- ΟΤΑΝ ΤΑ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΑ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ (ΟΠΩΣ ΜΑΡΤΥΡΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΗΣ ΣΑΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ) ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΝ ΛΑΟ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ…
Ρατσιστικά στερεότυπα για τους πρώτους Έλληνες μετανάστες
Διάχυτη στη συντηρητική κοινωνία των ΗΠΑ ήταν η άποψη ότι οι Έλληνες είναι ανάξιοι των προγόνων τους. Φτωχοί συγγενείς της δοξασμένης κληρονομιάς. Ανατολίτες, όχι ευρωπαίοι, άξεστοι και αδύναμοι να σηκώσουν το βάρος του κλέους του αρχαίου πολιτισμού.Αν πάρουμε, όμως, τα πράγματα απ’ την αρχή θα δούμε ότι οι άνθρωποι που πήραν τον δρόμο της ξενιτιάς άφηναν πίσω μια πατρίδα που η γη της είχε «ζήσει» την εξευτελιστική ήττα από τους Τούρκους (1897), τον Εθνικό Διχασμό, τους δύο Βαλκανικούς Πολέμους, τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, την αποτυχία της εκστρατείας κατάληψης της Άγκυρας (με συνέπεια τη Μικρασσιατική Καταστροφή) και δύο Χρεοκοπίες (1893 & 1932)…
Την πείνα της περιόδου και την ανάγκη για εργασία εκμεταλλεύτηκαν οι «ευαγγελιστές» της Γης της Επαγγελίας. Άνθρωποι περιέγραφαν με λαμπρούς και γεμάτους μέλι χαρακτηρισμούς τη ζωή στις ΗΠΑ και τον Καναδά (όπως οι δουλέμποροι δείχνουν βίντεο με πισίνες στους «δικούς μας» μετανάστες). «Στο ψωμί τους βάζουν βούτυρο!» έλεγαν στο ξυπόλητο 15χρονο και η οικογένεια αποχωρίζονταν τους άντρες της. Τα ναύλα είτε τα πλήρωναν κανονικά, είτε τα χρωστούσαν στον μεταφορέα με υποθήκη περιουσία τους (σπίτια ή κτήματα). Αν δεν είχαν περιουσία, τότε υπέγραφαν «σύμβαση εκμετάλλευσης» γινόμενοι πια δούλοι υπό ενοικίαση ή πώληση.
Στο ταξίδι τους κοιμόντουσαν στο κατάστρωμα, είτε στο κουφάρι του πλοίου. Συνωστισμένοι, άπλυτοι επί 30 σχεδόν μέρες ταξίδευαν στη θάλασσα που πολλοί από αυτούς πρώτη φορά έβλεπαν (με αποτέλεσμα πολλούς εμέτους και αρρώστιες).
Φθάνοντας στον κόλπο που στέκει το «νεανικό» τότε Άγαλμα της Ελευθερίας, κοίταζαν και χαιρετούσαν ενεοί τους πελώριους ουρανοξύστες. Η Α’ και Β’ Θέση αποβιβάζονταν για έλεγχο χαρτιών ενώ η Θέση Deck έμπαινε σε πλοιάριο για το… Έλλις Άιλαντ.
Το Έλλις Άιλαντ ήταν το νησί στο οποίο στεγαζόταν οι εγκαταστάσεις υποδοχής των μεταναστών. Ιατρικός έλεγχος. Έλεγχος πολιτικών φρονημάτων. Οι άρρωστοι επέστρεφαν «με το ίδιο εισιτήριο», ενώ το ίδιο γινόταν και σε εκείνους για τους οποίους αντιλαμβάνονταν ότι ήταν θύματα δουλεμπόρου. Οδυρμοί, αυτοκτονίες αλλά και δάκρυα χαράς στα μάτια των Ελλήνων, Ιταλών, Πολωνών κ.ο.κ. μεταναστών.
«Λευκή Γυναίκα εθεάθη με Έλληνα!»
Σοκαριστικός ο τίτλος του άρθρου εφημερίδας της εποχής, όπως μας μεταφέρει ο Έλληνας ομογενής από το Ντιτρόιτ κος Dan Georgakas. Προκαλεί η άποψη ότι στα τέλη του 19ου και στα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα, οι Έλληνες δεν κατατάσσονταν στους «λευκούς»! Θεωρούνταν, όπως προκύπτει απ’ τα δημοσιεύματα και τις μαρτυρίες της περιόδου, Ανατολίτες και μη Ευρωπαίοι. Αυτό μη σας λυπεί διότι την ίδια αντιμετώπιση επιφύλασσαν οι Αμερικάνοι για όλους τους νοτιοευρωπαίους.
Σε πολλές περιοχές επιβάλλονταν οι «κανόνες» που εφήρμοζαν στους αφροαμερικάνους ή αλλιώς τους «νέγρους», όπως επιτιμητικά τους αποκαλούσαν. Στους κινηματογράφους η πλατεία ανήκε στους λευκούς, ενώ ο «γυναικωνίτης» (το πατάρι) στους νέγρους και στους μη λευκούς (Έλληνες, Ιταλούς κ.ο.κ.).
Μα πώς γίνεται; Το δέρμα μας δεν το έβλεπαν; Ο χαρακτηρισμός «λευκός» δεν απευθυνόταν στο δέρμα και το χρώμα του, αλλά στην κοινωνική τάξη- αντίληψη. Οι βορειοευρωπαίοι, για παράδειγμα, θεωρούνταν λευκοί. Το αστείο είναι φορείς της εν λόγω προκατάληψης ήταν οι εξαμερικανισμένοι Ιρλανδοί που είχαν προηγηθεί ως μεταναστευτικό κύμα και είχαν αφομοιωθεί απ’ την Βορειοαμερικανική κοινωνία των ευγενών προτεσταντών. Οι Ιρλανδοί οι οποίοι υπέστησαν την ίδια διάκριση θεωρούμενοι απ’ τους ντόπιους ως «μη λευκοί»! Είναι ακριβώς, όπως στο ρεπορτάζ που ένας Σύριος μιλά για ληστεία που του έκαναν στο μαγαζί του στο κέντρο της Αθήνας και ζητά εδώ και τώρα να φύγουν οι Μπαγκλαντεσιανοί και οι Πακιστανοί!;! Όπως μια φίλη Ρωσίδα που έχει απηυδήσει με τους Αλβανούς κ.ο.κ..
Την απέχθεια αυτή την σημάδεψε το μένος της Κου-Κλουξ-Κλαν (ΚΚΚ), της περίφημης ρατσιστικής οργάνωσης, που έδειξε ιδιαίτερη συμπάθεια πέραν από τους ανθρώπους μαύρου δέρματος και… στους Έλληνες. Πυροβολισμοί, εμπρησμοί και άλλες κορυφώσεις έγραψε η ιστορία αυτής της «σχέσης».
Ο τρόπος διαβίωσης των Ελλήνων ήταν όπως σχεδόν βλέπουμε σήμερα τους μετανάστες στη χώρα μας. Αλλά ακριβώς, όπως και σήμερα, οι μετανάστες θεωρούνταν πηγή μόλυνσης. Κίνδυνος για τη δημόσια υγεία. Εκεί μας κόλλησαν το «filthy Greeks», δηλαδή «βρωμοέλληνες». Η επαίσχυντη συμπεριφορά θωρούνταν σε μαρκίζες εστιατορίων, όταν οι Έλληνες έκαναν τα πρώτα βήματα στην εστίαση, αναγράφοντας «All American. No rats. No Greeeks» (εδώ, σελ. 22). Μετάφραση; «Αμιγές Αμερικάνικο. Όχι ποντίκια. Όχι Έλληνες». Ακριβώς σαν το πιο πρόσφατο «Απαγορεύονται οι Έλληνες και τα σκυλιά!» που λέγεται για τη Γερμανία και το δικό της ρατσισμό.
Σε αυτά προσθέστε και μια έλλειψη διάθεσης από τους Έλληνες να μάθουν Αγγλικά και να ενταχθούν στην κοινωνία «υποδοχής», πράγμα που στηλιτεύονταν από τους Αμερικάνους. Μαζεύονταν μαζί στα καφενεία τους και μιλούσαν πολιτικά μεταξύ τους πίνοντας και τζογάροντας. Πράγματα ασυνήθιστα για τον συντηρητικό Βορειοαμερικάνο.
Στα εργασιακά; Όπως λέει ο καθηγητής κος D. Georgakas, όταν πρωτοσυστάθηκαν εργατικά συνδικάτα στους μύλους της Ουάσινγκτον, οι Έλληνες αποκλείστηκαν απ’ τις κεντρικές οργανώσεις ως μη λευκοί. Έτσι, για να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους σχημάτισαν εργατικό συνδικάτο με τους Τούρκους και τους Αλβανούς μετανάστες.
………….
Τι έλεγε ο Τύπος της εποχής; (παράθεση από τον Ιό):
ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ. Ξεφυλλίζοντας τις ομογενειακές εφημερίδες της εποχής, διαπιστώνει κανείς ότι τα ρατσιστικά στερεότυπα σε βάρος των ελλήνων μεταναστών αφθονούσαν στις στήλες του αμερικανικού τύπου, με θεματολογία που παρουσιάζει εκπληκτικές αναλογίες με όσα γράφονται κι ακούγονται σήμερα στην Ελλάδα για τους Αλβανούς συμπολίτες μας. Πρώτο και κύριο χαρακτηριστικό που αποδίδεται στους Ελληνες, έτσι γενικά, είναι η υψηλή εγκληματικότητα. Καθρέφτης της σχετικής αρθρογραφίας μπορεί να θεωρηθεί η τακτική στήλη “Ελληνες εν Αμερική” του “Ελληνικού Αστέρος” του Σικάγου, που περιείχε ως επί το πλείστον αναδημοσιεύσεις από τον τοπικό τύπο διάφορων περιοχών: σε σύνολο 149 ειδήσεων που δημοσιεύθηκαν στις 12 πρώτες εβδομάδες του 1909, οι 78 (ποσοστό 52,3%) αφορούσαν πραγματικά εγκληματικά περιστατικά με δράστες Ελληνες μετανάστες ενώ άλλες 16 (10,7 %) ασχολούνταν με παρεμφερείς κατηγορίες που -λανθασμένα ή `φουσκωμένα’- τους απευθύνθηκαν. Ακολουθεί επιλογή από χαρακτηριστικά δημοσιεύματα της εν λόγω στήλης.
ΤΣΑΝΤΑΚΗΔΕΣ. “Η εν Φιλαδελφεία της Πενσυλβανίας συνάδελφος `Ημερολόγιον’ γράφει ότι συνελήφθη ο Ελλην Βουζάνης, κατηγορούμενος ότι κατέριψε χαμαί μίαν Αμερικανίδα με τον σκοπόν να της αφαιρέσει τα διαμαντικά και τα πολύτιμα αυτής ενώτια” (15/1/1909).
ΒΙΑΣΤΕΣ ΑΝΗΛΙΚΩΝ. “Επίθεσις Ελληνος κατά μικράς αμερικανίδος. Εν Πουέβλω της πολιτείας Κολοράδου κατά την εκεί συνάδελφον `Chieftain’ συνελήφθη ο Ελλην Ιωάννης Σωτηρίου, διότι νύκτα τινά μεθυσμένος ών κατεδίωξε μικράν τίνα Αμερικανίδα. Εις τας φωνάς της παιδίσκης προσέτρεξαν κλητήρες, οίτινες συνέλαβον τον μεθυσμένον ομογενή, όν οδήγησαν εις το κρατητήριον, όπου την επομένην κατεδικάσθη εις πρόστιμον 100.000 δολλαρίων και τα έξοδα παρ’ όλας τας διαμαρτυρίας του ότι ουδέν κακόν διεννοείτο και ότι η μικρά Αμερικανίς ωμοίαζε τα μέγιστα προς την εν τη γενετείρα διαμένουσαν αδελφήν του” (5/2/1909).
ΔΟΥΛΕΜΠΟΡΟΙ ΑΝΗΛΙΚΩΝ. “Κατά την εν Μέμφιδι της πολιτείας Τεννεσή συνάδελφον `Scimiter’ συνελήφθησαν οι Ελληνες Ηλίας και Νικόλαος Καλαμούζος, κατηγορούμενοι επί παραβάσει του περί μεταναστεύσεως νόμου δια της εισαγωγής ενταύθα Ελληνοπαίδων ανηλίκων, ούς ετοποθέτουν ως υπαλλήλους εις στιλβωτήρια υποδημάτων, λεγόντες και διαβεβαιούντες ενόρκως προ των μεταναστευτικών αρχών ότι οι εισαγόμενοι Ελληνόπαιδες ήσαν συγγενείς των” (19/2/1909).
ΒΡΩΜΙΑΡΗΔΕΣ. “Την φρικώδη κατάστασιν των Ελλήνων αναγιγνώσκομεν εν τη Δέμβερ του Κολοράδου συναδέλφω `Νέα’. Κατά την συνάδελφον ταύτην, ήτις δημοσιεύει εν πλάτει την έκθεσιν του εκεί αστυϊάτρου, 800 Ελληνες ζώσιν υπό τους χειρίστους της υγιεινής και ανθρωπότητος κανόνας. Η αστυνομία εύρε περί τους 25 Ελληνας κοιμωμένους και διαιτωμένους εις έν στενότατον δωμάτιον. Αμέσως η αστυνομία εξεδίωξε τούτους εκείθεν και απελύμανε καταλλήλως το δωμάτιον τούτο, εξ ού ηπειλείτο η υγεία και του περιοίκου πληθυσμού. Ενεκα τούτου η συνάδελφος επιτίθεται δριμύτατα κατά των Ελλήνων, λέγει δ’ ότι εκ της ελεεινής τούτων υγιεινής καταστάσεως απειλείται η υγεία όλης της πόλεως” (5/3/1909).
ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΕΣ. “Δεν είνε ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά, καθ’ ήν συμβαίνει ομογενείς να εργάζωνται ως ανταπεργοί. Τούτο είνε κάκιστον, διότι όχι μόνον μισητοί μεταξύ των άλλων ανθρώπων γενόμεθα, αλλά ενεργούμεν και καθ’ ημών αυτών, ενώ εκ του άλλου άι διάφοροι Αμερικανικαί εταιρείαι μας μεταχειρίζονται ως όργανα, η δε ζωή μας διατρέχει τον έσχατον των κινδύνων” (29/1/1909).
ΣΩΜΑΤΕΜΠΟΡΟΙ. “Ετερον κρούσμα σωματεμπορίας μας έρχεται από την πόλιν Κάνσας της πολιτείας Μιζούρι, κατά την εκεί συνάδελφον `Αστήρ’. Ενεκα τούτων οι επί της μεταναστεύσεως επόπται ήρξαντο σταυροφορίαν κατά των Ελλήνων, ενώ άι Αμερικανικαί εφημερίδες πλάσσουσι διαφόρους φανταστικάς ιστορίας, αίτινες γράφονται επί το τραγικώτερον προς εξερέθισιν των Αμερικανών κατά των Ελλήνων. Το βέβαιον είναι ότι τοιαύτα κρούσματα συμβαίνουσιν, αλλ’ είναι όντως πολύ άδικον να μέμφεται ολόκληρος ο Ελληνικός πληθυσμός δια την παρανομίαν δύο ή τριών Ελλήνων ιδιοκτητών στιλβωτηρίων” (1/1/1909).
από: https://tvxs.gr/istoria/taksidia-sto-xrono/metanastes/
Έχοντας επιλέξει τα παραπάνω κείμενα εκείνου του αντιρατσιστικού δημοσιεύματος για να εστιάσουμε παρά μόνο στο φυλετικό ζήτημα που ενδιαφέρει και το παρόν άρθρο μας για τον σύγχρονο ελληνισμό, με την παραπάνω φωτογραφία δίνεται μια πρώτη απάντηση σε όλους εκείνους που παρουσιάστηκαν ως ‘’Έλληνες’’ στην αμερικανική κοινωνία εκείνης της εποχής και αναρωτιούνταν πως γίνεται να μην τους θεωρούν λευκούς ενώ βλέπανε λευκό το δέρμα τους, όταν με αυτή την απλοϊκή φωτογραφία φαίνεται απολύτως ξεκάθαρα κάθε εξωευρωπαϊκός φυλετικός τύπος (δηλ. από Αφρική και Ασία) ακόμη και αν τους βάφαμε ας πούμε όλους λευκούς για να έχουν το ίδιο χρώμα με κάθε γηγενή Ευρωπαίο που μετανάστευσε και στην Αμερική. Συνεπώς, εκείνοι οι ‘’τσιφτετέλληνες’’ (ας τους πούμε έτσι χαριτολογώντας) που μετανάστευσαν τότε στην Αμερική και αντιμετωπίστηκαν ως Ανατολίτες και όχι ως Ευρωπαίοι, δεν αντιμετώπισαν ρατσιστική διάκριση εκεί πέρα επειδή η λέξη ‘’λευκός’’ αναφερότανε στην κοινωνική τάξη και όχι στη φυλή σύμφωνα με τα αντιρατσιστικά στερεότυπα του δημοσιεύματος που διαβάσαμε, αλλά από αυτό που βλέπανε μπροστά στα μάτια τους οι Αμερικανοί και δεν ήταν άλλο από τον εκφυλισμένο ευρωπαϊκό Νότο σε σχέση με τον καθαρότερο από φυλετικής απόψεως ευρωπαϊκό Βορρά που δεν είχε καθόλου ή σχεδόν καθόλου υποστεί την ίδια φυλετική αλλοίωση εφόσον δεν συνόρευε με Αφρική ή Ασία για να συμβεί κάτι τέτοιο με την μετακίνηση των πληθυσμών τους μέσα στην Ευρώπη, μέχρι να ολοκληρωθεί βέβαια αυτή σε ολόκληρο τον Δυτικό κόσμο στην εποχή μας και να γελάμε εμείς τώρα με τον εκφυλισμό του, σαν της σημερινής αμερικανικής κοινωνίας που ξεπέρασε κατά πολύ τον Ελλαδικό που κορόιδευε κατά την ρατσιστική εποχή της!
Πέρα όμως από εκείνη τη φυλετική διαπίστωση περί Ελλήνων μεταναστών της Αμερικής που διαβάσαμε, ο ρατσισμός της δικαιώθηκε και από τη συμπεριφορά τους όπως διαπιστώθηκε σε σύγκριση με εκείνη των προγόνων τους, για να μην θεωρούν δηλαδή απογόνους τους εκείνους τους ‘’τσιφτετέλληνες’’ μετανάστες της Αμερικής που συμπεριφέρονταν εκεί πέρα όπως και κάθε άλλος ανατολίτης πέρα από τα τσιφτετέλια και τους ναργιλέδες του, για τον ίδιο λόγο που θα γινότανε η Ελλάδα ίδια με μια πακιστανική κοινωνία για παράδειγμα αν αντικαθιστούσαμε όλους τους εναπομείναντες (ως εκ τούτου) Έλληνες μέσα στην Ελλάδα από πακιστανούς και ποτέ σαν κάποια των Ελλήνων προγόνων μας, οι οποίοι και σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους, συνέδεαν τη συμπεριφορά τους με την καταγωγή για ευνόητους λόγους (π.χ. που ποτέ δεν θα κάνανε θαρραλέο ένα εκ φύσεως δειλό άτομο επειδή θα έβλεπε πολεμικές ταινίες στην τηλεόραση ή έπαιρνε όποια παρόμοια εκπαίδευση) όπως το αναφέρει αυτό ο Δημοσθένης στην Δημοκρατική μάλιστα Αθήνα του:
«Γιατί για εσάς, άνδρες Αθηναίοι, που είστε πολίτες από τη γέννησή σας, θα ήταν ατιμωτικό να εκτιμάτε οποιοδήποτε ποσό πλούτου πάνω από την καλή καταγωγή»
- Δημοσθένης, Παραγραφή υπέρ Φορμίωνος, 36.30
Όπως βλέπουμε συνεπώς, η διαπίστωση του ελληνικού εκφυλισμού δεν έγινε παρά μόνο από τον γνωστό ‘’ανθέλληνα’’ Φαλμεράιερ μετά από επισταμένη του έρευνα στην Ελλάδα και από ναζιστικά βιβλία σαν το παραπάνω με παρόμοια ‘’ανθελληνική’’ προπαγάνδα των Γερμανών όπως ψευδέστατα ισχυρίζονται πάσης φύσεως αντιρατσιστές και αντιευρωπαϊστές για να διαιωνίζεται η παγκοσμιοποιημένη κοινωνία τους, σαν εκείνη του αυτοκράτορα Καρακάλλα που οδήγησε στην καταστροφή και τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία για τους ίδιους εκφυλιστικούς λόγους (όπως πολύ σωστά επισήμανε το παραπάνω ναζιστικό βιβλίο ‘’Ο Μύθος του 20ου Αιώνος’’ του Άλφρεντ Ρόζεμπεργκ):
Κατά την περίοδο διακυβέρνησης του Ρωμαίου αυτοκράτορα Καρακάλλα, το διάταγμα του 212 (Constitutio Antoniniana) παρείχε την ιδιότητα του Ρωμαίου πολίτη στους ελεύθερους πολίτες όλης της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας (δηλ. και κάθε αφροασιάτη) προκειμένου να αυξηθούν δια της φορολογίας τα κρατικά έσοδα. Συνέπεια αυτού του γεγονότος ήταν να ονομάζονται Ρωμαίοι όλοι οι ελεύθεροι κάτοικοι της αυτοκρατορίας μεταξύ των οποίων και οι Έλληνες. Η ονομασία αυτή διατηρήθηκε και στο Ανατολικό Ρωμαϊκό (Βυζαντινό) Κράτος μέχρι την κατάλυσή του από τους Τούρκους και έφθασε ως τις μέρες μας με τη μορφή ‘’Ρωμιός’’ που πλέον είναι συνώνυμο του Έλληνας, συμπεριλαμβάνοντας έτσι ως ‘’έλληνα’’ και κάθε αφροασιάτη με ορθόδοξη χριστιανική θρησκεία!
Η διαπίστωση αυτή λοιπόν, έγινε και από Αμερικανούς εκείνης της εποχής όπως διαβάσαμε, γίνεται καθημερινά από εμάς τους ίδιους που τη βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας όταν βγαίνουμε έξω από το σπίτι και έχει επισημανθεί διαχρονικά όπως υπενθυμίζουμε ενδεικτικά πάλι από διαφορετικούς ανθρώπους σε διαφορετικές εποχές, αποκλείοντας ως εκ τούτου κάθε γελοίο επιχείρημα περί ‘’ανθελληνικής’’ προπαγάνδας (π.χ. από Γερμανούς που μας ζηλεύουνε και τι έχουν να ζηλέψουν άραγε από τη διαλυμένη σε όλα τα επίπεδα σημερινή Ελλάδα) που λέγεται είτε απ’ όσους έχουν εξωευρωπαϊκά φυλετικά χαρακτηριστικά αλλά παρουσιάζονται και εκείνοι σαν ‘’έλληνες’’ (παρόλο που τα αγάλματα των προγόνων μας καταδεικνύουν το αντίθετο φυσιογνωμικά) είτε απ’ όσους είναι τέτοιοι αλλά θέλουν να διατηρηθεί η εκφυλισμένη κοινωνία μας:
Ο Ρωμαίος ιστορικός Τίτος Λίβιος παραθέτει την ομιλία του Ρωμαίου ύπατου και στρατηγού Manius Acilius το 191 π.X. στα στρατεύματά του κατά τον Β’ Μακεδονικό Πόλεμο [Ιστορία της Ρώμης, 36.17.4-5]: «Τότε, όπως ξέρετε, υπήρχαν Μακεδόνες και Θράκες και Ιλλυριοί, όλα φιλοπόλεμα έθνη, τώρα έχουμε αντιπάλους Σύριους και Έλληνες της Ασίας, οι πιο τιποτένιοι λαοί της ανθρωπότητας και γεννημένοι δούλοι»
Χαρακτηριστική είναι η περιφρόνηση κατά των Ελλήνων ακόμη και των …Οστρογότθων οι οποίοι εσάρκαζαν τους στρατιώτες των αναξιομάχων σχηματισμών τους, των «Comitanses» ως … «Έλληνες»[1], χωρίς, όμως, αυτό να είναι και το μοναδικό δείγμα διεθνούς απαξίας προς τους Έλληνες, μετά την παρακμή και την αυτοταπείνωσή τους σε εθνική αυτό-έκπτωση!
Ο Reymond de Poitiers κυβερνήτης της Αντιοχείας (1138), εκφράζοντας την άρνησή του να παραδώσει τη πόλη στον Ιωάννη Κομνηνό, σύμφωνα με προηγούμενη συνθήκη, σημείωνε απολύτως περιφρονητικά για τους Έλληνες, σε μία επιστολή του προς τον Πάπα:
«(λυπάμαι) γιατί μια πόλη που κατακτήθηκε με τόσους κινδύνους από τους άνδρες μας…θα έπεφτε στα χέρια του θηλυπρεπούς λαού των Ελλήνων…» [2]
Ποιος να φαντάζονταν ότι οι απόγονοι του Λεωνίδα θα χαρακτηρίζονταν από τους «βαρβάρους» ως …θηλυπρεπείς; Κι όμως, η άποψη αυτή του Reymond de Poitiers για τους Έλληνες όχι μόνον μοναδική δεν ήταν αλλά και στερεοτυπικώς επαναλαμβανόμενη στους δυτικούς μεσαιωνικούς χρονικογράφους δεν είναι μοναδική.
Ένας άλλος χρονικογράφος των Νορμανδών, ο Γουλιέλμος της Απουλίας στο έργο που έγραψε σε εξάμετρα, μεταξύ 1097-1099, υπό τον τίτλο «Gesta Roberti Wiscardi» (Ανδραγαθήματα του Ροβέρτου Ουισκάρδου) πολλές φορές αναφέρθηκε υποτιμητικά στους Έλληνες:
«Η νίκη αυτή ενθάρρυνε πολύ τους Νορμανδούς, γιατί κατάλαβαν πως από τους Έλληνες έλειπε η γενναιότητα και προτιμούσαν τη φυγή από την αντίσταση» [3] και,
«…οι Έλληνες, συνηθισμένοι να τρέχουν σε δειλή υποχώρηση, επέστρεψαν στα τείχη της Λάρισας» [4] αλλά και,
«Όταν μετά από τη νίκη του Δοκιανού στην Καλαβρία, αυτός και οι άνδρες του δεν ανταμείφθηκαν με λεία, κατηγόρησε το στρατηγό πως έδωσε τα λάφυρα «σε δειλούς και όχι σε άνδρες-καθώς οι Έλληνες είναι σαν γυναίκες» [5]
Στο ίδιο έργο ο Αρδουίνος (Αrduin), Λομβαρδός ευγενής χρησιμοποιεί ακόμη πιο βαρείς χαρακτηρισμούς. Γι’ αυτά τα λόγια του μαστιγώθηκε και κατέφυγε στην Αμβέρσα. Εκεί κατηγόρησε τους Νορμανδούς:
«…γιατί αφήνουν μια χώρα τόσο πολύτιμη όπως η Απουλία, στην κατοχή των θηλυπρεπών Ελλήνων, όταν αυτοί είναι μια δειλή ράτσα μεθυσμένων αμαρτωλών που συχνά το βάζουν στα πόδια μπροστά σε μια χούφτα εχθρών, και, ακόμη χειρότερα, ακόμη και τα ρούχα τους δεν είναι κατάλληλα για μάχη» [3]
Σε ένα άλλο κείμενο του 12ου αιώνος, διαβάζουμε και πάλι εξευτελιστικές κρίσεις εναντίον των Ελλήνων από τον Αρμένιο Ματθαίο της Εδέσσης ο οποίος, μετά τις οθωμανικές επιδρομές έγραφε:
«Ποιος μπορεί να περιγράψει λεπτομερώς τις καταστροφικές συμφορές και τους θρήνους των Αρμενίων, γεγονότα που υπέστησαν στα χέρια των κακών, αιμοδιψών και βάρβαρων τουρκικών δυνάμεων, όλα, εξαιτίας της εγκαταλείψεώς τους απ’ τον ψεύτικο προστάτη τους, το θηλυπρεπές και ποταπό ελληνικό έθνος; Διότι οι Έλληνες, σταδιακά αποστρατεύοντας τους γενναίους μας στρατιώτες, τους μετακίνησαν από την Αρμενία, απομακρύνοντάς τους από τις πόλεις και τις περιοχές τους» [6]
Οι απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί κατά των Ελλήνων, είτε ως “Yoyn” (= Yunan = Ίων ) είτε ως “Horom” ( = Ρωμαίος) ως ταυτοσήμων εννοιών (ελληνόφωνος ορθόδοξος = Έλληνας) υιοθετούνται ως … «κανόνας» από όλους σχεδόν τους χρονικογράφους και μετά τη 4η Σταυροφορία. Για τον Ρομπέρ ντε Κλαρί, τον Γοδεφρείδο Βιλλεαρδουίνο, τον Odo του Deuil, οι Έλληνες της εποχής δεν ήσαν παρά δειλοί, ύπουλοι, κακοί, τιποτένιοι και στο «Χρονικόν του Μορέως» έχουμε αρκετές τέτοιες μειωτικές αναφορές, όπως:
«τὴν κακοσύνην τῶν Ρωμαίων, τὴν ἀπιστίαν ὅπου ἔχουν.
Ποῖος νὰ θαρρέσῃ εἰς αὐτούς, ὅρκον νὰ τοὺς πιστέψῃ,
ἀφῶν τὸν Θεὸν οὐ σέβονται, ἀφέντη οὐκ ἀγαποῦσιν;»
«καθὼς εὑρίσκεται ἀπὸ ἀρχῆς τὸ γένος τῶν Ρωμαίων
εἰς δολιότητα πολλὴν κ᾿ εἰς ἀπιστίες μεγάλες» [7]
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
[1] Δημήτρη Μπελέζου, «Ο Βυζαντινός Στρατός», σ.42-43
[2] «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», τόμος Θ’
[3] «Gesta Roberti Wiscard», βιβλίο Ι
[4] «Gesta Roberti Wiscard», βιβλίο V
[5] «Gesta Roberti Wiscard», βιβλίο V
[6] Ματθαίου της Εδέσσης, «Χρονικόν» (1113-1140) σ.29
[7] «Χρονικόν του Μορέως» 45, 53 . (Το Χρονικόν του Μορέως γράφτηκε από ελληνόφωνο Φράγκο, ή γασμούλο και γενικά είναι εχθρικά διακείμενο προς του Έλληνες)
«Οι ανθρώπινες φυλές διαφέρουν στη σωματική διάπλαση, την ικανότητα προσαρμογής σε ένα κλίμα και στην τάση προς ορισμένες ασθένειες. Στις ψυχικές τους ιδιότητες διαφέρουν επίσης πάρα πολύ μεταξύ τους. Τούτο φαίνεται κυρίως στην αισθηματική τους ζωή, αλλά γενικά και στις πνευματικές τους ικανότητες»
- C. Darwin, The Descent of Man
»Η αδελφότητα ανάμεσα σε διαφορετικές φυλές δεν είναι δυνατή παρά μόνο όταν η μία αγνοεί την άλλη. Το να συμπλησιάσουμε τους λαούς καταργώντας απλώς τις αποστάσεις, ισοδυναμεί απλώς με το να τους καταδικάσουμε να γνωριστούν καλύτερα και κατά συνέπεια να ανέχονται λιγότερο ο ένας τον άλλο»
- Gustave Le Bon, «Πολιτική Ψυχολογία»
‘’Είναι εύκολο να κατανοηθεί πως όσο ομοιογενής είναι μία φυλή, τόσο πιο πολύ θα διαθέτει κοινές ιδέες και συναισθήματα. Συνεπώς, θα είναι πιο δραστήρια και ικανή να βαδίσει γρήγορα στον δρόμο της προόδου. Από την άλλη, όπου οι ιδέες, παραδόσεις, πίστεις και ενδιαφέροντα παραμένουν διακριτά, οι διαφωνίες θα είναι πιο συχνές και η πρόοδος θα είναι πάντα αργή, αν όχι τελείως να παρεμποδίζεται’’
- Gustave Le Bon, The influence of race in history
‘’Η αρχική προϋπόθεση για να υπάρξει και να ευημερήσει ένα κράτος, είναι οι πολίτες του κράτους να ανήκουν στην ίδια φυλή, να έχουν το ίδιο αίμα και αυτό είναι εύκολο να κατανοηθεί. Πρώτον, τα ομόφυλα άτομα συνήθως παντρεύονται μόνο αναμεταξύ τους, καθώς μόνο έτσι θα διατηρήσουν την ενότητα της φυλής. Έτσι ο γάμος δημιουργεί οικογενειακά συναισθήματα, που αποτελούν τους πιο ισχυρούς και διαρκείς δεσμούς μεταξύ των ατόμων. Όταν λάβουμε υπόψη ότι αυτοί οι οικογενειακοί δεσμοί απλώνονται μέχρι να συμπεριλάβουν όλους τους πολίτες του κράτους, βλέπουμε ότι οι όλοι συνδέονται από ένα γενικό συναίσθημα αγάπης, που ονομάζεται φυλετική συμπάθεια. Επιπλέον, έχοντας κατά νου ότι το ίδιο αίμα κυλά στις φλέβες του λαού, καταλαβαίνει κανείς ότι μέσω της κληρονομικότητας θα έχουν τα ίδια συναισθήματα, περίπου τις ίδιες προδιαθέσεις, ακόμα και παρόμοιες ιδέες. Συνεπώς, σε κρίσιμες καταστάσεις, σε μοναδικές περιστάσεις, οι καρδιές τους θα χτυπάνε σαν μία, το μυαλό τους θα υιοθετεί μία άποψη, η δράση όλων θα ακολουθεί τον ίδιο σκοπό. Με άλλα λόγια το έθνος που αποτελείται από μία μόνο φυλή, θα έχει μόνο ένα κέντρο βαρύτητας. Και το κράτος που έχει δομηθεί από ένα τέτοιο έθνος, θα διαθέτει τις καλύτερες προϋποθέσεις για δύναμη, διάρκεια και πρόοδο. Συμπερασματικά, όπως στην διατήρηση των ειδών, το βασικό απαιτούμενο για την ύπαρξη του κράτους, είναι να αποτελείται από άτομα φυλετικά παρόμοια’’
- Corneliu Codreanu, Για τους λεγεωνάριούς μου
