου του υπουργείου Δικαιοσύνης ουσιαστικά ενισχύεται ακόμη περισσότερο το «περίφημο» άρθρο 187 του Ποινικού Κώδικα που αφορά την τρομοκρατία. Πρόκειται για ένα άρθρο που ήδη έχει αξιοποιηθεί για την «αστυνόμευση» του εργατικού και του φοιτητικού κινήματος ενώ έχει αποτελέσει βάση για τον περιορισμό των δημοκρατικών δικαιωμάτων σε σειρά περιπτώσεων.
Πιο συγκεκριμένα με το άρθρο 36 του νομοσχεδίου αλλάζει η παράγραφος 4 του άρθρου 187 του Ποινικού Κώδικα. Με την αλλαγή που επέρχεται πλέον οι αρχές δεν χρειάζεται να τεκμηριώσουν ότι κάποιο πρόσωπο εμπλέκεται σε σχεδιασμό τρομοκρατικής ενέργειας ή δημιουργία τρομοκρατικής οργάνωσης. Απαιτείται μόνο η …εκτίμηση ότι ένα η περισσότερα πρόσωπα έχουν υποκινήσει άλλα, για τη συμμετοχή τους σε τρομοκρατικές δραστηριότητες. Ουσιαστικά δηλαδή πρόκειται για διάταξη …προληπτικού χαρακτήρα και ως τέτοια μπορεί να αξιοποιηθεί εν λευκώ.
Αντίστοιχες αλλαγές γίνονται και στην παράγραφο 6 του άρθρου 187 που αφορούσε έως την «δημόσια απειλή για την τέλεση τρομοκρατικής πράξης». Πλέον η «δημόσια απειλή» φεύγει από τα κριτήρια. Έτσι, πλέον αρκεί οι αρχές να έχουν γνώση (πώς άραγε;) ακόμη και μίας ιδιωτικής συζήτησης που να οδηγεί στην εικασία πως εμπίπτει στην συγκεκριμένη κατηγορία. Αυτομάτως τα εμπλεκόμενα πρόσωπα θεωρούνται ύποπτοι για τρομοκρατική ενέργεια και βέβαια μπορεί να ακολουθηθεί η διαδικασία της έρευνας και ποινικής δίωξης.
Στο άρθρο 37 του νομοσχεδίου λαμβάνεται ειδική πρόβλεψη για τη δράση στο διαδίκτυο. Οι νέες διατάξεις ορίζουν ότι εντός 3 ωρών μπορούν με πρωτοβουλία των αρχών να «κατέβουν» αναρτήσεις που κρίνεται ότι προτρέπουν σε τρομοκρατικές πράξεις ή ενέργειες η υποκινούν ανάλογες καταστάσεις.
Συνολικά το άρθρο 187 αποκτά «διευρυμένο κύκλο» και πλέον αφορά το σύνολο της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής ενός πολίτη. Μετατρέπεται δηλαδή σε ένα εργαλείο προληπτικής χειραγώγησης για οποιαδήποτε κοινωνική δραστηριότητα κριθεί από τις αρχές ως σχετιζόμενη με την «τρομοκρατία». Αυτά σε ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο που είναι γνωστό ότι έχει πλήθος διασταλτικών ερμηνειών του όρου και – κάθε άλλο παρά τυχαία- στα κείμενα της Ε.Ε χρησιμοποιείται ο όρος «ριζοσπαστικοποίηση» ως έννοια ταυτόσημη με την τρομοκρατική δράση ή τον σχεδιασμό της.
Η κυβέρνηση εν μέσω θέρους φροντίζει να «περάσει» αυτό το πλέγμα διατάξεων που, αθροιστικά με όσα είδη προβλέπονται στην αντι-τρομοκρατική νομοθεσία, οδηγεί στη δυνατότητα να «τυλίγονται σε μία κόλλα χαρτί» πρόσωπα ή κοινωνικές – πολιτικές οργανώσεις, ακόμη και διαδικτυακές πρωτοβουλίες.
Το «αντιτρομοκρατικό πακέτο» όμως δεν είναι η μόνη επικίνδυνη διάταξη στον νέο ποινικό κώδικα που εισηγήθηκε ο Κώστας Τσιάρας. Συμπληρώνεται με τις προβλέψεις ευρωπαϊκής οδηγίας σχετικά με το περίφημο «Ευρωπαϊκό Ένταλμα Σύλληψης». Ο «θεσμός» αυτός επεκτείνεται ακόμη περισσότερο και πλέον ορίζει ότι αυτό μπορεί να εκτελείται στην Ελλάδα, ακόμη και σε περιπτώσεις που με βάση το ελληνικό δίκαιο υπάρχει παραγραφή του αδικήματος ή ακόμη και αν η ελληνική δικαιοσύνη κρίνει πως το επίμαχο αδίκημα τελέστηκε πλήρως σε ελληνικό έδαφος. Επίσης πλέον δεν υφίσταται η απαγόρευση εκτέλεσης του ευρωπαϊκού εντάλματος για λόγους που σχετίζονται με ζητήματα φύλου, καταγωγής, σεξουαλικής ταυτότητας αλλά και πολιτικών φρονημάτων.
Κώστας Τσιάρας: Δεν είναι συζητήσιμο για όσους θέλουν την Ε.Ε
Για τα συγκεκριμένα ζητήματα, στην κοινοβουλευτική συζήτηση που πραγματοποιήθηκε, ο υπουργός Δικαιοσύνης, Κώστας Τσιάρας, δεν μπήκε καν στον κόπο να …συζητήσει με τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Επικαλέστηκε την ευρωπαϊκή πραγματικότητα αλλά και την πεποίθηση της πλειοψηφία των κομμάτων της Βουλής σχετικά με τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας. Όπως δήλωσε «υπάρχει μια επιστολή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής η οποία προτρέπει την Ελλάδα με έναν συγκεκριμένο τρόπο να ενσωματώσει συγκεκριμένες διατάξεις, οι οποίες ξέρουμε πολύ καλά ότι αφορούσαν στην Οδηγία 48/2013».
Επίσης ο Κώστας Τσιάρας είπε πως «υπάρχει ένα πραγματικό, ερώτημα, το οποίο πρέπει να απαντήσει κανείς. Για το γεγονός ότι ερχόμαστε να συμπληρώσουμε την Οδηγία 541/2017 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας ξαφνικά ακούω μια κριτική περί του πώς μπορεί να εννοηθεί κάτι ή ποιο μπορεί να είναι το πλαίσιο, εάν είναι αυστηρότερο ή είναι χαμηλότερο. Πραγματικά, δεν καταλαβαίνω πώς μπορεί κάποιος να έρχεται να υπερασπιστεί συμπεριφορές ή, εν πάση περιπτώσει, παραβατικές συμπεριφορές, οι οποίες κατά γενική ομολογία νομίζω ότι καταδικάζονται από όλη την κοινωνία. Και εκεί πρέπει να σταθούμε. Δεν νομίζω ότι υπάρχει συζήτηση πέραν αυτού».
Έτσι, για την ιστορία, στο ίδιο νομοσχέδιο ενισχύονται και οι διατάξεις που προβλέπουν ότι τα τραπεζικά στελέχη μπορούν να διωχθούν για παρανομίες στην διευθέτηση τραπεζικών πράξεων μόνον εάν το θέλουν τα… ίδια τα τραπεζικά ιδρύματα. Σε μία ακραία εκδοχή του πράγματος ακόμη και αν ομολογήσουν στο διαδίκτυο ότι «έφαγαν λεφτά» ή «πήραν μίζα» είναι αμφίβολο αν ένας εισαγγελέας μπορεί να κάνει αυτεπάγγελτη δίωξη…
ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ
πηγή: https://diktiospartakos.blogspot.com/2022/06/187.html
