- ΠΟΥ ΑΠΟΣΚΟΠΕΙ (ΜΕ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ) Ο ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΓΙΟΡΤΗΣ ‘’ΧΑΛΟΓΟΥΙΝ’’ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ:
‘’Η ενίσχυση της ειδωλολατρίας, που επιδιώκεται με τις παραπάνω πρακτικές, δεν αποτελεί αυτοσκοπό. Η έτσι κι αλλιώς χαμένη αρχαία λατρεία στην πραγματικότητα δεν ενδιαφέρει καθ’ εαυτή τους τέκτονες. Δεν επιδιώκουν πρωτίστως την επαναφορά της, καθώς βεβαίως δεν γνωρίζουν πως ακριβώς επετελείτο, αλλά δείχνουν την προτίμησή τους στον συγκρητισμό. Η ανάμειξη όλων των θρησκειών σε μία πανθρησκεία είναι η πλέον συμφέρουσα λύση για τους τέκτονες, οι οποίοι εξασφαλίζουν με αυτό τον τρόπο τόσο την αποκοπή των ανθρώπων από τον Θεό, όσο και την δική τους παγκόσμια κυριαρχία. Αυτός που θα ελέγχει την πανθρησκεία, θα ελέγχει και τους οπαδούς της δημιουργώντας μία νέα μορφή υπερεξουσίας τελείως ανεξέλεγκτη’’
(από το βιβλίο: «ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΝΕΟΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΙΑΣ», Δωδεκαθεϊσμός -Υποτίμηση Παλαιάς Διαθήκης – Ολυμπιακοί Αγώνες, ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 25-27 ΜΑΙΟΥ 2003 ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2004)
«Η συμμετοχή μας στο Halloween είναι μια ειδωλολατρική προδοσία του Θεού μας και της Αγίας πίστης μας». Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς
Ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί πρέπει να εξετάσουμε προσεκτικά κάθε πτυχή της συμμετοχής μας στον κόσμο, τις δραστηριότητες, τις γιορτές και τα φεστιβάλ, για να είμαστε σίγουροι αν αυτές οι συμμετοχές είναι συμβατές ή όχι με την Αγία Ορθόδοξη πίστη μας. Εδώ και λίγο καιρό όλα στον έξω κόσμο μας θυμίζουν ότι το Halloween είναι κοντά: στο σχολείο τα παιδιά μας είναι απασχολημένα να ζωγραφίζουν κολοκύθες, να κόβουν και να κάνουν επικόλληση νυχτερίδες, φαντάσματα και μάγους και να σχεδιάζουν το ιδανικό κοστούμι με το οποίο θα πάνε για φάρσα ή κέρασμα.
Τα περισσότερα σχολεία μας, οι τοπικές οργανώσεις της κοινότητας και η ψυχαγωγία στην τηλεόραση, το ραδιόφωνο και τον Τύπο θα μοιραστούν και θα αξιοποιούν το φεστιβάλ του Halloween. Πολλοί από εμάς θα συμμετάσχουν σε αυτό το φεστιβάλ πηγαίνοντας σε διάφορα πάρτι, ή παίρνοντας τα παιδιά μας για φάρσα ή κέρασμα στη γειτονιά μας μετά το σκοτάδι στις 31 Οκτωβρίου. Οι περισσότεροι από εμάς θα λάβουμε μέρος στις εορταστικές εκδηλώσεις πιστεύοντας ότι δεν έχει βαθύτερη σημασία από τη διασκέδαση και τον ενθουσιασμό για τα παιδιά. Οι περισσότεροι από εμάς δεν γνωρίζουμε το ιστορικό φόντο του φεστιβάλ του Halloween και των εθίμων του.
Η γιορτή των Halloween ξεκίνησε κατά την προ-χριστιανική εποχή μεταξύ των Κέλτικων λαών της Βρετανίας, της Ιρλανδίας και της Βόρειας Γαλλίας. Αυτοί οι παγανιστικοί λαοί πίστευαν ότι η φυσική ζωή γεννήθηκε από το θάνατο. Ως εκ τούτου, γιόρτασαν την αρχή του “νέου έτους” το φθινόπωρο, την παραμονή της 31ης Οκτωβρίου και την ημέρα της 1ης Νοεμβρίου, όταν, όπως πίστευαν την εποχή του ψύχους, του σκότους, της σήψης, ο θάνατος ξεκίνησε. Με εντολή από τους ιερείς των ειδώλων, τους Δρυίδες, οι άνθρωποι έσβησαν όλες τις φωτιές και τα φώτα και το σκοτάδι επικράτησε.
Σύμφωνα με την κέλτικη παγανιστική παράδοση, οι ψυχές των νεκρών είχαν εισέλθει στον κόσμο του σκότους, της σήψης και του θανάτου και εισήλθαν σε πλήρη κοινωνία με το Σάιγουιν, τον κύριο του θανάτου, που μπορούσε από καμένες προσφορές να επιτρέψει τις ψυχές των νεκρών να επιστρέψουν σπίτι για μια επίσκεψη αυτή τη μέρα. Η πεποίθηση οδήγησε στην τελετουργική πρακτική της περιπλάνησης στο σκοτάδι ντυμένος με στολές που δείχνουν τους μάγους, τους καλικάντζαρους, τις νεράιδες και τους δαίμονες. Οι ζωντανοί μπήκαν σε συντροφιά και κοινωνία με τους νεκρούς από αυτή την τελετουργική πράξη της απομίμησης, μέσα από τη στολή και την περιπλάνηση στο σκοτάδι. Επίσης πίστευαν ότι οι ψυχές των νεκρών είχαν τη θλίψη της μεγάλης πείνας σε αυτή την επίσκεψη. Αυτή η πεποίθηση έφερε την πρακτική της επαιτείας ως άλλη μια τελετουργική απομίμηση των δραστηριοτήτων των ψυχών των νεκρών κατά την επίσκεψη τους. Ο λόγος ήταν ότι οποιαδήποτε ψυχή των νεκρών και των μιμητών τους που δεν είναι με τις “λιχουδιές”, δηλαδή προσφορές, θα προκαλέσουν την οργή του Σάιγουιν, του οποίου οι άγγελοι και οι υπηρέτες θα μπορούσαν να προχωρήσουν σε αντίποινα να τους καταραστούν.
Στην αυστηρά Ορθόδοξη πρώιμη Εκκλησία στις Κέλτικες περιοχές, οι Άγιοι Πατέρες προσπάθησαν να αντικαταστήσουν αυτό το φεστιβάλ νέας χρονιάς με την ίδρυση της εορτής των Αγίων την ίδια ημέρα (στην Ανατολή, αυτή η γιορτή γιορτάζεται μια άλλη μέρα). Τη νύχτα πριν τη γιορτή (την “παραμονή όλων των Αγίων”), πραγματοποιήθηκε μια αγρυπνία και μια πρωινή γιορτή της Ευχαριστία. Αυτό το έθιμο δημιούργησε τον όρο Halloween. Αλλά οι υπόλοιποι παγανιστές και ως εκ τούτου αντι-Χριστιανοί αντέδρασαν στην προσπάθεια της Εκκλησίας να αντικαταστήσει το φεστιβάλ τους με αυξημένη ένταση αυτό το βράδυ, έτσι ώστε η νύχτα πριν την χριστιανική γιορτή όλων των Αγίων να γίνει μια νύχτα μαγείας και άλλων αποκρυφιστικών πρακτικών, πολλά από τα οποία αφορούν τη βεβήλωση και την κοροϊδία των χριστιανικών πρακτικών και πεποιθήσεων. Οι στολές των σκελετών, για παράδειγμα, αναπτύχθηκαν ως παρωδία του σεβασμού της Εκκλησίας για τα ιερά λείψανα. Ιερά πράγματα κλάπηκαν και χρησιμοποιήθηκαν σε ιερόσυλα τελετουργικά. Η πρακτική της επαιτείας έγινε ένα σύστημα καταδίωξης των χριστιανών που αρνήθηκαν να συμμετάσχουν σε αυτές τις εορταστικές εκδηλώσεις. Και έτσι η προσπάθεια της Εκκλησίας να αντιμετωπίσει αυτό το ανίερο φεστιβάλ απέτυχε. Αυτή είναι μια σύντομη εξήγηση για την ιστορία και το νόημα του φεστιβάλ του Halloween. Είναι σαφές ότι εμείς, ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί, δεν μπορούμε να συμμετέχουμε σε αυτό το γεγονός σε οποιοδήποτε επίπεδο (ακόμα και αν έχει ως ετικέτα μόνο την “διασκέδαση”), και ότι η συμμετοχή μας σε αυτό είναι μια ειδωλολατρική προδοσία του Θεού μας και της Αγίας πίστης μας. Γιατί με τη μίμηση των νεκρών με το ντύσιμο ή την περιπλάνηση στο σκοτάδι, ή την επαιτεία μαζί τους, τότε έχουμε ζητήσει σκόπιμα συντροφιά με τους νεκρούς, των οποίων ο Κύριος δεν είναι ο Σέλτικ Σάιγουιν, αλλά ο ίδιος Σατανάς, ο κακός, που στέκεται ενάντια στον Θεό μου. Επιπλέον, αν υποβληθούμε στο διάλογο του “τρικ ή κέρασμα,” η προσφορά μας δεν πάει σε αθώα παιδιά, αλλά μάλλον στον ίδιο τον Σατανά.
Ας θυμηθούμε τους προγόνους μας, τους πρώτους χριστιανούς Μάρτυρες της πρώτης Εκκλησίας, καθώς και τους Σέρβους νεομάρτυρές μας, που αρνήθηκαν, παρά τις επώδυνες κυρώσεις και τις τρομακτικές διώξεις, να λατρεύσουν, να προσκυνήσουν ή να κάνουν υπακοή με οποιονδήποτε τρόπο στα είδωλα που είναι οι άγγελοι του Σατανά. Τα θεμέλια της Αγίας Εκκλησίας μας είναι χτισμένα πάνω στο ίδιο τους το αίμα. Στον σημερινό κόσμο της πνευματικής απάθειας και της νωθρότητας, που είναι οι ρίζες του αθεϊσμού και της αποστασίας από τον Θεό, μας επιβάλλουν πως πρέπει να αγνοήσουμε τις πνευματικές χριστιανικές ρίζες και να προσέλθουμε στις κοσμικές πρακτικές όταν οι εξωτερικές μορφές τους φαίνονται συνηθισμένες, διασκεδαστικές και αθώες. Το δόγμα του αθεϊσμού βασίζεται σε πολλές από αυτές τις πρακτικές, αρνείται την ύπαρξη τόσο του Θεού όσο και του Σατανά.
Η Αγία Εκκλησία μας, μέσω του Ιησού Χριστού, διδάσκει ότι ο Θεός μόνος του στέκεται στην κρίση πάνω σε όλα όσα κάνουμε και πιστεύουμε και ότι οι πράξεις μας είναι είτε για τον Θεό είτε ενάντια στον Θεό. Κανένας δεν μπορεί να εξυπηρετήσει δύο αφεντικά. Ως εκ τούτου, ας μην κάνουμε, όπως έκαναν οι παγανιστές Κέλτες, και να περιπλανιόμαστε στο σκοτάδι μιμούμενοι νεκρές ψυχές. Ας ανάψουμε λαμπάδες αγρυπνίας μπροστά από τις εικόνες των Αγίων μας, και μαζί με τις οικογένειές μας, να ζητήσουμε από τον Θεό να μας χαρίσει πίστη και θάρρος να διατηρηθούμε ως Ορθόδοξοι χριστιανοί σε αυτές τις πολύ δύσκολες στιγμές, και να μας γλυτώσει από το κακό.
thesvitis.blogspot.com
πηγή: https://orthodoxostypos.gr/%ce%b7-%cf%83%cf%85%ce%bc%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%bf%cf%87%ce%ae-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%bf-halloween-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%b5%ce%b9%ce%b4%cf%89%ce%bb/
Πριν συνεχίσουμε να αφήνουμε τους επαΐοντες να μιλάνε για τα συγκεκριμένα θρησκευτικά ζητήματα και όχι τον κάθε άσχετο με αυτά προπαγανδιστή (σαν τον κάθε Μασόνο που θα δούμε στη συνέχεια), για τον ίδιο λόγο που για μια εγχείρηση ενός ασθενούς σε κάποιο νοσοκομείο συσκέπτονται γιατροί μεταξύ τους και όχι δικηγόροι, θα λέγαμε συμπερασματικά πως η πλάνη της εορταστικής ‘’ταύτισης’’ μεταξύ Χριστιανισμού και Παγανισμού στην περίπτωση του ‘’Χάλογουιν’’, ξεσκεπάζεται όπως διαβάσαμε παραπάνω ΚΑΙ από τους ίδιους τους παγανιστές ή πολυθεϊστές εκείνης της εποχής! Δηλαδή, αν πράγματι θα μπορούσε να ταυτιστεί εκείνη η γιορτή τους με τον χριστιανισμό, τότε ΔΕΝ θα αντιδρούσαν αρνητικά στην προσπάθεια της χριστιανικής της αντικατάστασης αν πραγματικά βλέπανε την οποιαδήποτε ταύτιση μαζί της, όπως διαβάσαμε πρωτύτερα:
Στην αυστηρά Ορθόδοξη πρώιμη Εκκλησία στις Κέλτικες περιοχές, οι Άγιοι Πατέρες προσπάθησαν να αντικαταστήσουν αυτό το φεστιβάλ νέας χρονιάς με την ίδρυση της εορτής των Αγίων την ίδια ημέρα (στην Ανατολή, αυτή η γιορτή γιορτάζεται μια άλλη μέρα). Τη νύχτα πριν τη γιορτή (την “παραμονή όλων των Αγίων”), πραγματοποιήθηκε μια αγρυπνία και μια πρωινή γιορτή της Ευχαριστία. Αυτό το έθιμο δημιούργησε τον όρο Halloween. Αλλά οι υπόλοιποι παγανιστές και ως εκ τούτου αντι-Χριστιανοί αντέδρασαν στην προσπάθεια της Εκκλησίας να αντικαταστήσει το φεστιβάλ τους με αυξημένη ένταση αυτό το βράδυ, έτσι ώστε η νύχτα πριν την χριστιανική γιορτή όλων των Αγίων να γίνει μια νύχτα μαγείας και άλλων αποκρυφιστικών πρακτικών, πολλά από τα οποία αφορούν τη βεβήλωση και την κοροϊδία των χριστιανικών πρακτικών και πεποιθήσεων.
Συνεπώς, όταν η συγκεκριμένη εορταστική ταύτιση απορρίφθηκε ΚΑΙ από τον παγανισμό πέρα από τον χριστιανισμό, τότε παρά μόνο ως ανέκδοτο μπορεί να χαρακτηριστεί η χριστιανικότητα του ‘’Χάλογουιν’’ ή η παγανιστικότητα ή αρχαιολατρικότητα ας πούμε του χριστιανισμού και παρά μόνο την Μασονική Πανθρησκεία εξυπηρετεί μια τέτοια προπαγάνδα όπως θα διαπιστώσουμε, σαν να λέγαμε με διαφορετικά λόγια ότι τα ανατολίτικα τσιφτετέλια ταυτίζονται ή είναι το ίδιο πράγμα με τους σκωτσέζικους χορούς! Ούτε τους χριστιανούς που δεν γίνεται να γιορτάζουν παγανιστικές ή αρχαιολατρικές γιορτές για τους λόγους που διαβάσαμε, ούτε τους αρχαιολάτρες ή παγανιστές τις χριστιανικές από την άλλη (όπως στην περίπτωση των Κελτών εκείνης της εποχής που αρνήθηκαν κάτι τέτοιο).
Σε διαφορετική περίπτωση, δεν γίνεται να μιλάμε ούτε για χριστιανισμό και ούτε για πολυθεϊσμό ή παγανισμό όταν αναφερόμαστε στη θρησκεία κάποιου που γιορτάζει το ‘’Χάλογουιν’’ ως χριστιανός ή κάποια χριστιανική γιορτή (σαν των Αγίων Πάντων στην περίπτωσή μας) ως παγανιστής ή πολυθεϊστής, αλλά την Μασονική Πανθρησκεία στην πραγματικότητα που περιγράφεται παρακάτω και έτσι θα πρέπει να λογίζεται σαν Μασόνος είτε είναι είτε δεν είναι στην πραγματικότητα, διότι πάλι παρασέρνει και τον υπόλοιπο κόσμο στη συγκεκριμένη θρησκευτική κατεύθυνση (σύμφωνα με το συγκεκριμένο εορταστικό μας παράδειγμα) που ΔΕΝ γίνεται να αφορά ούτε την Ευρωπαϊκή μας Παράδοση που υπερασπίζεται το παρόν ιστολόγιο από τη στιγμή που συμπεριλαμβάνει μέσα της και εξωευρωπαϊκές ως κάτι το παγκόσμιο (δηλ. ως κάτι που αφορά το σύνολο των λαών του πλανήτη σαν να έχουν όλοι τους την ίδια εθνοφυλετική ταυτότητα ή καμιά λες και είναι εξωγήινοι ή φαντάσματα!), αντί στην πολυθεϊστική ή στη χριστιανική θρησκεία ή σε οποιαδήποτε άλλη μεμονωμένη όπου βρίσκονταν μέχρι τώρα ο κάθε τέτοιος παραπλανημένος άνθρωπος...
Χαράλαμπος Α. Μηνάογλου, Υποψήφιος διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών
[ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ]
[…]
Οι ειδωλολάτρες στρέφονται ανοικτά εναντίον της Εκκλησίας από τα χρόνια του νεοελληνικού διαφωτισμού. Ο κόσμος που υποτίθεται πως αντιπροσωπεύουν είναι ο αρχαιοελληνικός και γι’ αυτό οι επιθέσεις τους κατά της Ορθοδοξίας προκαλούν σοβαρή σύγχυση στην αυτοσυνειδησία του Νέου Ελληνισμού.
Αυτή την κατάσταση προσπαθεί απεγνωσμένα να εκμεταλλευθεί και ο τεκτονισμός ύστερα από την εμφάνισή του στην καθ’ ημάς Ανατολή, κάπου μέσα στο πρώτο μισό του 18ου αιώνα[1]. Επενδύει στο κύρος του αρχαιοελληνικού πολιτισμού και χρησιμοποιεί διάφορα στοιχεία της ειδωλολατρικής θρησκείας για να καλύψει το θρησκευτικό του τυπικό[2]. Βέβαια πρέπει να σημειωθεί ότι ο τεκτονισμός δεν εξετάζεται εδώ ως ένα σύνολο από απολύτως πανομοιότυπες στοές. Οι στοές έχουν αναπτύξει κατά τους τρεις τελευταίους αιώνες πολλές διαφοροποιήσεις μεταξύ τους, τόσο σε τελετουργικό όσο και σε ιδεολογικό επίπεδο. Έτσι υπάρχουν ομαδοποιήσεις στοών τόσο εθνικές, όσο και διεθνείς. Άλλες από αυτές διακρίνονται από αρχαιοπληξία και υιοθετούν ξεκάθαρα ειδωλολατρικές δοξασίες, ενώ άλλες χρησιμοποιούν μόνο σύμβολα και ονόματα της αρχαιοελληνικής μυθολογίας.
Το πρώτο επίπεδο στο οποίο ο τεκτονισμός υιοθετεί την ειδωλολατρία είναι αυτό των ονομάτων και των συμβόλων, τα οποία χρησιμοποιούνται από όλες τις στοές[3]. Η Αθηνά, ο Ορφέας, ο Απόλλωνας, ο Ερμής ο Τρισμέγιστος, το ρόπαλο του Ηρακλή, ο Μίθρας, η Άρτεμις, η Δήμητρα, ο Διόνυσος, η Περσεφόνη, η Ρέα, ο Άδωνις και άλλες αρχαίες θεότητες[4] καθώς και σχετικά με αυτές αντικείμενα χρησιμοποιούνται συχνά από τους μασόνους, οι οποίοι τους αποδίδουν διάφορες μορφές λατρείας.
Ιδιαίτερη σημασία έχει η περίπτωση της Αθηνάς, καθώς αποτελεί την θεότητα που περισσότερο έχει υιοθετήσει η νεοελληνική συνείδηση. Το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, κατά το όποιο επανεμφανίζεται με κάποια συχνότητα σε βιβλία, σφραγίδες και ζωγραφικές αναπαραστάσεις[5], συμπίπτει με την περίοδο εισόδου του τεκτονισμού στον ελληνικό χώρο. Επιλέγεται από τους τέκτονες, οι οποίοι εκμεταλλεύονται την παραδοσιακή αγάπη των Ελλήνων για τη γνώση, μιας και η κόρη του Δία συμβόλιζε τη σοφία. Ως τέτοιο σύμβολο μπορεί να γίνει ευκολότερα και ευρύτερα αποδεκτό ανάμεσα στους Ρωμηούς, από όσο θα γινόταν ο Διόνυσος, για παράδειγμα, το σύμβολο της κραιπάλης[6]. Έτσι, οι μασόνοι ευελπιστούν πως θα δημιουργήσουν μία εστία αποδοχής και των δικών τους δοξασιών καθιστώντας την Αθηνά κεντρικό τους σύμβολο.
Ο τεκτονισμός κατά τους τρεις τελευταίους αιώνες προσπάθησε να προωθήσει και εμμέσως την ειδωλολατρία απορρίπτοντας την Π. Διαθήκη και εξυμνώντας τον Ιουλιανό. Η καταδίκη μάλιστα της Π. Διαθήκης από τον 18ο αιώνα περνά και σε πολλούς μη τέκτονες, εμφορούμενους πάντως από την αντίστοιχη αντεκκλησιαστική και δυτικόφερτη νοοτροπία. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις στοές της Κωνσταντινούπολης στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα γινόταν αποδεκτός ο όρκος στην Καινή Διαθήκη, ενώ αποκλειόταν στην Παλαιά[7].
Ο στόχος αυτής της πρακτικής είναι διπλός: πρώτον, εξασφαλίζει τον περιορισμό της αντίστασης της συνείδησης του προσηλυτισμένου, αφού του επιτρέπεται επιφανειακά να διατηρήσει την πίστη του• δεύτερον, προλειαίνει το έδαφος για την πλήρη απόσχιση του νεοεισελθόντος από κάθε χριστιανική πρακτική η σκέψη μετανοίας, καθώς η Καινή Διαθήκη δεν ερμηνεύεται ορθά χωρίς την Παλαιά, ενώ εύκολα μπορεί να σχετικοποιηθεί. Συνήθως η αμφισβήτηση της Καινής εκκινεί από την Παλαιά, καθώς η εξαρχής μομφή κατά της πρώτης είναι εξαιρετικά σπάνιο να γίνει αποδεκτή. Ο Βολταίρος θα γίνει ο τέκτονας[8] που περισσότερο από κάθε άλλον θα αμφισβητήσει το κύρος της Π. Διαθήκης, πράγμα που τον κατέστησε τον γνωστότερο αντεκκλησιαστικό λόγιο στην Ανατολή[9].
Από την άλλη πλευρά η θετική προβολή του Ιουλιανού, ο οποίος χαρακτηρίζεται συνήθως ως υπερασπιστής της ελευθερίας της σκέψεως και της αρχαίας σοφίας[10], αποσκοπεί στην ηρωοποίηση των ειδωλολατρών. Η σθεναρή απόφαση των Ρωμηών να μην εγκαταλείψουν την πίστη τους στον Χριστό, παρά τις προσπάθειες του εκτός τόπου και χρόνου αυτοκράτορα, παρουσιάζεται ως δίωξη των θρησκευτικών πεποιθήσεων των τιμώντων τα είδωλα.
Η ενίσχυση της ειδωλολατρίας, που επιδιώκεται με τις παραπάνω πρακτικές, δεν αποτελεί αυτοσκοπό. Η έτσι κι αλλιώς χαμένη αρχαία λατρεία στην πραγματικότητα δεν ενδιαφέρει καθ’ εαυτή τους τέκτονες. Δεν επιδιώκουν πρωτίστως την επαναφορά της, καθώς βεβαίως δεν γνωρίζουν πως ακριβώς επετελείτο, αλλά δείχνουν την προτίμησή τους στον συγκρητισμό. Η ανάμειξη όλων των θρησκειών σε μία πανθρησκεία είναι η πλέον συμφέρουσα λύση για τους τέκτονες, οι οποίοι εξασφαλίζουν με αυτό τον τρόπο τόσο την αποκοπή των ανθρώπων από τον Θεό, όσο και την δική τους παγκόσμια κυριαρχία. Αυτός που θα ελέγχει την πανθρησκεία, θα ελέγχει και τους οπαδούς της δημιουργώντας μία νέα μορφή υπερεξουσίας τελείως ανεξέλεγκτη[11].
Μόνο έτσι μπορεί να ερμηνευτεί η παρουσία στα τυπικά των τεκτόνων ονομάτων και συμβόλων που προέρχονται πέρα από την αρχαιοελληνική ειδωλολατρία και από τον μωαμεθανισμό, τον βουδισμό, τον ινδουισμό και βεβαίως τον ιουδαϊσμό. Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα πως αρχικά επιτρέπεται στους νεοεισελθόντες στη μασονία να διατηρούν και την προηγούμενή τους θρησκευτική πίστη. Γι’ αυτό σε μία στοά δύναται να υπάρχουν «χριστιανοί» τέκτονες, μουσουλμάνοι τέκτονες, εβραίοι τέκτονες[12]. Στην αρχή τουλάχιστον επιδιώκουν τη συμπόρευση της χριστιανικής πίστης με τη μασονία, σκοπεύοντας να επηρεάσουν αρχικά στα μικρά και αργότερα στα σπουδαιότερα τους Ρωμηούς καθιστώντας τους τελείως αθέους και οπαδούς της αθεϊστικής πανθρησκείας.
Τα παραπάνω πετυχαίνει η μασονία με δύο κυρίως μέσα. Κατά πρώτον εκμεταλλεύεται την παραδοσιακή αγάπη των Ρωμηών για την κλασική παιδεία. Αυτοπαρουσιάζεται λοιπόν ως φορέας της και ελκύει πολλούς τοιουτοτρόπως. Κατά δεύτερον προβάλλει το ζήτημα της συνέχειας του Ελληνισμού, με έντεχνο τρόπο, ώστε οι όποιες αποκλίσεις προς τον ειδωλολατρικό κόσμο να λαμβάνουν το πρόσχημα της απόδειξης της συνέχειας. Κάποιοι μάλιστα μασόνοι διακηρύττουν πως ο Ελληνισμός ξέπεσε μετά τον εκχριστιανισμό του και πως θα ακμάσει εκ νέου, αν επιστρέφει στα είδωλα. Υιοθετούν, δηλαδή, πλήρως τη διαφωτιστική θέση αναφορικά με τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό και την παρουσιάζουν ως την πεμπτουσία του Ελληνισμού. Είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα καταφάσκουν τις ανιστόρητες απόψεις του Γίββωνα[13] και προσπαθούν να αποδιοργανώσουν τη Ρωμηοσύνη επαναφέροντας ένα πρόβλημα λυμένο από τον 4ο τουλάχιστον μ.Χ. αιώνα, με αποτέλεσμα να εξυπηρετούνται άρτια τα συμφέροντα των Ευρωπαίων στην Ελλάδα, οι οποίοι επιδιώκουν να επικρατεί ιδεολογική σύγχυση.
Η αρχαιολατρία ευρύτερα και η νεοειδωλολατρία ειδικότερα είναι γεννήματα του κλασικισμού, τον οποίο επέβαλε ο διαφωτισμός[14]. Σε πανευρωπαϊκό επίπεδο ο τεκτονισμός αδιαμφισβήτητα προώθησε τις ιδέες των διαφωτιστών[15] όχι μόνο εξαιτίας του γεγονότος ότι οι περισσότεροι υπήρξαν μασόνοι, αλλά επειδή εξυπηρετούσαν στην προσπάθεια δημιουργίας μίας παγανιστικής νοοτροπίας[16]. Η ειδωλολατρία που προέβαλλε ο ευρωπαϊκός διαφωτισμός αποτελούσε τμήμα της προσπάθειας του να ισοπεδώσει την παπική οργάνωση της κοινωνίας που επικρατούσε μέχρι τον 18ο αιώνα στη Δύση. Σε πνευματικό άλλωστε επίπεδο η παπική αντιχριστιανικότητα είχε προετοιμάσει το έδαφος για τη διαφωτιστική. Η χρήση του χριστιανισμού για την επιβολή της παπικής εξουσίας προκάλεσε την τόσο σφοδρή επίθεση εναντίον του από την πλευρά των Διαφωτιστών. Δυστυχώς το πρόβλημα μεταφυτεύτηκε στην Ανατολή, όπου η Εκκλησία δεν είχε υιοθετήσει την αθεΐα και δεν είχε χρησιμοποιήσει την πίστη για να κυριαρχήσει πολιτικά[17]. Έτσι ο νεοπαγανισμός προβλήθηκε ως υποκατάστατο της εν Χριστώ ζωής με τραγικές συνέπειες για όσους τον ακολούθησαν. Η εμφάνισή του δηλαδή ανάμεσα στους Ρωμηούς ούτε κάποια πνευματική ανάγκη εξυπηρετούσε, ούτε κάποια συνέχεια της αρχαίας ειδωλολατρίας αποτελούσε.
Από τον 18ο αιώνα, που ιδρύονται οι πρώτες τεκτονικές στοές και συντελούν στην εξάπλωση της ειδωλολατρίας, η Εκκλησία αμύνεται σθεναρά απέναντί τους. Σε αυτόν τον αγώνα μαζί με το Πατριαρχείο πρωτοστατεί και το Άγιον Όρος. Ιδίως οι Κολλυβάδες πατέρες με προεξάρχοντα τον άγιο Αθανάσιο τον Πάριο θα αντιταχθούν στην αρχαιολατρία αλλά και τον αθεϊσμό, που εισάγονται κατά τον 18οαιώνα από την Ευρώπη.
Λιγότερο γνωστός, αλλά σθεναρός πολέμιος των ίδιων ιδεών, υπήρξε ο συγγραφέας του παλαιότερου εκτενούς αναιρετικού της μασονίας έργου, ο επίσης αγιορείτης μοναχός Αγάπιος Κολυβάς Παπαντωνάτος.
Ο ίδιος φαίνεται πως είχε γνωρίσει τέκτονες στην Κωνσταντινούπολη και μάλιστα είχε έρθει σε διαλογική αντιπαράθεση με κάποιον από αυτούς[18]. Έτσι, είχε κατανοήσει από τα 1782 τουλάχιστον, που για τους Ρωμηούς ο τεκτονισμός ήταν ελάχιστα γνωστός, πως πρόκειται για κάτι πολύ χειρότερο από την αρχαία ειδωλολατρία. Παρότι επισημαίνει τη χρήση ειδωλολατρικών πρακτικών από τους μασόνους[19], εντούτοις διακρίνει πως ο τεκτονισμός δεν ενδιαφέρεται για την αναβίωση της αρχαίας θρησκείας, αλλά για την επιβολή του συγκρητισμού.
Θεωρεί λοιπόν χρέος κάθε ορθοδόξου κληρικού να εφιστά την προσοχή των Χριστιανών στο γεγονός ότι η μασονία οδηγεί τον άνθρωπο στην απώλεια και πως κανένας συμβιβασμός δεν υπάρχει ανάμεσα στην χριστιανική πίστη και τις τεκτονικές δοξασίες. Για να καταπολεμηθεί μάλιστα ο προσηλυτισμός που ασκούν οι μασόνοι, αναλύει με τρόπο εναργή τη μέθοδο που ακολουθούν, για να προσελκύσουν νέα μέλη.
[…]
Το άρθρο που διαβάσατε είναι απόσπασμα χωρίς τις παραπομπές και υπάρχει στο εκπληκτικό βιβλίο:
«ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΝΕΟΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΙΑΣ» Δωδεκαθεϊσμός -Υποτίμηση Παλαιάς Διαθήκης – Ολυμπιακοί Αγώνες
ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 25-27 ΜΑΙΟΥ 2003 ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2004
ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ: ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ
πηγή: http://www.egolpion.com/masonry_idolatry.el.aspx
