- ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΕΞΩΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΕΠΙΔΡΑΣΕΩΝ ΣΕ ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΦΥΛΕΣ (ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΤΙΣ ΞΕΧΩΡΙΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΣ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ‘’ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ’’ ΣΤΟ ΕΠΙΘΕΤΟ!)…:
%20%E2%80%94%20%CE%A3%CE%B5%20%CE%BA%CE%BB%CE%AF%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CE%B1%20(33%25).png)
Για τη σύνθεση των ευρωπαϊκών λαών από διάφορες φυλές, εν γένει, υπάρχουν οι πιο ασαφείς αντιλήψεις. Συχνά, για παράδειγμα, ακούμε να γίνεται λόγος ότι οι Ευρωπαίοι ανήκουν σε μια «λευκή φυλή» ή μια «καυκάσια φυλή». Αλλά κανείς δεν θα μπορούσε να προσδιορίσει τα σωματικά χαρακτηριστικά μιας τέτοιας φυλής, αν του ζητηθεί να το κάνει, αφού είναι σαφές – ή τουλάχιστον θα έπρεπε να είναι σαφές – ότι μια «φυλή» πρέπει να εκπροσωπείται από μια ομάδα ανθρώπων που παρουσιάζει την ίδια σωματική και ψυχική εικόνα σε όλους τους εκπροσώπους της. Αλλά πόσο μεγάλες είναι οι σωματικές και ψυχικές διαφορές όχι μόνο μέσα στην Ευρώπη (την υποτιθέμενη περιοχή μιας «λευκής» ή «καυκάσιας» φυλής), και όχι μόνο μέσα σε μια συγκεκριμένη ευρωπαϊκή χώρα, αλλά μέσα σε μια περιορισμένη περιοχή μιας ευρωπαϊκής χώρας! Άρα λοιπόν, δεν υπάρχει ούτε «Γερμανική φυλή» ούτε «Ρωσική φυλή» ούτε «Ισπανική φυλή». Οι όροι «λαός» και «φυλή» δεν πρέπει να συγχέονται.
Τι είναι όµως ακριβώς η «φυλή»; -- Η μελέτη των φυλών και των φυλετικών ζητημάτων έχει υποστεί μεγάλη ζημιά λόγω του γεγονότος ότι πολλά από τα βιβλία και άλλα έργα που έχουν γραφτεί για τις φυλές και τις υποτιθέµενες φυλές, και κυρίως από τα βιβλία, που έχουν αντλήσει, ή προσπάθησαν να αντλήσουν, κοσμοθεωρητικά συμπεράσματα από την εξέταση των φυλετικών ζητημάτων, και συχνά δεν έχουν πει τίποτα για να δείξουν τι πραγματικά εννοούν µε τον όρο «φυλή». Γι αυτό το λόγο στο «Φυλετική Μελέτη του γερμανικού Λαού» έπρεπε να μπω σε λεπτομέρειες, οι οποίες εδώ απλώς συνοψίζονται:
Μια φυλή παρουσιάζεται από µια ομοιόμορφη ομάδα ανθρώπων, που πάντα παράγει µόνο το δικό της είδος.
Κάτω από τον όρο ομοιόμορφη ομάδα ανθρώπων εννοούμε: µια ομάδα ανθρώπων που ξεχωρίζει από κάθε άλλη οµάδα ανθρώπων μέσω του ιδιότυπου συνδυασμού των σωματικών χαρακτηριστικών και των ψυχικών γνωρισμάτων της.
Συνδυάζοντας λοιπόν αυτές τις δύο προτάσεις, προκύπτει ότι: Μια φυλή παρουσιάζεται από µια ομοιόμορφη ομάδα ανθρώπων, που διαφέρει από κάθε άλλη ομάδα ανθρώπων µέσω του συνδυασμού των σωματικών χαρακτηριστικών και ψυχικών γνωρισμάτων της, που είναι µοναδικά σε αυτήν και που πάντα παράγει µόνο το δικό της είδος.
Από αυτό βλέπουμε αµέσως: Η εθνολογία δεν δίνει σχεδόν κανένα παράδειγµα µιας τέτοιας ομοιόµορφης ομάδας ανθρώπων, µιας φυλής, ενοποιηµένης σε έναν λαό, ή κάτω από µια µορφή γλώσσας, ή µια μορφή κράτους ή πίστης. Ειδικότερα, οἱ περισσότεροι από τους ευρωπαϊκούς λαούς παρουσιάζουν µια ανάμειξη των πέντε κυριότερων ευρωπαϊκών φυλών, ορισμένοι, µια ανάμειξη µόνο δύο ή τριών από αυτές: η Ανατολική Ευρώπη δείχνει ένα ακόµη πιο ποικιλόμορφο μείγμα. Αυτό που διακρίνει τους μεμονωμένους ευρωπαϊκούς λαούς τον ένα από τον άλλο επομένως, είναι, από ανθρωπολογική άποψη, µόνο οι αναλογίες της ανάµειξης των φυλών.
Σε όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς, καθαρούς και διασταυρωμένους μεταξύ τους -- εκτός από τις επιδράσεις των λιγότερο εκπροσωπούµενων φυλών που θα περιγραφούν αργότερα -- εκπροσωπούνται οι ακόλουθες πέντε φυλές:
Η νορδική φυλή: ψηλού αναστήµατος, µακροκέφαλη, στενοπρόσωπη µε προεξέχον πηγούνι: στενή μύτη µε ψηλή ρινική γέφυρα: απαλά, λεία ή κυµατιστά ανοιχτόχρωµα (χρυσαφένια) μαλλιά: βαθιά βυθισμένα, ανοιχτόχρωµα μάτια (µπλε ή γκρι)’ ροζ-λευκό δέρµα.
Η δυτική (μεσογειακή) φυλή: κοντού αναστήµατος, µακροκέφαλη, στενοπρόσωπη, µε λιγότερο προεξέχον πηγούνι: στενή μύτη µε ρινική γέφυρα: απαλά, λεία ή σγουρά καστανά ή μαύρα μαλλιά: βαθιά βυθισμένα καστανά μάτια: δέρµα καφέ χρώματος.
Η διναρική φυλή: ψηλού αναστήµατος, βραχυκέφαλη, στενοπρόσωπη, µε απότομο το πίσω μέρος του κρανίου, σαν να ήταν κομμένο: πολύ δυνατή μύτη η οποία, µε ψηλή ρινική γέφυρα, προεξέχει πολύ, και στον χόνδρο βυθίζεται προς τα κάτω στο κάτω μέρος του, γίνεται αρκετά σαρκώδης: σγουρά καστανά ή μαύρα μαλλιά, βαθιά βυθισμένα καστανά μάτια, καστανό χρώμα δέρματος.
Η ανατολική (αλπική) φυλή: κοντού αναστήµατος, βραχυκέφαλη, µε ευρυπροσωπία, µε πηγούνι που δεν προεξέχει: επίπεδη, κοντή μύτη µε χαμηλή ρινική γέφυρα: δύσκαμπτα, καστανά ή μαύρα μαλλιά: καστανά μάτια, που ξεχωρίζουν: κιτρινωπό-καφέ δέρμα.
Η φυλή της Ανατολικής Βαλτικής: κοντού αναστήµατος, βραχυκέφαλη, µε ευρυπροσωπία, µε βαριά, ογκώδη κάτω γνάθο, πηγούνι που δεν προεξέχει, επίπεδη, μάλλον φαρδιά, κοντή μύτη µε χαμηλή ρινική γέφυρα, δύσκαμπτα, ανοιχτόχρωµμα (σταχτόξανθα) μαλλιά, ανοιχτόχρωμα (γκρι ή λευκογαλάζια) μάτια, που ξεχωρίζουν, ανοιχτόχρωμο δέρμα µε έναν γκρίζο τόνο.
%20%E2%80%94%20%CE%A3%CE%B5%20%CE%BA%CE%BB%CE%AF%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CE%B1%20(33%25).png)
Οι Έλληνες
Η αρχική έδρα των Ελλήνων τοποθετείται στην Ανατολική Ουγγαρία, αλλά σε ένα ακόµη πιο μακρινό παρελθόν στους ελληνικούς θρύλους και στις ξεθωριασμένες μνήμες τοποθετείται στην Κεντρική καὶ Βορειοδυτική Ευρώπη. Η προϊστορική έρευνα και η γλωσσολογία έχουν αποκαλύψει τρεις κύριες μεταναστεύσεις, η καθεµία από τις περιοχές του κάτω Δούναβη: αυτή των Ιώνων, ίσως γύρω στο 2000 π.Χ., αυτή των Αχαιών και των Αιολέων γύρω στο 1400 ή 1300 π.Χ., και αυτή των Δωρικών φυλών γύρω στο 1100 π.Χ. Πρέπει να φανταστεί κανείς αυτές τις κύριες μεταναστεύσεις, που µπορεί να προηγήθηκαν και να ακολουθήθηκαν από μεταναστεύσεις άλλων μικρότερων οµάδων, σαν µια προέλαση και τελική εγκατάσταση αγροτών πολεμιστών που αναζητούσαν γη, που έφεραν µαζί τους σε κάρα βοδιών ακόµη και τα οικόσιτα γουρούνια τους της κεντρικής έως βορειοδυτικής Ευρώπης.
Οι Έλληνες βρήκαν έναν γηγενή πληθυσμό στην Ελλάδα, ο οποίος, σύμφωνα µε ευρήματα κρανίων και εικονογραφικά στοιχεία, φαίνεται να είναι κατά κύριο λόγο δυτικός µε µεσανατολικές επιρροές, έναν πληθυσμό µε μητριαρχικές απόψεις και ορισμένες θρησκευτικές πεποιθήσεις, που ο Καρλ Σούχαρντ περιέγραψε στο βιβλίο του «Αρχαία Ευρώπη» (1926), το οποίο είναι ιδιαίτερα πολύτιμο για την ελληνική προϊστορία και την πρώιμη ιστορία, σαν χαρακτηριστικό των (κατά κύριο λόγο δυτικών) μεσογειακών λαών της αρχαίας Ευρώπης.
Οι ψηλού αναστήµατος, ανοιχτόχρωµοι, ξανθοί, µε γαλάζια μάτια εισβολείς Έλληνες, που είχαν την πατριαρχική τάξη και έκαιγαν τα πτώματα, που χρησιμοποιούσαν πανοπλίες και περικνηµίδες σαν όπλα και τη στρογγυλή ασπίδα (ασπίς) κεντροευρωπαϊκής προέλευσης, έγιναν τώρα η άρχουσα τάξη του προηγούμενου πληθυσμού που ήταν κοντού αναστήµατος, μελαχρινοί και ήταν εξοικειωμένοι µε τον μητριαρχικό νόμο και τον ενταφιασµό των πτωμάτων. Και έτσι άρχισε ένας αγώνας μεταξύ των μορφών τέχνης, μεταξύ των εισαγόμενων βορειοευρωπαϊκών και των γηγενών, ένας αγώνας πεποιθήσεων και εθίµων, που εν μέρει οδήγησε στον εκτοπισμό των γηγενών από τους βορειοευρωπαίους, εν μέρει οδήγησε σε µια εξισορρόπηση, εν μέρει σε µια συνεχή πάλη μεταξύ των δύο, µέχρι τελικά, µε την απορρόφηση της νορδικής φυλής από τον ελληνισμό, να κυριαρχήσουν οι µη νορδικές θρησκευτικές και καλλιτεχνικές ευαισθησίες και οι µη νορδικές ηθικές απόψεις. Χρησιμοποιώντας το παράδειγµα της θρησκευτικής ζωής, ο Καρλ Κινάστ απέδειξε αυτόν τον αγώνα των φυλετικών ψυχών στον Ελληνισμό στο βιβλίο του «Απόλλων και Διόνυσος, Νορδικά και µη Νορδικά µέσα στη θρησκεία των Ελλήνων» (1927). Θα μπορούσαμε να παρουσιάσουμε ολόκληρη την ιστορία του ελληνικού πνεύματος, καθώς και την ιστορία των ελληνικών κρατών, σαν µια αντιπαράθεση μεταξύ του νορδικού πνεύματος και του µη νορδικού πνεύματος.
Το γεγονός ότι οι Έλληνες, ή τουλάχιστον η άρχουσα τάξη των φυλών της ελληνικής γλώσσας, δηλαδή οι απόγονοι των γλωσσικών φορέων που μετανάστευσαν από τον κάτω Δούναβη, ήταν της νορδικής φυλής, αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά από τον Άγγλο συγγραφέα Έντουαρντ Μπούλβερ-Λύττον (Εανναια Βιννει-ἰ γίίοη, 1803 -- 1879) το 1842. Σήµερα, ένας ιστορικός ερευνητής όπως ο Καρλ Τζούλιους Μπέλοχ (Και ὐμ[ίας Βθἱοσῃ, 1854 -- 1929) τονίζει αυτό το γεγονός ακριβώς στην αρχή της «Ελληνικής Ιστορίας» του (Τόμος Ι, 1912). Στο βιβλίο µου «Φυλετική Ιστορία του Ελληνικού και Ρωμαϊκού Λαού» (1929) μπόρεσα να βγάλω συμπεράσματα από τον Όμηρο, τον Ησίοδο, τον Αλκμάν, τον Πίνδαρο, τον Ιπποκράτη, τον Βακχυλίδη, αλλά και από τους μεταγενέστερους Έλληνες ποιητές που παρέχουν στοιχεία για αυτό, ότι οι Έλληνες βλέπουν τους θεούς και τις θεές, τους ήρωες και τις ηρωίδες σαν μορφές της νορδικής φυλής, αλλά αναφέρουν και τα νορδικά φυλετικά χαρακτηριστικά των συγχρόνων τους. Η εικαστική τέχνη των Ελλήνων αντιπροσωπεύει πάντα τον ευγενή άνθρωπο µόνο σαν άνθρωπο της νορδικής φυλής, ενώ στα έργα τέχνης των ανθρώπων που χαρακτηρίζονται σαν αχρεία δίνει χαρακτηριστικά της ανατολικής, μεσανατολικής και της νέγρικης φυλής. Ένας Σωκράτης µε τα µη νορδικά χαρακτηριστικά του θεωρείται σίγουρα σαν εξαίρεση από τους συγχρόνους του.
%20%E2%80%94%20%CE%A3%CE%B5%20%CE%BA%CE%BB%CE%AF%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CE%B1%20(33%25).png)
