- ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΕΤΑΙ ΚΑΙ Η ΝΕΟΕΠΟΧΙΤΙΚΗ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΑΛΛΑΓΗΣ ΤΗΣ ΒΙΒΛΟΥ (ΟΠΩΣ ΤΗ ΒΟΛΕΥΕΙ) ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΒΡΑΙΟ ΧΑΡΑΡΙ ΚΑΤΑ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ:
...Ξέρετε ο Γουτεμβέργιος τύπωσε τη Βίβλο στα μέσα του 15ου αιώνα. Το τυπογραφείο τύπωσε όσα αντίγραφα της Βίβλου του έδωσε οδηγίες ο Γουτεμβέργιος, αλλά δε δημιούργησε ούτε μία νέα σελίδα. Δεν είχε καμία δική του ιδέα για τη Βίβλο. Είναι καλή; Είναι κακή; Πώς να ερμηνεύσει αυτό; Πώς να ερμηνεύσει εκείνο; Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να δημιουργήσει νέες ιδέες, μπορεί ακόμη και να γράψει μια “νέα Βίβλο”...Όλα τα άλλα βιβλία των άλλων θρησκειών τα έγραψαν άνθρωποι, αλλά το δικό μας βιβλίο; Όχι, όχι, όχι, όχι, όχι, προήλθε από κάποια υπεράνθρωπη νοημοσύνη. Σε λίγα χρόνια μπορεί να υπάρξουν θρησκείες που να είναι πραγματικά σωστές. Σκεφτείτε μια θρησκεία της οποίας το ιερό βιβλίο έχει γραφτεί από τεχνητή νοημοσύνη. Αυτό θα μπορούσε να είναι μια πραγματικότητα σε λίγα χρόνια»
Τέτοιου είδους πλαστογραφημένα χειρόγραφα και αναξιόπιστα βιβλία ή παραχαραγμένα θρησκευτικά κείμενα που θα δούμε στη συνέχεια, χρησιμοποιούνται στην εποχή μας με σκοπό να επιβληθεί παγκοσμίως ένα θρησκευτικό αφήγημα που να είναι κοινό για όλους τους θρησκευόμενους ανθρώπους απ’ όσους επιδιώκουν παγκόσμια διακυβέρνηση, έτσι ώστε να μην απειληθεί αυτή με διάλυση εξαιτίας θρησκευτικών διαμαχών και για αυτό προωθείται ήδη εδώ και μερικούς αιώνες μια παγκόσμια θρησκεία (ή Πανθρησκεία με άλλα λόγια όπως βλέπετε να συμπροσεύχονται μαζί άτομα με διαφορετική μεταξύ τους θρησκεία) με τη μέθοδο της συγκριτικής θρησκειών (που ξεκίνησε με την ίδρυση των πρώτων Μασονικών Στοών) με σκοπό να πείσει τους απανταχού πιστούς ότι δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να υπάρχουν διαφορετικές μεταξύ τους θρησκείες, επειδή υποτίθεται ότι όλες τους στον ίδιο θεό αναφέρονται και έτσι θα πρέπει να υπάρχει παρά μόνο μια με διδασκαλίες σαν της Μασονίας (βλ. Εγκυκλοπαίδεια τον Ελευθεροτεκτονισμού του Μακί, σ. 133: ‘’Αν και οι ψαλμοί είναι για τον Χριστιανό, η Πεντάτευχος για τον Ισραηλίτη, το Κοράνι για τον Μουσουλμάνο, ή η Βέδες για τον Βραχμάνο κάθε τι Μασονικό μεταδίδει την ίδια ιδέα – πώς ο συμβολισμός της θείας θέλησης απεκαλύφθη στον άνθρωπο’’).
Διαφορετικά, δεν θα προωθούνταν ή διαφημίζονταν τέτοιες πλαστογραφίες και αναξιόπιστα βιβλία θρησκευτικών κειμένων, δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να ιδρυθούν ποτέ Μασονικές Στοές ή άλλες νεοεποχίτικες οργανώσεις με τέτοιου είδους πανθρησκευτικές διδασκαλίες και δεν θα υπήρχε καμιά ανάγκη συγγραφής μιας νέας Βίβλου για να υπάρξει μια νέα θρησκεία που να είναι πραγματικά σωστή (όπως θυμηθήκαμε παραπάνω από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στις μέρες μας), αν γινόντουσαν αποδεκτά τα Βιβλικά κείμενα που ήδη έχουμε από αρχαιοτάτων χρόνων και θεωρούνταν σωστή μια ήδη υπάρχουσα θρησκεία. Αυτονόητα πράγματα για όσους δεν τα εκλαμβάνουμε ως ‘’συνωμοσιολογία’’, όπως θα βόλευε κάτι τέτοιο όλους αυτούς που επιθυμούν τέτοιου είδους αλλαγές για να θεωρούνται ως ‘’παραμύθια’’ με άλλα λόγια παρόλο που τις βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας!
Για να γίνουν τώρα πιστευτά όλα αυτά τα θρησκευτικά παραμύθια των νεοταξιτών που είναι και τα μόνα που υπάρχουν όπως θα αποδείξουμε παρακάτω, αρχικά προκαλούν τη θρησκευτική αμάθεια στον κόσμο για να μην γνωρίζει την ήδη υπάρχουσα θρησκεία του (ώστε να αποδεχτεί ευκολότερα τέτοιου είδους παραμύθια ως αληθινά) και έπειτα επιχειρείται η αμφισβήτηση των ήδη υπαρχόντων θρησκευτικών κειμένων με την παρουσίαση κάποιων άλλων που παρουσιάζονται εκείνα ως αληθινά ή γνήσια (για να πάρουν κόσμο με το μέρος τους όσοι του τα παρουσιάζουν). Με μια διαφορά όμως που ελάχιστοι μπαίνουν στον κόπο να την εντοπίσουν: Όλα μα όλα αυτά τα διαφορετικά θρησκευτικά κείμενα ή βιβλία που παρουσιάζονται ως ‘’αληθινά’’ σε σχέση με τα ήδη υπάρχοντα που θεωρούνται ‘’αναξιόπιστα’’, είναι πάντα ΜΕΤΑΧΡΟΝΟΛΟΓΗΜΕΝΑ σε σχέση με τα ήδη υπάρχοντα που παραποιούνται και ποτέ δεν έχουν παρουσιαστεί χρονολογικά ΠΡΙΝ από τα ήδη υπάρχοντα σαν της Βίβλου, για να μπορούμε να πούμε μετά ότι τα ήδη υπάρχοντα που γνωρίζουμε χιλιετίες τώρα είναι αυτά που παραποίησαν ή διαστρέβλωσαν εκείνα που προηγήθηκαν χρονολογικά και που μας παρουσιάζονται στην εποχή μας για σωστά! Για παράδειγμα, δεν αναφέρονται ΠΟΥΘΕΝΑ στον κόσμο και από ΚΑΝΕΝΑΝ όλες αυτές οι Μασονικές διδασκαλίες πριν τον 18ο αιώνα και οι μετέπειτα νεοεποχίτικες πριν το 1960, για να εκλάβουμε εκείνες ως σωστές και όχι αυτές που γνωρίζουμε αιώνες νωρίτερα μέσα από τις ήδη υπάρχουσες θρησκείες. Και όποτε επιχειρείται μια ιστορική αναφορά από εκείνη την εποχή, για να τεκμηριωθούν τέτοιου είδους νεοεποχίτικες θρησκευτικές διδασκαλίες και με σκοπό να βγάλουν αναξιόπιστη την ήδη υπάρχουσα Βίβλο, δεν ξεπερνάνε σε αρχαιότητα τον 2ο αιώνα μ.Χ. όταν γίνεται επίκληση των Γνωστικών Ευαγγελίων, όπως θα δούμε εν συνεχεία γιατί εκείνα είναι τα αναξιόπιστα και όχι τα Βιβλικά που προηγήθηκαν χρονολογικά!
Παρομοίως, όταν επιχειρείται και η διαστρέβλωση της Βίβλου με πλαστογραφημένες επιστολές σαν εκείνη του Πιλάτου που θα δούμε. Στη συγκεκριμένη περίπτωση τώρα, πριν την εξετάσουμε αναφέροντας και μια άλλη πλαστογραφημένη για να καταλάβετε καλύτερα πως μπορεί να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, ρίχνοντας δηλαδή το φταίξιμο της σταύρωσης του Χριστού στον Πιλάτο και όχι στους εβραίους που το ζήτησαν αυτό, προσβάλλεται πάλι η αξιοπιστία της Βίβλου (π.χ. αν θεωρηθεί ψέμα το ‘’νίπτω τας χείρας μου’’ που είπε ο Πιλάτος για να μην χρεωθεί σε εκείνον η ευθύνη της Σταύρωσης) με σκοπό να γίνει μετά ευκολότερα αποδεκτό το οτιδήποτε διαφορετικό θρησκευτικά (π.χ. να έχουμε μια νέα Βίβλο όπως μας είπε ο εβραίος Χαράρι που είδαμε) και να ευνοηθούν οι ίδιοι οι σταυρωτές του Χριστού εβραίοι με δυο τρόπους: Πρώτον, από τη δημιουργία μιας νέας θρησκείας ή Βίβλου που να εξυπηρετεί τα μεσσιανικά τους κοσμοεξουσιαστικά σχέδια παρουσιάζοντας τον δικό τους Μεσσία ως τον αληθινό (εφόσον απέρριψαν τον Χριστό ως τέτοιον) και δεύτερον, για να συνεχίζουν να έχουν την ανοχή ή την υποστήριξη της χριστιανικής Δύσης (π.χ. στους πολέμους που κάνει το Ισραήλ τους) άμα θα νομίζει τον Πιλάτο ως υπεύθυνο για την σταύρωση του Χριστού και όχι τους εβραίους που καλείται να τους ανεχτεί ή να τους υποστηρίξει!
Συνεπώς, δεν ευνοείται κανένας ελληνισμός από αυτά που υποτίθεται ότι είπε ο Χριστός (όπως φαινομενικά θα νομίσει κάποιος) περνώντας τώρα στην πρώτη πλαστογραφία που εξετάζουμε, άλλα πάλι οι ίδιοι οι εβραίοι γιατί προσβάλλεται ξανά η αξιοπιστία της υπάρχουσας Βίβλου (σημ. επειδή υποτίθεται ότι η Εκκλησία αφαίρεσε το εν λόγω θρησκευτικό εδάφιο από το συγκεκριμένο Ευαγγέλιο) και γιατί ανοίγει έτσι ευκολότερα ο δρόμος για να γίνει αποδεκτός ο δικός τους Μεσσίας ως ο αληθινός ή πραγματικός αν πιστέψουμε λανθασμένα ότι ο Χριστός ταυτίζονταν με τον ελληνισμό αντί με τον εβραϊσμό (π.χ. όταν όμως στις εβραϊκές συναγωγές όπου σύχναζε διάβαζε μεσσιανική προφητεία για τον ερχομό του από την Παλαιά Διαθήκη των εβραίων τότε και από κανένα ελληνικό βιβλίο: Λουκ. 4,16 Και ήλθεν εις την Ναζαρέτ όπου είχε ανατραφή και εισήλθε, όπως εσυνήθιζε, κατά την ημέραν του Σαββάτου εις την συναγωγήν, και εσηκώθη από την θέσιν του, δια να αναγνώση περικοπήν από την Βιβλον. 17 Και εδόθη εις τα χέρια του το βιβλίον του προφήτου Ησαΐου και αφού εξεδίπλωσε το βιβλίον, ευρήκε το μέρος εκείνο, που ήσαν γραμμένα τα εξής· 18 “Πνεύμα Κυρίου μένει εις εμέ, διότι με αυτό με έχρισεν ο Κυριος ως άνθρωπον και με έστειλε να κηρύξω στους πτωχούς και γυμνούς από πίστιν ανθρώπους το χαρμόσυνον μήνυμα της λυτρώσεως, να θεραπεύσω αυτούς των οποίων η καρδία έχει συντριβή από το βάρος της αμαρτίας).
‘’Φημολογείται πως το 1974, ο καθηγητής Ε. Πρόκος βρήκε ένα χειρόγραφο κείμενο του Ευσέβιου Παμφύλου, Επισκόπου Καισαρείας, το οποίο περιείχε αποσπάσματα από το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο. Κάποιοι Έλληνες επισκέφτηκαν τον Χριστό και αυτός τους είπε:
«Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο υιός του ανθρώπου. Ελλάς γαρ μόνη ανθρωπογεννεί, φυτόν ουράνιον και βλάστημα θείον ηκριβωμένον. Λογισμόν αποτίκτουσα οικειούμενον επιστήμην…».
Το κατ’ Ιωάννη Ευαγγέλιο όπως το γνωρίζουμε σήμερα:0 Ἦσαν δὲ τινες Ἕλληνες ἐκ τῶν ἀναβαινόντων ἵνα προσκυνήσωσιν ἐν τῇ ἑορτῇ. 21 οὗτοι οὖν προσῆλθον Φιλίππῳ τῷ ἀπὸ Βηθσαϊδὰ τῆς Γαλιλαίας, καὶ ἠρώτων αὐτὸν λέγοντες· Κύριε, θέλομεν τὸν Ἰησοῦν ἰδεῖν. 22 ἔρχεται Φίλιππος καὶ λέγει τῷ Ἀνδρέᾳ, καὶ πάλιν Ἀνδρέας καὶ Φίλιππος καὶ λέγουσι τῷ Ἰησοῦ· 23 ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίνατο αὐτοῖς λέγων· Ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου.
Ένα απο τα δύο κείμενα προφανώς είναι νώθο. Ας εξετάσουμε λοιπόν την εγκυρότητα των δύο κειμένων. Ο Ωριγένης(185-251μ.χ) αναφέρει χαρακτηριστικά: νυνί πολλή γέγγονεν η των αντιγράφων διαφθορά, είτε από ραθυμίας τινών γραφέων, είτε από τόλμης τινών μοχθηράς της διορθώσεως των γραφομένων, είτε από τα ευατής δοκούντα εν τη διορθώσει προστεθέντων ή αφαιρούντων.Συμπεραίνουμε ότι από την πρώτη εκκλησία υπάρχει προσπάθεια αλλοίωσης των κειμένων. Αν το χειρόγραφο αυτό της εικόνας είναι αληθή ας δούμε λοιπόν τα κριτήρια αξιολόγησης των χειρογράφων.
α)Χρονολογία
β)Διασπορά.
Α->Χρονολογικά το χειρόγραφο αυτό φαίνεται να είναι εγγύς χρονικά με την συγγραφή του Κατ’ Ιωάννη(πριν το τέλος του 1αιώνα μ.χ).Όσο πλησιέστερα στον χρόνο τέλεσης των γεγονότων τόσο μεγαλύτερη εγκυρότητα έχει ένα χειρόγραφο.
Β->Όσο αφορά τη διασπορά υπάρχει μόνο το συγκεκριμένο χειρόγραφο όπου αναφέρεται η φράση αυτή ενώ αντίθετα υπάρχουν 280!!! ακέραια χειρόγραφα ευαγγελίων όπου το εν λόγω κείμενο απουσιάζει, ενώ τη παρουσία του έχει το σωζόμενο ως σήμερα κείμενο.
Επιπλέον τεχνικές διάκρισης των σημείων παρέμβασης του συγγραφέα είναι:
1)Το λεξιλόγιο ενός Ευαγγελιστή.
2)Το γλωσσικό ύφος
3)Τα θεολογικά θέματα
4)Η τεχνική της συγγραφής.
Λόγω της μικρής σε όγκο στιχουργικής παρέμβασης τα κριτήρια (3) και (4) δεν μπορούν να μας δώσουν ασφαλή μαρτυρία. Ας εξετάσουμε λοιπόν τα κριτήρια (1) και (2).
Ο Ιωάννης χρησιμοποιεί 15420 λέξεις εκ των οποίων μόλις οι 1011 είναι διαφορετικές συνδέονται παρατακτικά και επικρατεί ο ενεστώτας. Το ύφος έχει ρυθμό περιέχει ποιητικά σχήματα και εμφανίζει προοδευτική ένταση. Στο χειρόγραφο κείμενο του Ευσέβιου Παμφύλου, Επισκόπου Καισαρείας, συναντάμε 7 μοναδικές λέξεις σε μόλις 2 στίχους οι οποίες δεν χρησιμοποιούνται ποτέ ξανά! Το ύφος λαμβάνει μια πρωτόγνωρη χροιά και από ποιητικό μετατρέπεται ξαφνικά σε γνωμικό και αυστηρό και αμέσως μετά επανέρχεται στο γνώριμο ύφος του.
Συμπερασματικά ακόμα και αν υπάρχει το χειρόγραφο αυτό, επιστημονικά δεν έχει κανένα δικαίωμα συμμετοχής στο αυθεντικό κείμενο. Η αξία του έγκειται μόνο στις πληροφορίες που μας δίνει για τις προσπάθειες παραχάραξης και αλλοίωσης του αρχέτυπου ευαγγελίου’’
– Απολογητής
‘’Το χωρίο «Ελλάς γάρ μόνη ανθρωπογενεί, φυτόν Ουράνιον και βλάστημα θείον ηκριβωμένον. Λογισμόν αποτίκτουσα οικειούμενον επιστήμη» είναι από παλιά γνωστό στην Εκκλησία, αλλά αποτελεί μεταγενέστερη προσθήκη του εβραίου ελληνιστή πλατωνικού φιλοσόφου Φίλωνα. Ο εν λόγω φιλόσοφος παρενέβη από τον φιλελληνικό ενθουσιασμό του στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη και πολλές αρχαίες εκδόσεις κυκλοφόρησαν με την προσθήκη. Με τις πολλαπλές κριτικές εκδόσεις του κειμένου και κυρίως επειδή αυτό σαν μεταγενέστερη προσθήκη (και όχι αυθεντικό κείμενο του Ιωάννη) δεν έγινε φυσικά αποδεκτό από την ιεραποστολική και λειτουργική παράδοση της Εκκλησίας αυτό εξέπεσε και δεν ξαναέκαμε την εμφάνιση του στο Ευαγγέλιο’’
– Παντελεήμων Κρούσκος, Ιερεύς στην ΙΜ ΛΕΡΟΥ ΚΑΛΥΜΝΟΥ ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑΣ
Αυτό ΔΕΝ είναι το χειρόγραφο του Πόντιου Πιλάτου που έστειλε τον Ιησού στη σταύρωση
Διάφορα άρθρα κατά καιρούς υποστηρίζουν πως βρέθηκε το χειρόγραφο που υπέγραψε ο Πόντιος Πιλάτος, διατάσσοντας τη σταύρωση του Ιησού. Αυτό όμως δεν ισχύει.
Η αληθινή προέλευση του εγγράφου
Παραλλαγές του ανωτέρω δημοσιεύματος κυκλοφορούν εδώ και αρκετά χρόνια. Ένα παράδειγμα είναι το κάτωθι:
Η συνέχεια στο λινκ http://archive.is/WTrRc
Και ένα δημοσίευμα από το 2009: Christ-Pilatos.2009-pdf
«Ευαγγέλιο» του Νικοδήμου
Η υποτιθέμενη επιστολή του Πόντιου Πιλάτου στον αυτοκράτορα Τιβέριο, δεν αναφέρεται πουθενά στη Καινή Διαθήκη. Μια σχετική αναφορά γίνεται στο «ψευδοευαγγέλιο» του Νικοδήμου, το οποίο όμως χρονολογείται από το μεσαίωνα.
Είναι αλλιώς γνωστό ως «Αcta Pilati» ή «Πράξεις Πιλάτου» και υποτίθεται πως μεταξύ άλλων, περιγράφει τη δίκη και τη Σταύρωση του Χριστού. Ωστόσο, το «απόκρυφο» κείμενο που γράφτηκε το 4ο μΧ αιώνα, είναι ψευδεπίγραφο και δεν γράφτηκε από τον Νικόδημο που ήταν σύγχρονος του Ιησού.
Letters of Pontius Pilate: Written During His Governorship of Judea to His Friend Seneca in Rome
Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα του Άγγλου δημοσιογράφου William Percival Crozier (1879-1944) και γράφτηκε το 1928. Σε αυτό, ο συγγραφέας διηγείται τα (φανταστικά) γεγονότα της συνάντησης του Πόντιου Πιλάτου με τον Ιησού. Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα είναι το κάτωθι:
Και ένα απόκομμα από τη The Manchester Guardian, αναφορικά με το βιβλίο:
Μια ακόμη πιθανή πηγή «εμπνεύσεως», μπορεί να είναι το «The Archko Volume» που υποτίθεται πως περιλαμβάνει τη πλήρη αναφορά που έστειλε ο Πιλάτος στο Τιβέριο, σχετικά με τη δίκη και τη Σταύρωση του Ιησού. Ο πρεσβυτεριανός ιερέας W. D. Mahan που το δημοσίευσε το 1879, ισχυρίστηκε ότι πρόκειται για γνήσια κείμενα με προέλευση το Βατικανό. Ωστόσο, διαπιστώθηκε λίγο αργότερα, πως τα κείμενα είναι προϊόν λογοκλοπής από τη σύντομη νουβέλα «Ponce Pilate à Vienne» του Joseph Méry που δημοσιεύθηκε Revue de Paris το 1837.
Το βιβλίο όμως που ταιριάζει περισσότερο με την ιστορία του άρθρου, είναι το “Thresor admirable, de la sentence prononcée par Ponce Pilate, contre nostre Sauveur Jesus-Christ”.
Πρόκειται για τη πρώτη αναφορά στην υποτιθέμενη ανακάλυψη του παπύρου της Aquila που δημοσιεύθηκε το 1581 στη Λυόν από κάποιον Johann Stratius. Αν και το κείμενο είναι στα γαλλικά, η ομοιότητες με την ελληνική μετάφραση είναι προφανέστατες:
Σήμερα γνωρίζουμε ωστόσο πως πρόκειται για ψευδοϊστορικό βιβλίο.
Οι ανωτέρω φαίνεται πως είναι οι μοναδικές αναφορές που κάνουν λόγο για επιστολή του Πόντιου Πιλάτου στο Τιβέριο και είναι ελάχιστες, όποτε είναι λογικό να υποθέσουμε πως αυτοί που δημιούργησαν τα δημοσιεύματα σε Ελλάδα και εξωτερικό, τα «εμπνεύστηκαν» από τις παραπάνω πηγές.
Χρονικές ασυνέπειες
Στο άρθρο διαβάζουμε πως το χειρόγραφο «...το 1381 μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη επί των ημερών του Πατριάρχου Ιερεμίου. Μεταφράστηκε δε από τον Παναγιώτατο Οικουμενικό Πατριάρχη Διονύσιο, κατά το έτος 1643«.
Ωστόσο, το 1381, Πατριάρχης ήταν ο Νείλος Κεραμεύς, ενώ το 1643, ο Παρθένιος Ά.
Η εικόνα του χειρόγραφου που έχει πολύ κακή ανάλυση και κανείς δεν μπορεί να διαβάσει έστω μια λέξη, μας παρουσιάζετε ως τρανταχτή απόδειξη. Σε αρκετά blogs αναγράφεται ότι είναι πιστό αντίγραφο. Σε άλλα δεν υπάρχει καμιά αναφορά, περί αντιγράφου.
Με μια πιο προσεκτική ματιά στο έγγραφο απόδειξη, καταλαβαίνουμε ότι είναι γραμμένη σε χαρτί. Δεν υπάρχει ίχνος κιτρινίλας από την παλαιότητα του έγγραφου-απόδειξη. Ας δεχτούμε ότι είναι φωτοτυπία του γνήσιου, γιατί λευκό χαρτί την εποχή του Ιησού, ως γνωστό δεν υπήρχε. Υπήρχαν περγαμηνές που τις τύλιγαν, και δεν τις δίπλωναν στα 4 όπως κάνουμε σήμερα με τις κόλλες Α4. Στο φωτογραφία, φαίνονται καθαρά 2 τσακίσεις που αποτυπώθηκαν στη φωτοτυπία και στο κέντρο λείπει ένα μικρό κομματάκι, στην ακμή από τις τσακίσεις του διπλώματος. Άρα δεν είναι αντίγραφο του γνήσιου.
Συμπέρασμα
Πλαστές ή φανταστικές επιστολές του Πιλάτου στον Τιβέριο αναφορικά με τον Ιησού, κυκλοφορούν εδώ και πολλά χρόνια (με διαφορετικές παραλλαγές). Η “επιστολή” που ειδαμε σήμερα, δεν είναι γνήσια, αλλά βασίζεται σε ψευδοϊστορικό βιβλίο που δημοσιεύθηκε το 1581 στη Λυόν.
Πηγές
http://www.newadvent.org/cathen/01111b.htm
https://en.wikisource.org/wiki/Catholic_Encyclopedia_(1913)/Acta_Pilati
https://archive.org/details/codexapocryphusn00thil
https://archive.org/details/evangeliaapocry03tiscgoog
https://books.google.gr/books?id=TDW0PeFSvGEC&pg=PA501&redir_esc=y#v=onepage&q&f=false
LETTERS OF PONTIUS PILATE – pdf
https://www.amazon.com/Letters-Pontius-Pilate-Written-Governorship/dp/
http://www.roger-pearse.com/weblog/2011/03/03/the-archko-volume-is-on-the-loose-again-everyone-under-the-table/
https://books.google.gr/books?id=DkM6AAAAcAAJ&pg=PA145&redir_esc=y#v=onepage&q&f=false
Thresor_admirable_de_la_sentence_pdf
http://longstreet.typepad.com/thesciencebookstore/2008/12/jf
http://exhibits.library.jhu.edu/items/show/592
http://exhibits.library.jhu.edu/exhibits/show/fakes-lies-and-forgeries/species-and-genres/jesus-christ-s-death-sentence-
http://www.ec-patr.org/list/index.php?lang=gr&id=150
http://www.ec-patr.org/list/index.php?lang=gr&id=216
πηγή: https://www.factchecker.gr/2022/05/27/pontius-pilates-letter-to-tiberius-debunked/
ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΝΕΟ-ΓΝΩΣΤΙΚΙΣΜΟΣ ΩΣ ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ
Ιωάννου Μηλιώνη
H Εισήγηση στην ΙΖ’ Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη Εντεταλμένων Ορθοδόξων Εκκλησιών και Ιερών Μητροπόλεων για θέματα αιρέσεων και παραθρησκείας
Τα «Γνωστικά Ευαγγέλια»:
Ένα bestseller γραμμένο από … την Elaine Pagels (Ιλέιν Πέιτζελς)1
Το κείμενο που ακολουθεί προέρχεται από τον εκδότη της ελληνικής έκδοσης τού βιβλίου της Ιλέιν Πέιτζελς «Τα Γνωστικά Ευαγγέλια». Η συγγραφεύς εμφανίζεται εδώ νοσταλγός των θέσεων και θεωριών του αρχαίου Γνωστικισμού και κατ’ επέκταση αντίθετη στην διδασκαλία της Εκκλησίας.
«Το 1945, ένας Αιγύπτιος χωρικός ξέθαψε μέσα από τη λήθη του χρόνου ένα ρολό παπύρους που αποδείχθηκε ότι ήταν τα ευαγγέλια των Γνωστικών, μιας πρωτοχριστιανικής σέκτας που κυνηγήθηκε ανηλεώς από την επίσημη Εκκλησία.
Τα ευαγγέλια αυτά δίνουν μίαν εντελώς διαφορετική εικόνα τού Ιησού Χριστού και των διδασκαλιών του άπ’ αυτήν που γνωρίζουμε από την Καινή Διαθήκη. Το «Κατά Μαριάμ», το «Κατά Θωμάν», το «Κατά Φίλιππον», το «Πίστη Σοφία», η «υπόσταση των Αρχόντων», το «Ευαγγέλιον των Αιγυπτίων» και πληθώρα ακόμη Γνωστικών ευαγγελίων απαντούν σε ερωτήματα όπως:
Πρέπει η Ανάσταση να ερμηνεύεται συμβολικά ή κατά γράμμα;
Ο θεός πρέπει να γίνεται αντιληπτός μόνο ως άρρεν, ή και ως θήλυ ταυτοχρόνως;
Ήταν το μαρτύριο μία αναγκαία μορφή πίστης;
Γιατί η ελληνική λέξη «αμαρτία» που σημαίνει κατά κυριολεξία αποτυχία», κατέληξε να γίνει σημαία τού χριστιανισμού;
Οι Γνωστικοί ήρθαν σε έντονη αντιπαράθεση με τους Ορθοδόξους, οι οποίοι βγήκαν νικητές από τη σύγκρουση αυτή, και επέβαλαν το δικό τους δόγμα πίστης, σβήνοντας μετά μανίας κάθε ίχνος της Γνωστικής Σοφίας… Τα «Γνωστικά Ευαγγέλια» είναι μία μνημειώδης μελέτη πάνω στις επί αιώνες θαμμένες ρίζες τού γνήσιου χριστιανισμού, από μία λαμπρή επιστήμονα παγκοσμίου κύρους.
Η Πέιτζελς γράφει με το ένστικτο τού μυθιστοριογράφου, με την επιδεξιότητα τού ακαδημαϊκού και με τη μοναδική ικανότητα να κάνει καίριες επισημάνσεις, κάτι που λείπει από πολλούς συγγραφείς. Παρουσιάζει τις αρχές τού Γνωστικισμού με τέλεια διαύγεια… Ο περιεκτικός τρόπος με τον οποίο ξεδιπλώνει μπροστά μας τον κόσμο των Πατέρων της Εκκλησίας είναι πράγματι αξιοθαύμαστος!».
Πόσο αυθεντικά είναι τα «Ευαγγέλια» των Γνωστικών;2
Αν και οι ανακαλύψει στο Nag Hammadi3 έχουν προκαλέσει μεγάλη έξαψη, όμως τον ενθουσιασμό ακολούθησε και πολλή παρανόηση. Πολλοί θεώρησαν ότι τα χειρόγραφα που βρέθηκαν στην άνω Αίγυπτο περιείχαν «χαμένα βιβλία της Αγίας Γραφής», ίσου ή και μεγαλύτερου ιστορικού αναστήματος με τα βιβλία της Καινής Διαθήκης.
Σημαντικό ρόλο στο ζήτημα αυτό έπαιξαν οι τίτλοι μερικών από τα κείμενα αυτά και ιδιαίτερα εκείνων που ονομάσθηκαν «ευαγγέλια των Γνωστικών», δηλαδή: Το «Ευαγγέλιο του Θωμά», το «Ευαγγέλιο του Φιλίππου», το «Ευαγγέλιο της Μαρίας», το «Ευαγγέλιο των Αιγυπτίων» και το «Ευαγγέλιο της Αληθείας».
Ο λόγος που χρησιμοποιήθηκε από κάποιους ο όρος «ευαγγέλιο» είναι γιατί παρουσιάζουν τη ζωή τού Ιησού Χριστού ως διδασκάλου, κήρυκα και θεραπευτή με όμοιο ύφος, αν όχι απαράλλακτο, με αυτό του «κατά Ματθαίον», τού «κατά Μάρκον», τού «κατά Λουκάν» και τού «κατά Ιωάννην».
Μια ανάγνωση όμως, αυτών των Γνωστικών «ευαγγε¬λίων» αποκαλύπτει ένα υλικό τελείως διαφορετικού λογοτεχνικού είδους. Η εισαγωγή, π.χ. στο «Ευαγγέλιο της Αλήθειας» στη Βιβλιοθήκη4 τού Nag Hammadi αναφέρει: «Παρά τον τίτλο του, το έργο αυτό δεν είναι τού είδους που συναντάται στην Καινή Διαθήκη, αφού δεν περιλαμβάνει αφήγη¬ση των πράξεων, των διδασκαλιών, του πάθους και της αναστάσεως του Ιησού σε συνεχή μορφή».
Στην εισαγωγή στο «Ευαγγέλιο τού Φιλίππου», στον ίδιο τόμο, διαβάζουμε ότι «αν και παρουσιάζει ομοιότητες με τα Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκη, συγχρόνως, δεν είναι ευαγ¬γέλιο σαν ένα από τα Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκη. Oι ελάχιστες ιστορίες και οι αναφορές σχετικά με τον Ιησού δεν παρουσιάζονται μέσα σε κάποιο αφηγηματικό πλαίσιο, όπως συμβαίνει στα Ευαγγέλια της Βίβλου».
Γνωστοί μελετητές5 επέκριναν τον τίτλο που η Elaine Pagels έδωσε στο βιβλίο της: «Τα Ευαγγέλια των Γνωστικών», επειδή υπαινίσσεσαι ότι το περιεχόμενο τού βιβλί¬ου της αφορά σε χαμένα ευαγγέλια που ήλθαν στο φως ενώ στην πραγματικότητα οι περισσότερες παραπομπές της Pagels είναι από πηγές Πατέρων της εκκλησίας των πρώτων χρόνων ή από υλικό όχι σχετικό προς τα Ευαγγέλια της Βί¬βλου.
Κατά τα άλλα, στο κέντρο τού ενδιαφέροντος μελετητών και κοινού, είναι το «Ευαγγέλιο του Θωμά» – το «μεγάλο αστέρι» της συλλογής τού Nag Hammadi. Όμως, και το κείμενο αυτό δεν συμφωνεί με το λογοτεχνικό ύφος των Ευαγγελίων της Καινής Διαθήκης, παρά το γεγονός ότι πολλές από τις 114 ρήσεις του σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με τα «κατά Ματ¬θαίον», «κατά Μάρκον» και «κατά Λουκάν» Ευαγγέλια. Το «Ευαγγέλιο του Θωμά» σχεδόν δεν έχει αφήγηση και η δομή του αποτελείται από ξεχωριστές ρήσεις. Αντίθετα προς τα «κανονικά6» Ευαγγέλια, τα οποία μας δίνουν το κοινωνικό πλαίσιο και κάποια αφήγηση σχετική με τη ζωή και τα λόγια του Ιησού Χριστού, το «Ευαγγέλιο του Θωμά» μοιάζει περισσότερο με διάσπαρτες ιδέες που έχουν συσσωρευτεί σχεδόν τυχαία σε ένα σύνολο. Το γεγονός αυτό δυσχεραίνει την ορθή κατάταξη του υλικού. Γνωστός ερευνητής7 παρατηρεί ότι «οι λόγοι του Ιησού Χριστού, υπό το φως του ιστορικού περιβάλλοντος μέσα στο οποίο ειπώθηκαν, γίνονται πληρέστερα κατανοητοί. Η αναλλοίωτη αλήθεια των λόγων αυτών, αν και διαχρονική, μεταδίδεται ευχερέστερα στον αποδέκτη, όταν διατηρεί το ιστορικό της περιβάλλον. Όταν οι λόγοι αποσπώνται από το αρχικό ιστορικό τους πλαίσιο και διατάσσονται σε μία ανθολογία, η ερμηνεία τους γίνεται επισφαλέστερη».
Μπορεί, λοιπόν, να υποστηριχθεί με βεβαιότητα ότι το υλικό των Γνωστικών σχετικά με το πρόσωπο του Ιησού Χριστού δίδει τελείως διαφορετική «αίσθηση» από ό,τι τα Ευαγγέλια της Βίβλου. Στη Βίβλο, η διδασκαλία τού Ιησού Χριστού παρουσιάζεσαι φυσιολογικά μέσα από το γενικό πε¬ρίγραμμα της ζωής Του. Στο υλικό των Γνωστικών, ο Ιησούς Xριστός εμφανίζεται σε πολλές περιπτώσει, περισσότερο σαν κάποιος που κάνει διαλέξεις μεταφυσικής, παρά ως «ο Κύριος της Δόξης» ή έστω ως ένας Ιουδαίος προφήτης.
Στην «Επιστολή Πέτρου πρoς Φίλιππον», οι απόστολοι ρωτούν τον αναστημένο Ιησού: «Κύριε, θα θέλαμε να γνωρίσουμε το Κένωμα των Αιώνων και τού Πληρώματος τους». Τέτοιου είδους αφηρημένες φιλοσοφικές έννοιες δεν θα μπορούσαν ποτέ να βγουν από τα χείλη των μαθητών -των ψαράδων, των ζηλωτών, των τελωνών- σε διηγήσεις της Βίβλου. Ο Ιησούς, τούς ομιλεί στη συνέχεια για την προκοσμική πτώση «της μητέρας», η οποία ενήργησε αντίθετα από «τον Πατέρα», γεγονός που είχε σαν αποτέλεσμα την πτώση των Αιώνων8.
θα πρέπει, λοιπόν, τα κείμενα αυτά να ελεγχθούν με μεγάλη προσοχή από τούς ειδικούς για να προσδιοριστεί η πραγματική αρχική προέλευσή τους, ως φιλοσοφικές καταγραφές ενός συγκεκριμένου χώρου κι ενός ιστορικού πλαισίου, κι έτσι να μπορεί να προσδιοριστεί η αξιοπιστία τους ή μη, βάσει αντικειμενικών κριτηρίων.
Κανόνας και Κανονικά Βιβλία9.
Η Χριστιανική θρησκεία ονομάζει Κανονικά Βιβλία ή Κανόνα, το σύνολο των ιερών κειμένων που Εκείνη θεωρεί ότι περιέχουν την αυθεντική αποστολική παράδοση, όπως αυτή βιώθηκε στην πορεία της Εκκλησίας. Ως κριτήριο για τον έλεγχο της αυθεντικότητας της πίστης χρησιμοποιήθηκε η Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας και όσα σχετικά βιβλία εξαιρέθηκαν από τον Κανόνα, ονομάστηκαν Απόκρυφα.
Η ονομασία αυτή, προήλθε κυρίως από κύκλους που τα θεωρούσαν σημαντικά, όπου ο όρος είχε θετική έννοια και δήλωνε βιβλία που ήταν προφυλαγμένα από την κοινή χρήση εξαιτίας τού βάθους των νοημάτων τους που δεν μπο¬ρούσε να συλλάβει ο απλός αναγνώστης.
Οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς χρησιμοποίησαν τον ίδιο όρο με αρνητική όμως έννοια και ο Κανόνας δημιουργήθηκε για να αποκλειστούν από την εκκλησιαστική χρήση, κείμενα του 2ου αιώνα μ. Χ. και μετέπειτα, τα οποία θεωρήθη¬καν χωρίς θεολογικό βάθος, αμφίβολης αξίας και προέλευσης (ψευδεπίγραφα ή νόθα) ή προερχόμενα από συγγραφείς που η Εκκλησία θεωρούσε αιρετικούς, όπως ήταν οι Γνωστικοί.
Ειδικοί θεωρούν πως τα βιβλία αυτά -τα Απόκρυφα-, αν και παρουσιάζουν μειονεκτήματα ύφους και αξιοπιστίας στα στοιχεία που παρουσιάζουν, αποτελούν γενικά σημαντική πηγή για τη μελέτη των τάσεων της εποχής τους.
Σήμερα, μπορεί κανείς εύκολα να βρει τα απόκρυφα κείμενα, στο διαδίκτυο, σε βιβλιοθήκες ή να τα προμηθευτεί από βιβλιοπωλεία. Πολλά από αυτά έχουν κατά καιρούς συγκινήσει συγγραφείς ανά τον κόσμο, που έχουν γράψει σημαντικής εμπορικότητας ιστορικά μυθιστορήματα, όπως π.χ. το βιβλίο «Κώδικας Da Vinci» τού Dan Brown κ.α.
Η αξιοπιστία των κειμένων των Γνωστικών
Στην αρχαιολογική έρευνα, η ιστορικότητα συνδέεσαι με την αξιοπιστία. Εάν ένα κείμενο είναι αξιόπιστο ιστορικά, θεωρείται και έγκυρο ως αντικειμενικά αληθές• είναι απολύτως δικαιολογημένο να πιστεύουμε ότι αυτό που πιστοποιεί, κατά βάση ταιριάζει σ’ αυτό για το οποίο γίνεται λόγος. Είναι πιστό στα γεγονότα. Σε τρεις βασικές κατηγορία μπορεί να υποδιαιρεθεί η ιστορική αξιοπιστία: α) Στην γνησιότητα, των κειμένων, όσον αφορά τα πρωτότυπα από τα οποία προέρχονται, β) στην πατρότητα, δηλαδή, την αυθεντικότητα τους σε σχέση με τον συγγραφέα των κειμένων και γ) στην πιστότητα τους προς την αλήθεια.
Αλλά, ας αναλύσουμε τις τρεις αυτές συνθήκες για να δούμε πόσο κοντά σ’ αυτές βρίσκονται τα ευρήματα τού Nag Hammadi.
α) Η γνησιότητα αφορά στη διατήρηση τού γραπτού μέσα στην ιστορία. Έχουμε λόγους να πιστεύουμε ότι ένα κείμενο ως έχει τώρα, είναι ουσιαστικά το ίδιο, όπως ήταν όταν πρωτογράφτηκε; Η μήπως έχει σημαντικά αλλοιωθεί από παραποιήσεις, προσθέσεις ή αφαιρέσεις;
Η Καινή Διαθήκη έχει διατηρηθεί μέσα σε χιλιάδες διαφορετικά και αρχαία χειρόγραφα, τα οποία μας δίνουν τη δυνατότητα να αναπλάσουμε τα πρωτότυπα χειρόγραφα με υψηλό βαθμό βεβαιότητος. Τι συμβαίνει όμως με το υλικό τού Nag Hammadi;
Πριν από την ανακάλυψη στο Nag Hammadi, οι μόνες πληροφορίες σχετικά με τους Γνωστικούς προήρχοντο από παραπομπές κειμένων των Πατέρων της Εκκλησίας. Από το 1945 όμως, υπάρχουν πολλά αυθεντικά κείμενα των Γνω¬στικών. Οι μελετητές χρονολογούν τα σωζόμενα χειρόγραφα από το 350-400 μ.Χ. Η συγγραφή των πρωτοτύπων αυτών των διαφόρων κειμένων, φυσικά, έλαβε χώρα κάποια χρο¬νική στιγμή πριν από το 350-400 μ.Χ., αλλά όχι, σύμφωνα με τους περισσότερους μελετητές, πριν από τον δεύτερο αιώνα. Η κατάσταση των χειρογράφων του Nag Hammadi από πλευράς φθοράς ποικίλλει αρκετά. Ο εκδότης της «Βιβλιοθήκης τού Nag Hammadi», James Robinson, παρατηρεί ότι «υπάρχει η φυσική φθορά των ιδίων των βιβλίων, η οποία ξεκίνησε αναμφίβολα πριν αυτά θαφτούν γύρω στο 400 μ.Χ., προχώρησε σταθερά, ενώ αυτά παρέμεναν θαμμένα και δυστυχώς, δεν τη σταμάτησαν εγκαίρως στην περίοδο ανάμεσα στην ανακάλυψή τους τo 1945 και την τελική τους συντήρηση τριάντα χρόνια αργότερα».
Καθώς κανείς διαβάζει τη «Βιβλιοθήκη τού Nag Hammadi» από την αρχή ως το τέλος, συναντά συχνά κάποια σημειολογία10, όπως ελλείψεις, παρενθέσεις και αγκύλες, πράγμα που υποδηλώνει ανομοιογενή σημεία στα κείμενα. Συχνά ο μεταφραστής πρέπει να αποτολμήσει πειραματικές αναπλάσεις των συγγραμμάτων εξαιτίας της καταστροφής του κειμένου. Η κατάσταση προσομοιάζει με τη συναρμολόγηση ενός πάζλ, με πολυάριθμα κομμάτια που του λείπουν. Αναγκάζεται λοιπόν κανείς να αναδημιουργήσει τα κομμάτια, χρησιμοποιώντας οποιοδήποτε πλαίσιο είναι διαθέσιμο. Και ο Robinson προσθέτει ότι «όταν μόνο λίγα γράμματα λείπουν, μπορούν συχνά να συμπληρωθούν επαρκώς, αλλά οι μεγαλύτερες τρύπες πρέπει απλά να παραμείνουν ως κενά».
Όσον αφορά στη μετάφραση, ο ίδιος μας εξιστορεί ότι «στη διάρκεια δεκαετιών πριν τα χειρόγραφα θαφτούν, τα κείμενα μεταφράστηκαν ένα-ένα από τα Ελληνικά στα Κοπτικά και όχι πάντα από μεταφραστές ικανούς να συλλάβουν το βάθος ή το μεγαλείο αυτού που επιχειρούσαν να μεταφράσουν». Ωστόσο, διαπιστώνει ότι τα περισσότερα κείμενα είναι μεταφρασμένα επαρκώς και ότι όταν υπάρχουν περισσότερες από μία αποδόσεις ενός συγκεκριμένου κειμένου, η καλύτερη μετάφραση είναι σαφώς ευδιάκριτη. Εντούτοις «αυτό που τον προβληματίζει είναι ο όγκος των κειμένων που υπάρχουν μόνο σε μία απόδοση», γιατί αυτά τα κείμενα δεν μπορούν να συγκριθούν με άλλες μεταφράσεις, για να διαπιστωθεί η γνησιότητά τους.
β) Σε σχέση με την πατρότητα των κειμένων τού Nag Hammadi, υπάρχουν λιγοστές, εάν υποθέσουμε ότι υπάρχουν κάποιες, περιπτώσεις γνωστής πατρότητας, όπως και για άλλα κείμενα των Γνωστικών. Οι μελετητές κάνουν υποθέσεις ως προς την πατρότητα, αλλά δεν σημαίνει ότι εκλαμβάνουν την ψευδεπίγραφη γραμματεία ως αποστολικής προ¬ελεύσεως. Ακόμα και το «Ευαγγέλιο τού Θωμά», κείμενο που πιθανώς ευρίσκεται χρονικά πλησιέστερα στα γεγονότα που αναφέρονται στα βιβλία της Καινής Διαθήκης, κατ’ ουσίαν ποτέ δεν θεωρήθηκε ότι γράφτηκε από τον ίδιο τον απόστολο Θωμά. Τα στοιχεία της αυθεντικότητας σ’ αυτό το υλικό είναι λοιπόν στην καλύτερη των περιπτώσεων ανομοιογενή.
γ) Εξετάζοντας τώρα τα κείμενα τού Nag Hammadi ως προς την πιστότητα τους σχετικά με την αλήθεια, γνωστοί ερευνητές11 διαπιστώνουν ότι «τα πραγματικά θρησκευτικά γεγονότα που η Εκκλησία διακήρυξε, διαστρεβλώθηκαν σε μεγάλο βαθμό από το «Ευαγγέλιο του Θωμά», αλλά και από τα άλλα κείμενα, τα οποία φέρονταν να περιέχουν μυστικές ρήσεις του Ιησού Χριστού. Για τον λόγο αυτό απορρίφθηκαν από την Εκκλησία».
Όσο αυστηρά ιστορικά και αρχαιολογικά κι αν προσπαθήσουμε να δούμε το θέμα, θα πρέπει να συμφωνήσουμε με τους πρώτους Χριστιανούς ομολογητές, που υποστήριξαν ότι ο Γνωστικισμός μέσα στην Εκκλησία ήταν αλλοίωση της αρχικής αλήθειας και όχι μία νόμιμη πηγή πληροφόρησης για τον Ιησού Χριστό ή τα υπόλοιπα ιστορικά γεγονότα. Αυτό διακηρύττεται επανειλημμένα άπ’ όσους επικρίνουν την άποψη της Elaine Pagels ότι οι Γνωστικοί έχουν ίσα δικαιώματα με τους Χριστιανούς στην κυριότητα τού ιστορικού Ιησού και της διδασκαλίας του και είναι αυθεντικοί Χριστιανοί. Σε ολόκληρο το βιβλίο της, η Pagels δίνει την εντύπωση στον απρόσεκτο αναγνώστη ότι η διαφορά ανάμεσα στους «Ορθόδοξους Χριστιανούς» και στους «Γνωστικούς Χριστιανούς», όπως τους ονομάζει, ήταν διαφορά που είχε σχέση με τις «καταβολές του Χριστιανισμού». Ξανά και ξανά, κλείνει τα μάτια στο γεγονός και αγνοεί έναν ολόκληρο αιώνα Χριστιανικής παρουσίας, τον πρώτο αιώνα, στον οποίο οι «Γνωστικοί Χριστιανοί» απλά δεν υπήρχαν καν στον ορίζοντα».
Οι Γνωστικοί, υπήρξαν οι «μεγάλοι ηττημένοι»;
Αν και η Pagels και άλλοι έχουν προκαλέσει συμπάθεια, αν όχι ενθουσιασμό, για τους Γνωστικούς ως τους ηττημένους που απλά έτυχε να «χάσουν» από την Ορθοδοξία, τα ιστορικά διαπιστευτήρια των Γνωστικών, όσον αφορά στον Ιησού Χριστό, είναι λιγότερο από πειστικά. Μπορεί να φαίνεται ρομαντικό να «επευφημούμε τον ηττημένο», αλλά οι ηττημένοι Γνωστικοί δείχνουν σαφέστατα ότι είναι αιρετικοί, που προσπάθησαν να επιβάλουν Χριστιανική ορολογία σε έννοιες αντίθετες με αυτές στη διδασκαλία της Εκκλησίας.
Πολλοί που δείχνουν συμπάθεια προς τον Γνωστικισμό υποστηρίζουν πολύ την άποψη ότι η πρώτη Χριστιανική Εκκλησία είχε απαγορεύσει την κυκλοφορία των γραπτών των Γνωστικών. Ο ισχυρισμοί όμως αυτός καθ’ εαυτός δεν παρέχει στήριξη για την εγκυρότητα ή την ανακρίβεια της διδασκαλίας των Γνωστικών. Εάν η αλήθεια δεν είναι θέμα συναίνεσης της πλειοψηφίας, δεν είναι όμως ούτε και θέμα διαφωνίας της μειοψηφίας. Μπορεί να αληθεύει, όπως λέει η Pagels, ότι «οι νικητές γράφουν την ιστορία», αλλά αυτό δεν τους κάνει απαραιτήτως κακούς ή ανειλικρινείς ιστορικούς.
Ο Άγιος Ειρηναίος, στο έργο του «Κατά των Αιρέσεων» παρουσιάζει τη θεολογία των διαφόρων σχολών των Γνωστικών, με σκοπό να τις ανασκευάσει βιβλικά και λογικά. Εάν σκοπός του ήταν η απόκρυψη των συγγραμμάτων αυτών, το έργο: «Κατά των Αιρέσεων» δεν θα είχε γραφτεί ποτέ όπως γράφτηκε. Επιπλέον, για να συζητούν με αδιάσειστα επιχειρήματα με τους Γνωστικούς απέναντί τους, ο Άγιος Ειρηναίος και οι άλλοι απολογητές θα έπρεπε να γνωρίζουν και να είναι προσεκτικοί στο να παρουσιάσουν τις θέσεις των αντιπάλων τους σωστά, προκειμένου να μην επικριθούν εξαιτίας κάποιας πιθανής παρανόησης αυτών των θέσεων.
Ενώ στο υλικό του Nag Hammadi έχουν γίνει κάποιες διορθώσει στην παρουσίαση τού Γνωστικισμού, στα συγγράμματα των Πατέρων της Εκκλησίας, γίνεται σαφές ότι oι Πατέρες δεν διαστρέβλωναν τις απόψεις των αντιπάλων τους – οποιαδήποτε παραποίηση υπάρχει οφείλεται σε λάθη των αντιγραφέων και όχι σε κακή πρόθεση. Είναι, λοιπόν, θεμιτό και χρήσιμο να χρησιμοποιεί κανείς υλικό από τα συγγράμματα των Πατέρων, για να προσδιορίσει και να κατανοήσει τον Γνωστικισμό.
Ακόμη, είναι τελείως απίθανο να είχε σκόπιμα καταστραφεί όλο το υλικό των Γνωστικών από την αρχαία Εκκλησία. Είναι περισσότερο πιθανό, να μην έχουμε τέτοια κείμενα, επειδή απλά δεν υπήρξαν τότε τέτοια κείμενα. Όμως ενώ, χάρη στην αρχαιολογική προσφορά τού Nag Hammadi, τώρα έχουμε πλέον αρκετά κείμενα των Γνωστικών από πρωτογενείς πηγές, διαθέσιμα για λεπτομερή επιστημονική εξέταση, τα κείμενα αυτά δεν αναγνωρίζονται ως τεκμήρια για τον ιστορικό Ιησού. Σε μία κριτική των «Ευαγγελίων των Γνωστικών», γνωστός έρευνητής12 πιστοποιεί ότι «από τα ευρήματα τού Nag Hammadi δεν μαθαίνουμε ούτε μία πληροφορία που να επαληθεύεται σχετικά με τον ιστορικό Ιησού Χριστό, αλλά μόνο λίγες νέες ρήσεις που πιθανόν να ήταν δικές του ή και όχι. Άλλη αιτία για την τελική εξαφάνιση τού Γνωστικισμού, είναι ότι αυτός έσβησε σύντομα, επειδή εξαρχής δεν είχε προϋποθέσεις επιβίωσης. Ο Γνωστικισμός ήταν δεμένος με έναν δημοφιλή μεν, αλλά παροδικό τρόπο σκέψης, για να έχει τη δύναμη να επιβιώσει τού αποστολικού Χριστιανισμού».
Ο Χριστιανισμός -ιστορικά εξετάζοντας το ζήτημα-, «έζησε», επειδή πάντα υπήρξε πιστός στην αλήθεια. Μέσα στο πέρασμα των αιώνων, ποτέ δεν «έζησε» διαφορετικά και ούτε και σήμερα.
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
1 http://www.books.gr/ViewShopProduct.aspx?Id=2822211 8 htrn://www.enalios.gr/
2. Από κείμενο τού Douglas Groothuis. Μετάφραση: Ε. Γ. Το άρθρο μεταφράστηκε από το περιοδικό: «Ερευνητής της Αλήθειας», τ. 29, Δε¬κέμβρη 2004, κατόπιν αδείας της ιστοσελίδας http://www.equip.org. Tίτλος τού πρωτοτύπου: The Gnostics Gospels: Are they Authentic?
3. Η συλλογή τού Nag Hammadi: Μια ομάδα αρχαίων κειμένων που χρονολογούνται περίπου από το 350 μ.Χ.. κυρίου «Γνωστικά» σε χαρακτήρα, τα οποία ανακαλύφθηκαν κοντά στο Nag Hammadi της Αιγύπτου το 1945.
4. Δεκατρείς κώδικες σε παπύρους, που περιείχαν πενήντα δύο κεί¬μενα.
5. Joseph Α. Fitzmyer κ. α.
6. Τα Ευαγγέλια που περιλαμβάνονται στον Κανόνα.
7. F. F. Bruce.
8. Αιώνες: Εκπορεύσεις τού Oντος από την έσχατη μεταφυσική αρχή που δεν είναι δυνατόν να γνωσθεί ή από το Πλήρωμα (Η «πληρότητα», λέξη που χρησιμοποιούσαν οι Γνωστικοί, για να εννοήσουν την ύψιστη αρχή τού Όντος, όπου κατοικεί ο άγνωστος και μη δυνάμενος να γνωσθεί θεός. Στην Καινή Διαθήκη χρησιμοποιείται, για να αναφερθεί η «πληρότητα εν Χριστώ» (Κολ. β:10), ο οποίοσ (Χριστός) είναι η εγνω¬σμένη αποκάλυψη του θεού εν σαρκί).
9. Wikinedia. «Κανόνας και Κανονικά Βιβλία».
10. Σημειωτική (υπονοούμενο). Η επιστήμη του νοήματος. Στη Ση¬μειωτική, τα σημεία δεν μιλούν, ούτε κρύβουν κάτι, αλλά μόνο «σημαί¬νουν», όπως οι χρησμοί τού Απόλλωνα στους Δελφούς. Ο Ηράκλειτος μας πληροφορεί ότι «ο άναξ, ου το ραντείον εστί το εν Δελφοίς ούτε λέγει, ούτε κρύπτει αλλά σημαίνει».
11. Robert Μ. Grant κ.α.
12. Raymond Brown.
(σ.σ. από πρώην: egolpion.com)
Ας δούμε τι συμβαίνει με τα άλλα αρχαία βιβλία.
Για τα τόσο μεγάλης σημασίας έργα του Ομήρου, δεν έχουμε κείμενο γραμμένο πριν από τον 13ο αιώνα μ.Χ.!
Για τα έργα του Πλάτωνα, τα αρχαιότερα χειρόγραφα που έχουμε προέρχονται από τον 9ο αιώνα μ.Χ.
Για την ιστορία του Θουκυδίδη, που γράφτηκε τον 5ο π.Χ. αιώνα, τα αρχαιότερα χειρόγραφα προέρχονται από τον 10ο μ.Χ. αιώνα.
Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για την Ιστορία του Ηροδότου, ενώ παρόμοια ισχύουν και για τα έργα των Ρωμαίων.
Όμως αν εξαιρέσουμε τον Όμηρο, για τον οποίο δημιουργήθηκαν στο παρελθόν πολλά ζητήματα γύρω απ’αυτόν και τα έργα του, για όλους τους άλλους συγγραφείς, δεν αμφισβητήθηκε ποτέ η πατρότητα και η αυθεντικότητα των κειμένων τους.
Ας δούμε τώρα τι συμβαίνει με την Καινή Διαθήκη.
Τα περισσότερα από τα βιβλία της Καινής Διαθήκης, γράφτηκαν σε διάστημα περίπου 20 ετών (μεταξύ 50 και 70 μ.Χ.), απέχουν δε, περίπου, μόνο 30-40 έτη από την εποχή της επίγειας ζωής του Χριστού.
Τα κείμενα αυτά γράφτηκαν τόσο κοντά στα ιστορούμενα γεγονότα, ώστε είναι φύσει αδύνατον να γίνονταν αυτά αποδεκτά, εάν περιείχαν ψέματα.
Και τούτο, διότι ζούσαν πολλοί άνθρωποι που ήταν σύγχρονοι των γεγονότων, οι οποίοι θα μπορούσαν με κάθε ευκολία να τα διαψεύσουν.
Μέχρι το 95 μ.Χ., γράφτηκε και το τελευταίο βιβλίο της Καινής Διαθήκης, που είναι η Αποκάλυψη του Ιωάννη. Αυτό αποδεικνύεται σαφέστατα κι από τα έργα χριστιανών συγγραφέων, του τέλους του α΄ και των αρχών του β΄ μ.Χ. αιώνα, οι οποίοι αναφέρουν ολόκληρα χωρία της Καινής Διαθήκης ή παραπέμπουν σ’αυτά.
Τα ίδια τα γραπτά των συγγραφέων της Καινής Διαθήκης, δεν έχουν βέβαια διασωθεί. Έχουν όμως διασωθεί μέχρι σήμερα 4.000 ελληνικά χειρόγραφα, που περιέχουν ολόκληρη ή μέρη της Καινής Διαθήκης. Από τα χειρόγραφα αυτά, περισσότερα από 40 έχουν ηλικία πάνω από χίλια χρόνια.
Ακόμη, σώζονται τρεις μεγάλοι κώδικες (δηλαδή, βιβλία από πάπυρο ή περγαμηνή) του κειμένου της Καινής Διαθήκης (Βατικανός, Σιναϊτικός, Αλεξανδρινός), που ανάγονται στον 4ο αιώνα μ.Χ.
Επίσης, υπάρχουν 15 μεταφράσεις της Καινής Διαθήκης σε αρχαίες γλώσσες. Από τη θηβαϊκή μετάφραση, σώζεται τμήμα πάνω σε πάπυρο που γράφτηκε περί το 300 μ.Χ.
Υπάρχουν και άλλοι πάπυροι που περιέχουν αποσπάσματα της Καινής Διαθήκης, που χρονολογούνται γύρω στο 200 μ.Χ. Ο παλαιότερος απ’αυτούς, βρίσκεται στη βιβλιοθήκη του Μάντσεστερ και χρονολογείται από τους ειδικούς γύρω στο 130 μ.Χ.
Και το σημαντικότερο είναι, πως όλα ανεξαιρέτως τα σωζόμενα κείμενα, που αποτελούν, όπως είναι φυσικό, προϊόντα διαφορετικών συγγραφέων, γράφουν εξακριβωμένα ακριβώς τα ίδια πράγματα.
Το συμπέρασμα λοιπόν, έπειτα από όλα τα παραπάνω, και φυσικά από το πλήθος των χειρογράφων και τις χρονολογίες που γράφτηκαν, είναι ότι η Καινή Διαθήκη αποτελεί το περισσότερο ιστορικά και επιστημονικά κατοχυρωμένο βιβλίο, σε σύγκριση με οποιοδήποτε άλλο αρχαίο.
Όσον αφορά τώρα τη χρονολόγηση των κειμένων της Παλαιάς Διαθήκης, σας αναφέρω την εξής σημαντική διαπίστωση: Ως το 1947, τα παλαιότερα χειρόγραφα (κώδικες) τα οποία διασώζονταν σε διάφορα μουσεία, ανάγονταν στον 9ο μ.Χ. αιώνα.
Όμως τη χρονιά εκείνη, ανακαλύφθηκαν σε σπήλαια της ερήμου της Ιουδαίας, χιλιάδες αποσπάσματα Βιβλικών κειμένων, τα περισσότερα από τα οποία χρονολογήθηκαν ότι ανήκουν στον 2ο και 1ο π.Χ. αιώνα.
Τα ευρήματα αυτά είναι σήμερα γνωστά ως χειρόγραφα του Κουμράν, ή χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας. Η συγκριτική μελέτη, ανάμεσα στα κείμενα αυτά, και σ’αυτά που διαβάζουμε σήμερα, παρά την τεράστια χρονική απόσταση που τα χωρίζει, απέδειξε ότι δεν υπάρχουν ουσιώδεις διαφορές.
Συνεπώς, όπως εύκολα αποδεικνύεται από όλα τα προαναφερόμενα, και τα κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης είναι αυθεντικά και αξιόπιστα, όπως ακριβώς και τα κείμενα της Καινής Διαθήκης.
(σ.σ. από τον κατηχητή Κωνσταντίνο Ρόκα)
