Πέραν τοῦ θέματος τοῦ σιωνισμοῦ ἡ ἴδια Παλαιά Διαθήκη, ὀρθῶς ἑρμηνευόμενη, εἶναι ἐναντίον τοῦ σημερινοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, καί ὡς παν-σιωνισμοῦ καί ὡς θρησκείας. Διότι ἡ Παλαιά Διαθήκη διακηρύσσει ὅτι ὁ Μωσαϊκός Νόμος ἔχει ἡμερομηνία λήξεως, καί ὅτι θά καταργηθεῖ ἀπό τόν Μεσσία (Δευτερονόμιον 18,15.16), μέ νέα Διαθήκη (Ἱερεμίας 38, 31-36), ὄχι ἀπό τό Σινᾶ, ἀλλά τήν Ἱερουσαλήμ (Ἠσαΐας 2,3), μέ νέα παγκόσμια Θυσία (Μαλαχίας 1,11), καί ἐξάπλωση στά ἔθνη χωρίς διάκριση (Γένεσις 17,5 καί Ὡσηέ 2,25), τά ὁποῖα ὅλα ἐκπληρώθηκαν. Τά ἱερότερα, εὐφυέστερα καί πιό προβεβλημένα πρόσωπα τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ στά χρόνια τοῦ Χριστοῦ ἐγνώριζαν αὐτήν τήν ἀναμενόμενη (ὡς προφητευμένη) κοσμογονική ἀλλαγή καί ἀποδέχτηκαν τόν Χριστό (Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής, Γαμαλιήλ ὁ Νομοδιδάσκαλος, Συμεών ὁ Θεοδόχος, Σαῦλος ὁ ἐπικληθείς Παῦλος καί χιλιάδες ἄλλοι). Κανείς ἀπό αὐτούς τούς πνευματικούς Προπάτορες τῶν Χριστιανῶν δέν μπορεῖ νά θεωρηθεῖ σιωνιστής, διότι ὅλοι τους, ὡς Χριστιανοί, ἀπέρριψαν βασικές ἀρχές τοῦ ἰουδαϊσμοῦ καί τοῦ σιωνισμοῦ, ὅτι δηλαδή δῆθεν ὁ Μεσσίας δέν ἦλθε (καί συνεπῶς τόν ἀναμένουν ἀκόμη), ὅτι ὁ Θεός πρέπει νά λατρεύεται μόνο στό Ναό τοῦ Σολομῶντος (καί συνεπῶς ὁ ναός αὐτός πρέπει νά ξανακτισθεῖ), ὅτι ὁ Μωσαϊκός Νόμος θά μείνει εἰς τόν αἰῶνα καί ὅτι οἱ Ἑβραῖοι θά εἶναι πάντοτε ὁ έκλεκτός λαός τοῦ Θεοῦ, λόγῳ ἐθνοφυλετικῶν κριτηρίων τοῦ Γιαχβέ…Παράδοση τῆς προφητικῆς σκυτάλης στόν Ἰουδαϊσμό. Τέλος, ἡ χειρότερη συνέπεια τῆς ἀπορρίψεως τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, καί τῆς ἀποσυνδέσεώς της ἀπό τό θεῖο Πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ «ἐπί πάντων Θεοῦ», εἶναι ὅτι ἀνοίγει τόν δρόμο στό νά ἑρμηνευθοῦν οἱ προφητεῖες μέ κέντρο ὄχι τόν ἐλθόντα Μεσσία Ἰησοῦ ἀπό τή Ναζαρέτ, Χριστοκεντρικῶς, ἀλλά μέ βάση τόν ἀναμενόμενο Μεσσία τῶν Ἰουδαίων, καί νά στηριχθεῖ πλήρως ὁ νέος μεσσιανισμός πού θέλει νά ὁδηγήσει στήν κατάργηση τοῦ Χριστιανισμοῦ καί στήν ἀντίληψη ὅτι ὁ Ἰησοῦς δέν ἦταν ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας, ἀλλά περιμένουμε τόν ἑπόμενο…
(σ.σ. Ιερά Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου: Απάντηση σε μομφές σχετικώς με τον Χριστιανισμό και τη σχέση του με τον Ελληνισμό, την Παλαιά Διαθήκη και τον Σιωνισμό)
Το βιβλίο του Ευάγγελου Τρίγκα θεωρείται από την επιστημονική κοινότητα και τους ιστορικούς ως έργο ψευδοϊστορίας και εναλλακτικής μυθοπλασίας. Λέει «ψέματα» –ή ακριβέστερα, παραποιεί την ιστορική πραγματικότητα– επειδή στηρίζεται σε αυθαίρετα συμπεράσματα και όχι σε ιστορικές αποδείξεις.
1. Παρερμηνεία του Ονόματος "Πανθήρας"
Η Θεωρία: Το βιβλίο ισχυρίζεται ότι ο Ιησούς ήταν γιος ενός Ρωμαίου στρατιώτη ονόματι Πανθήρας.
Η Πραγματικότητα: Οι ιστορικοί εξηγούν ότι το όνομα «Πανθήρας» ήταν ένα ειρωνικό λογοπαίγνιο των αρχαίων επικριτών του Χριστιανισμού. Επειδή οι Χριστιανοί έλεγαν ότι ο Ιησούς γεννήθηκε από Παρθένο, οι εχθροί τους παράφρασαν τη λέξη σε «Πανθήρα» (Panthera) για να τον παρουσιάσουν ως νόθο γιο. βλ. https://en.wikipedia.org/wiki/Tiberius_Julius_Abdes_Pantera
2. Το Αυθαίρετο Όνομα "Ιάσων"
Η Θεωρία: Το βιβλίο υποστηρίζει ότι το πραγματικό ελληνικό όνομα του Χριστού ήταν «Ιάσων».
Η Πραγματικότητα: Δεν υπάρχει καμία απολύτως ιστορική πηγή (ελληνική, ρωμαϊκή ή εβραϊκή) που να αποκαλεί τον Ιησού έτσι. Το όνομα του Ιησού ήταν Yeshua (Εβραϊκά) και μεταφέρθηκε στα Ελληνικά ως Ιησούς. Η σύνδεση με τον Ιάσονα είναι μια σύγχρονη ετυμολογική επινόηση χωρίς ιστορική βάση:
ΠΕΡΙ ΕΛΛΗΝΟΛΑΤΡΙΚΩΝ ΜΥΘΕΥΜΑΤΩΝ
ΣΑΛΤΑΟΥΡΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ
Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΩΣ ΙΑΣΩΝΟΣ
Ονομάζεται ο Ιησούς Ιάσων;
Ορισμένοι με μεγάλη φαντασία ισχυρίζονται ότι το όνομα «Ιησούς» είναι Εβραϊκή μορφή του ονόματος «Ιάσων» !!!
Είναι αγράμματοι αυτοί που γράφουν τέτοια παραμύθια. Το όνομα ΙΗΣΟΥΣ είναι εξελληνισμένη μορφή του Εβραϊκού ΓΙΕΧΟΣΟΥΑΧ και όχι Εβραϊκή μορφή του Ελληνικού ΙΑΣΩΝ !
Ιδού η απόδειξη μέσα από την Αγία Γραφή :
-Η Καινή Διαθήκη που γράφτηκε στα Ελληνικά περιέχει τόσο το όνομα ΙΗΣΟΥΣ όσο και το όνομα ΙΑΣΩΝ.
Π.χ:
« Ασπάζονται υμάς Τιμόθεος ο συνεργός μου, και Λούκιος και Ιάσων και Σωσίπατρος οι συγγενείς μου» Ρωμαίους 16:21
« Η χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού μετά πάντων υμών· αμήν.» Ρωμαίους 16:24
Αν το όνομα ΙΗΣΟΥΣ σήμαινε ΙΑΣΩΝ και το αντίστροφο, γιατί ο Απ. Παύλος (και γενικώς η Γραφή) ονομάζει ΠΑΝΤΑ τον Χριστό ΙΗΣΟΥ και ΠΟΤΕ ΙΑΣΩΝ αν και γνώριζε αυτό το Ελληνικό όνομα;
Η απάντηση είναι ότι τα ονόματα ΙΗΣΟΥΣ και ΙΑΣΩΝ δεν έχουν καμία σχέση !
– Η Καινή Διαθήκη ονομάζει ΙΗΣΟΥ όχι μόνο τον Χριστό αλλά και τον Εβραίο διάδοχο του Μωυσέως τον υιό του Ναυή.
«Η σκηνή τού μαρτυρίου ήν τοίς πατράσιν ημών εν τή ερήμω, καθώς διετάξατο ο λαλών τώ Μωϋσή ποιήσαι αυτήν κατά τον τύπον ον εωράκει. ήν και εισήγαγον διαδεξάμενοι οι πατέρες ημών μετά Ιησού εν τή κατασχέσει των εθνών ών έξωσεν ο Θεός από προσώπου των πατέρων ημών, έως των ημερών Δαυίδ» Πράξεις 7:44-45.
Το εδάφιο Πράξεις 7:45 της Καινής Διαθήκης (που γράφτηκε πρωτοτύπως στα Ελληνικά) επιβεβαιώνει την μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης των Εβδομήκοντα που αποδίδουν ως ΙΗΣΟΥΣ το Εβραϊκό όνομα
(ΓΙΕΧΟΣΟΥΑΧ) του υιού του Ναυή.
Η Καινή Διαθήκη λοιπόν που γράφτηκε Ελληνικά και η Ελληνική μετάφραση του Εβραϊκού κειμένου (Μετάφραση των Εβδομήκοντα) αποδίδουν το Εβραϊκό όνομα ως ΙΗΣΟΥΣ. Δεδομένου μάλιστα ότι η Καινή Διαθήκη διακρίνει τα ονόματα ΙΗΣΟΥΣ/ΙΑΣΩΝ (Ρωμαίους 16:21,24) καταρρίπτεται ο ΜΥΘΟΣ περί δήθεν Ιάσωνος Χριστού !!! Η φαντασία πρέπει να έχει όρια!
ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΙΗΣΟΥΣ
ΙΗΣΟΥΣ είναι το όνομα του Χριστού. Το όνομα ΙΗΣΟΥΣ σημαίνει στα Εβραϊκά Ο ΓΙΑΧΒΕ ΣΩΖΕΙ. Το όνομα ΙΗΣΟΥΣ είναι ένα συνηθισμένο Εβραϊκό όνομα. Όμως ο Χριστός δεν έλαβε τυχαία το όνομα ΙΗΣΟΥΣ. Ας δούμε τι λέγει η Καινή Διαθήκη:
«και είπεν ο άγγελος αυτή: Μή φοβού, Μαριάμ. εύρες γάρ χάριν παρά τω Θεώ. και ιδού συλλήψη εν γαστρί και τέξη υιόν, και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν» (Λουκ. 1:30-31). Ο Άγγελος Γαβριήλ λέγει στην Θεοτόκο ότι ο Χριστός θα λάβει το όνομα ΙΗΣΟΥΣ ( = ο Γιαχβέ σώζει ).
«ταύτα δε αυτού ενθυμηθέντος ιδού άγγελος Κυρίου κατ’ όναρ εφάνη αυτώ λέγων: Ιωσήφ υιός Δαυίδ, μη φοβηθής παραλαβείν Μαριάμ την γυναίκα σου, το γαρ εν αυτή γεννηθέν εκ πνεύματός εστιν αγίου. τέξεται δε υιόν και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν, αυτός γάρ σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών» (Ματθ. 1: 20–21). Ο Άγγελος Κυρίου λέγει στον Ιωσήφ ότι ο Χριστός θα λάβει το όνομα ΙΗΣΟΥΣ, αλλά αναφέρει και τον λόγο για τον οποίο ο Χριστός θα λάβει αυτό το όνομα. Ο Άγγελος Κυρίου λέγει ότι ο Χριστός θα λάβει το όνομα ΙΗΣΟΥΣ ( = ο Γιαχβέ σώζει) ΔΙΟΤΙ ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΣΩΣΕΙ – «αυτός γάρ σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών» (Ματθ. 1/α΄ 21). Δηλαδή η αιτιολόγηση της απόδοσης του ονόματος ΙΗΣΟΥΣ στον Χριστό αποδεικνύει ότι ο Χριστός είναι ο Γιαχβέ με σάρκα που ΣΩΖΕΙ τους αμαρτωλούς . Ο Χριστός λοιπόν έλαβε το όνομα ΙΗΣΟΥΣ με θεία εντολή και όχι τυχαίως. Αντιθέτως, οι άλλοι Εβραίοι που είχαν το όνομα ΙΗΣΟΥΣ, δεν το είχαν λάβει με θεία εντολή, ούτε με την αιτιολόγηση ότι αυτοί θα σώσουν τους αμαρτωλούς . Και από τα λόγια του Αγγέλου λοιπόν φαίνεται ότι το όνομα ΙΗΣΟΥΣ σημαίνει Ο ΓΙΑΧΒΕ ΣΩΖΕΙ και όχι ΙΑΣΩΝ!
Οι φαντασιόπληκτοι ελληνολάτρες λέγουν ότι ο Ιησούς είναι Ελληνικής καταγωγής! Αρνούνται την Εβραϊκή (ως ανθρώπου) καταγωγή του Ιησού.
Ο Χριστός είναι Θεάνθρωπος. Ως Θεός δεν ανήκει σε κανένα έθνος. Ως άνθρωπος κατάγεται από την Εβραϊκή φυλή του Ιούδα και τον οίκο του Δαυίδ.
Η Καινή Διαθήκη λέγει: «Άνδρες αδελφοί, εξόν ειπείν μετά παρρησίας προς υμάς περί τού πατριάρχου Δαυίδ ότι και ετελεύτησε και ετάφη και το μνήμα αυτού έστιν εν ημίν άχρι της ημέρας ταύτης. προφήτης ούν υπάρχων, και ειδώς ότι όρκω ώμοσεν αυτώ ο Θεός εκ καρπού της οσφύος αυτού το κατά σάρκα αναστήσειν τον Χριστόν καθίσαι επί τού θρόνου αυτού» (Πράξ. 2: 29-30).
Εδώ ο Απόστολος Πέτρος μας πληροφορεί ότι ο Θεός ορκίστηκε στον Προφητάνακτα Δαυΐδ «εκ καρπού της οσφύος αυτού το κατά σάρκα αναστήσειν τον Χριστόν καθίσαι επί τού θρόνου αυτού». Προκαλώ τους αρνητές της Εβραϊκής καταγωγής Του Χριστού να μας ερμηνεύσουν το εδάφιο αυτό της ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ. Ο λόγος του Απ. Πέτρου είναι σαφής. Ο Χριστός ως άνθρωπος – κατά σάρκα – κατάγεται από τον Προφητάνακτα Δαυίδ. Ο Απ. Πέτρος όταν λέγει για τον Δαυίδ ότι «ώμοσεν αυτώ ο Θεός εκ καρπού της οσφύος αυτού το κατά σάρκα αναστήσειν τον Χριστόν καθίσαι επί τού θρόνου αυτού», έχει υπόψιν του τον 131 Ψαλμό στην Παλαιά Διαθήκη.
Λέγει ο Ψαλμός 131 στο εδάφιο 11: «ώμοσε Κύριος τώ Δαυίδ αλήθειαν και ου μη αθετήσει αυτήν: εκ καρπού της κοιλίας σου θήσομαι επί τού θρόνου σου».
πηγή: egolpion.com
3. Η "Ελληνικότητα" ως Ιδεολόγημα
Η Θεωρία: Ο Χριστός παρουσιάζεται ως ο «τελευταίος θεός των Ελλήνων».
Η Πραγματικότητα: Ο Ιησούς έζησε ως θρησκευόμενος Εβραίος: έκανε περιτομή, δίδασκε στις Συναγωγές, τηρούσε το Σάββατο και η διδασκαλία του βασιζόταν στην Παλαιά Διαθήκη. Το βιβλίο αγνοεί όλα αυτά τα δεδομένα για να εξυπηρετήσει μια εθνικιστική θεωρία που θέλει τον Χριστιανισμό να είναι «καθαρά ελληνικός»:
Το Ευαγγέλιο του Ματθαίου στον πρόλογό του, λέει: «Βιβλίο της γενεαλογίας του Ιησού Χριστού, γιού του Δαβίδ, γιού του Αβραάμ» (1:1). Ήταν απόγονος του Δαβίδ και του Αβραάμ, δηλαδή κανονικός Εβραίος! Και μάλιστα από την φυλή του Ιούδα, όπως πληροφορούμαστε αλλού: «Ο Κύριός μας ανέτειλε από τη φυλή του Ιούδα» (Εβραίους 7:14).
Και ο Ιησούς δεν βαφτίστηκε όταν ήταν μωρό, αλλά έκανε περιτομή την όγδοη ημέρα της ζωής του (Λουκάς 2:21). Οι γονείς του τον ανάθρεψαν ως Εβραίο, διδάσκοντάς του τις εβραϊκές Γραφές τόσο καλά, ώστε έβρισκε απόλαυση στο να συμμετέχει ενεργητικά σε βιβλικές συζητήσεις στον Ναό του Θεού στην Ιερουσαλήμ, όπου «πήγαιναν κάθε χρόνο… κατά τη γιορτή του Πάσχα» (Λουκάς 2: 41-49).
Ο Ιησούς όταν άρχισε τη δημόσια διακονία του, δεν ήταν ιερέας, ούτε πάστορας. Ήταν ένας ραβίνος! Επανειλημμένα τα Ευαγγέλια αποκαλούν τον Ιησού «Ραβί»: «Και αποκρινόμενος ο Πέτρος λέει στον Ιησού: Ραβί, είναι καλό να είμαστε εδώ» (Μάρκος 9:5). Δείτε επίσης: Ματθαίος 23:8, 26:25,49, Μάρκος 10:51,11:21, 14:45, Ιωάννης 1:38,50, 3:1-2, 4:31, 6:24-25, 9:1-2, 20:16 κλπ.
Ο Ιησούς ήταν ένας πιστός τηρητής των εντολών του Θεού που είναι γραμμένες στην Τορά, δηλαδή τον Νόμο, που ο Ύψιστος έδωσε στον Μωυσή: «…Εγώ φύλαξα τις εντολές του Πατέρα μου…» (Ιωάννης 15:10).
Ο Μεσσίας, ο Γιος του Ανθρώπου, τηρούσε τη βιβλική εντολή του Σαββάτου: «Σύμφωνα τη συνήθειά του, μπήκε μέσα στη συναγωγή κατά την ημέρα του Σαββάτου… Και τους δίδασκε κατά τα Σάββατα» (Λουκάς 4:16,31).
Η θεολογία του Ιησού ήταν βαθειά ιουδαϊκή και συγκεκριμένα, ραβινική. Δίδασκε ότι «η σωτηρία είναι από τους Ιουδαίους» (Ιωάννης 4:22) και ότι «δεν στάλθηκα παρά μονάχα στα χαμένα πρόβατα του οίκου Ισραήλ» (Ματθαίος 15:24). Θεωρούσε την Ιερουσαλήμ «πόλη του Μεγάλου Βασιλιά», δηλαδή του Θεού (Ματθ.5:35). Έδειχνε ιδιαίτερη αγάπη για τους γιους και τις κόρες του Αβραάμ (Λουκ.13:16, 19:9) και σεβασμό προς τον Αβραάμ, τον πατριάρχη των Εβραίων (Ματθ.8:11, Λουκ.13:28, Ιωαν.8:37-39, 56-58).
Μάλιστα, όταν ρωτήθηκε ποια εντολή είναι πρώτη απ’ όλες τις άλλες εντολές, απάντησε με το «Σεμά Ισραέλ», την Ομολογίας Πίστης του Ιουδαϊσμού: «Και ο Ιησούς απάντησε… Πρώτη απ’ όλες τις εντολές είναι: Άκου Ισραήλ, ο ΚΥΡΙΟΣ ο Θεός μας είναι ένας ΚΥΡΙΟΣ» (Μάρκος 12:29). Αυτό ήταν παράθεση του εδαφίου Δευτερονόμιο 6:4.
από: http://loveforzion.blogspot.co.uk/search/label/%CE%99%CE%B7%CF%83%CE%BF%CF%8D%CF%82%20-%20%CE%99%CF%83%CF%81%CE%B1%CE%AE%CE%BB
4. Χρήση Αναξιόπιστων Πηγών
Το βιβλίο χρησιμοποιεί πηγές που γράφτηκαν αιώνες μετά τη ζωή του Χριστού (όπως το εβραϊκό Toledot Yeshu ή τα κείμενα του Κέλσου). Αυτές οι πηγές δεν είχαν σκοπό να καταγράψουν την ιστορία, αλλά να κάνουν πολεμική και να προσβάλουν τον Χριστιανισμό.
Το βιβλίο «Ο Χριστός ήταν Έλληνας – Ιάσων Πανδίρας ο τελευταίος θεός των Ελλήνων» (Εκδόσεις Ερατώ) υποστηρίζει ότι ο Ιησούς είχε ελληνική καταγωγή, όντας γιος του Ρωμαίου εκατόνταρχου Τιβέριου Ιούλιου Αβδή Πανθήρα. Η θεωρία αυτή παρουσιάζει τον Χριστό ως ενσάρκωση του ελληνικού πνεύματος, συνδέοντάς τον με τον Διόνυσο ή τον Απόλλωνα και παρουσιάζοντάς τον ως τον «τελευταίο θεό» της αρχαίας ελληνικής παράδοσης.
Η θεωρία ότι ο Χριστός είχε Έλληνα ή Ρωμαίο πατέρα βασίζεται κυρίως σε αρχαίες αντιρρητικές πηγές και σύγχρονες εναλλακτικές θεωρίες, αλλά δεν υποστηρίζεται από την ιστορική επιστήμη ή τη χριστιανική παράδοση.
Τιβέριος Ιούλιος Αβδής Πανθήρας: Επρόκειτο για υπαρκτό πρόσωπο, έναν Ρωμαίο στρατιώτη (τοξότη) από τη Σιδώνα, του οποίου η επιτύμβια στήλη βρέθηκε στη Γερμανία. Το όνομα «Πανθήρας» εμφανίζεται για πρώτη φορά σε κείμενα του φιλοσόφου Κέλσου (2ος αι. μ.Χ.), ο οποίος ισχυρίστηκε ότι ο Ιησούς ήταν νόθος γιος ενός στρατιώτη με αυτό το όνομα. Η ύπαρξη αυτού του προσώπου επιβεβαιώνεται από μια επιτύμβια στήλη που βρέθηκε το 1859 στο Bingerbrück της Γερμανίας (κοντά στο Mainz).
Ποιος ήταν: Ένας Ρωμαίος στρατιώτης (τοξότης) της Cohors I Sagittariorum.
Καταγωγή: Γεννήθηκε στη Σιδώνα (σημερινός Λίβανος) γύρω στο 22 π.Χ..
Το όνομα "Αβδής": Το όνομα Abdes είναι σημιτικής προέλευσης (σημαίνει «δούλος του Θεού»), γεγονός που υποδηλώνει ότι ο στρατιώτης είχε τοπική, ίσως φοινικική ή εβραϊκή, καταγωγή πριν γίνει Ρωμαίος πολίτης.
Σύνδεση με την Ιουδαία: Η μονάδα του υπηρέτησε στην Ιουδαία πριν μετατεθεί στη Γερμανία, γεγονός που επιτρέπει τη θεωρητική πιθανότητα να βρισκόταν στην περιοχή την εποχή της γέννησης του Ιησού.
βλέπε:
https://en.wikipedia.org/wiki/Tiberius_Julius_Abdes_Pantera
ΑΡΑ
Αν πράγματι ο Αβδής Πανθήρας που είχε σημιτική καταγωγή ήταν ο πατέρας του Χριστού που τον έκανε με την Παναγία, τότε πάλι καταλήγουμε στην ίδια με τα Ευαγγέλια εβραϊκή καταγωγή του Χριστού και όχι σε ελληνική αντιφάσκοντας έτσι προς τον εαυτό του ο συγγραφέας του εν λόγω βιβλίου, αφού και η μητέρα του Χριστού ήταν Εβραία:
Η Μητέρα Του Χριστού είναι Εβραϊκής καταγωγής. Το Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον μας πληροφορεί ότι η Αειπάρθενος είναι συγγενής της Ελισάβετ η οποία είναι απόγονος των θυγατέρων του Ααρών. «Εγένετο εν ταις ημέραις Ηρώδου τού βασιλέως της Ιουδαίας ιερεύς τις ονόματι Ζαχαρίας εξ εφημερίας Αβιά, και γυνή αυτώ εκ των θυγατέρων Ααρών, και το όνομα αυτής Ελισάβετ» (Λουκ. 1: 5), «είπε δε Μαριάμ προς τον άγγελον: Πώς έσται μοι τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω; και αποκριθείς ο άγγελος είπεν αυτή: Πνεύμα άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι. διό και το γεννώμενον άγιον κληθήσεται υιός Θεού. και ιδού Ελισάβετ η συγγενής σου και αυτή συνεληφυία υιόν εν γήρει αυτής, και ούτος μην έκτος εστίν αυτή τή καλουμένη στείρα.» (Λουκ. 1: 34-36).
Στο Λουκ. 1: 55, η Θεοτόκος συγκαταλέγει τον εαυτό της στους απογόνους του Αβραάμ του γενάρχη των Εβραίων. «αντελάβετο Ισραήλ παιδός αυτού, μνησθήναι ελέους, καθώς ελάλησε προς τους πατέρας ημών, τώ Αβραάμ και τώ σπέρματι αυτού εις τον αιώνα».
Οι πηγές του Κέλσου (2ος αι. μ.Χ.)
Ο Έλληνας φιλόσοφος Κέλσος, στο έργο του «Αληθής Λόγος» (περ. 178 μ.Χ.), παρουσίασε την πρώτη γραπτή αναφορά για τον Πανθήρα.
Ο ισχυρισμός: Ο Κέλσος, παραθέτοντας ιουδαϊκές προφορικές παραδόσεις της εποχής του, υποστήριξε ότι η Μαρία εκδιώχθηκε από τον σύζυγό της (έναν ξυλουργό) λόγω μοιχείας με έναν στρατιώτη ονόματι Πανθήρα.
Σκοπός: Οι ιστορικοί θεωρούν ότι η αναφορά αυτή ήταν μια προσπάθεια υποτίμησης της χριστιανικής διδασκαλίας περί Παρθενογέννησης.
Χρονική απόσταση: Οι αναφορές του Κέλσου και του Ταλμούδ (που μιλά για τον Yeshu ben Pantera) γράφτηκαν τουλάχιστον 150-200 χρόνια μετά τη γέννηση του Ιησού.
Ο Ιησούς στο Ταλμούδ (Yeshu ben Pantera)
Στις εβραϊκές πηγές, ο Ιησούς αναφέρεται συχνά με το όνομα Yeshu ben Pandera ή Yeshu ben Stada. βλ. https://jewsforjudaism.org/knowledge/articles/517
Η Ταυτότητα: Το Ταλμούδ (π.χ. στο τμήμα Shabbat 104b) αναφέρει ότι ο Πανδήρας (Pandira) ήταν ο εραστής της μητέρας του, ενώ ο σύζυγός της ονομαζόταν Stada ή Pappos ben Yehudah.
Το Όνομα "Πανθήρας": Πολλοί μελετητές πιστεύουν ότι το "Panthera" δεν ήταν το πραγματικό όνομα, αλλά ένα ειρωνικό λογοπαίγνιο πάνω στην ελληνική λέξη «Παρθένος» (ben Parthenos → ben Panthera), θέλοντας να χλευάσουν τη χριστιανική πίστη στην παρθενογέννηση.
Περιγραφές: Στις πηγές αυτές, ο Ιησούς περιγράφεται ως κάποιος που «πλάνεψε τον Ισραήλ» και έμαθε μαγεία στην Αίγυπτο.
Αντιφάσεις: Υπάρχουν σημαντικά χρονολογικά προβλήματα. Σε κάποιες αναφορές ο «Ιησούς» εμφανίζεται ως μαθητής του Joshua ben Perachiah (περ. 100 π.Χ.), δηλαδή έναν αιώνα πριν τη γέννηση του ιστορικού Ιησού. βλ. https://www.reddit.com/r/AcademicBiblical/comments/lupsfi/validity_of_yeshu_ben_stada_being_the_christian/#:~:text=%27Ben%20Stada%27%2C%20meaning%20%27Son%20of%20the%20Unfaithful%27,22%20Downvote%209%20Go%20to%20comments%20Share.
Είναι παρατηρημένο πως στην εποχή μας τη «σκυτάλη» του αντιχριστιανικού αγώνα πήραν τα Μ.Μ.Ε. και συγκεκριμένα μεγάλα τηλεοπτικά κέντρα, διεθνούς τηλεθεάσεως, τα οποία, γενόμενα όργανα των σκοτεινών δυνάμεων της Νέας Εποχής και προκειμένου να αυξήσουν την τηλεθέαση και τα κέρδη τους, κατασκευάζουν απίθανα αντιχριστιανικά σενάρια, τα οποία προβάλλουν, ως δήθεν «συνταρακτικές αποκαλύψεις»! Ένα τέτοιο απίθανο, και ταυτόχρονα φαιδρό σενάριο, κατασκεύασε το παγκόσμιο τηλεοπτικό δίκτυο «Amazon» πριν λίγο καιρό. Ένα κακόγουστο ντοκιμαντέρ, με χονδροειδή ψέματα. Τίτλος του: «Ο Iησούς Χριστός ήταν Έλληνας και όχι Εβραίος». Σύμφωνα με την ειδησεογραφία: «Ένα αμφιλεγόμενο ντοκιμαντέρ του Amazon Prime, με τίτλο Bible Conspiracies, απασχολεί την κοινή γνώμη τις τελευταίες μέρες. Το ντοκιμαντέρ εξετάζει τον ισχυρισμό, πως ο Χριστός ήταν Έλληνας και όχι Εβραίος. Επίσης, τον ταυτίζει με τον φιλόσοφο Απολλώνιο Τυανέα. Το ντοκιμαντέρ υποστηρίζει πως ο Ιησούς ήταν όντως ένα ιστορικό πρόσωπο. Όμως αυτός που παρουσιάζεται στην Καινή Διαθήκη ως ο υιός του Θεού ήταν στην πραγματικότητα ο Απολλώνιος» (Ιστ. https://www.maxmag.gr/politismos/ istoria/itan-o-christos-ellinas/). Όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα, «υπάρχουν εντυπωσιακές φυσικές ομοιότητες μεταξύ των δύο. Το ντοκιμαντέρ δεν αμφισβητεί την ύπαρξη του Χριστού ως ιστορική φιγούρα. Ωστόσο, ισχυρίζεται ότι το πρόσωπο που περιγράφεται στην Καινή Διαθήκη ως υιός του Θεού ενδέχεται να είναι ο Απολλώνιος» (https://www.athensvoice.gr/world /518615 _daily-mail-o-hristos-itan-ellinas-kai-ohi-evraios-video).
Το εν λόγω δίκτυο όμως δεν πρωτοτύπησε, διότι ο συσχετισμός και η ταύτιση του Έλληνα φιλοσόφου Απολλωνίου Τυανέα δεν είναι καινούρια. Είναι πολύ παλιά και ανάγεται μέχρι τους πρωτοχριστιανικούς αιώνες. Αλλά ας δούμε ποιος ήταν ο Απολλώνιος Τυανέας, τον οποίο εντελώς αυθαίρετα, χωρίς το παραμικρό τεκμήριο, τον ταύτισε με το Χριστό. Πρόκειται για ένα «σκοτεινό» πρόσωπο, το οποίο, αν υπήρξε όντως ιστορικό πρόσωπο, έζησε περί τα τέλη του 1ου και στις αρχές του 2ου μ. Χ. αιώνα και όχι στις αρχές του 1ου αιώνα, όπως υποστηρίζουν μερικοί. Καταγόταν από την πόλη Τύανα της Καππαδοκίας της Μ. Ασίας. Έγινε γνωστός ως νεοπυθαγόριος φιλόσοφος και μάγος, ο οποίος υποτίθεται ότι έκανε θαύματα και ανέσταινε ακόμα και νεκρούς. Ζούσε ζωή αυστηρά ασκητική και περιπλανιόταν ως δάσκαλος της ηθικής. Στο τέλος εξαφανίστηκε μυστηριωδώς, για ορισμένους στο ναό της Αθηνάς στη Λίνδο της Ρόδου. Κατ’ άλλους, όταν εμφανίστηκε στο «ιερό» σπήλαιο της Δίκτυνας, της πότνιας θηρών, της κυρίας των θηρίων στη Κρήτη, τον συνέλαβαν οι ιερείς ως μάγο και ληστή. Όμως το ίδιο βράδυ εξαφανίστηκε μυστηριωδώς και αόρατες παρθένες έψαλλαν: «Πορεύσου από την γη, πορεύσου στον ουρανό, πορεύσου, δηλαδή ανέβα, πάνω από τη γη». Θεωρήθηκε «θεάνθρωπος» και αναμένεται να επανέρθει στη γη. Τη βιογραφία του έγραψε ο ρήτορας Φιλόστρατος, εκατό χρόνια μετά τον υποτιθέμενο θάνατό του, ύστερα από παράκληση της συζύγου του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αλεξάνδρου Σεβήρου (222-235 μ. Χ.), Ιουλίας Δόμνα. Τα πραγματικά κίνητρα συγγραφής της μυθιστορηματικής του βιογραφίας μας τα εξηγεί η Βρετανική Εγκυκλοπαίδεια «Μπριτάνικα 2002 Ντε Λουξ»: Ο Απολλώνιος Τυανέας «…μετατράπηκε σε μυθικό ήρωα κατά την διάρκεια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Η αυτοκρατόρισσα Ιούλια Δόμνα διέταξε τον συγγραφέα Φιλόστρατο να γράψει την βιογραφία του Απολλώνιου, και είναι σχεδόν ξεκαθαρισμένο ότι το κίνητρο αυτής της ενέργειας προέκυψε από την επιθυμία της να αντεπιτεθεί εις την επιρροή της Χριστιανικής πίστεως προς τον ρωμαϊκό πολιτισμό…Πιστεύεται δε ότι αυτή η βιογραφία στηρίζεται περισσότερο εις την φαντασία παρά εις την πραγματικότητα»!
Είναι γνωστό σε όλους τους αντικειμενικούς μελετητές της ιστορίας, πως στα ρωμαϊκά – πρωτοχριστιανικά χρόνια, επικρατούσε στον ελληνορωμαϊκό κόσμο, πέρα από την απίστευτη έκλυση των ηθών και μια πρωτοφανής πνευματική και θρησκευτική κατάπτωση. Τα υπάρχοντα θρησκευτικά σχήματα, με τον συγκρητισμό τους, δεν συγκινούσαν πλέον τους ανθρώπους, οι οποίοι αναζητούσαν ουσιαστική λύτρωση. Αυτή τη βρήκαν στον διωκόμενο Χριστιανισμό, τον οποίον ασπάζονταν τα πλήθη με ενθουσιασμό, παρά τους σκληρούς διωγμούς. Το αποτέλεσμα ήταν να καταρρέουν οι ειδωλολατρικές θρησκείες και τα ιερατεία να χάνουν πλούτη και αξιώματα. Γι’ αυτό επιστράτευαν κάποιες φιλοσοφικές μετριότητες, για να υπερασπίσουν τον θνήσκοντα παγανισμό. Ένας από αυτούς υπήρξε ο Φιλόστρατος, ο οποίος προσπάθησε να γράψει μυθική βιογραφία για τον μυστηριώδη μάγο Απολλώνιο Τυανέα, με βάση το βίο το Χριστού. Να δημιουργήσει έναν «εθνικό Χριστό», ώστε να ανακόψει την ροή των παγανιστών προς την Εκκλησία. Διαβάζοντας κανείς το βίο, τη διδασκαλία και τα «θαύματα» του Απολλωνίου, διαπιστώνει αβίαστα ότι αυτά είναι κακέκτυπες τροποποιημένες ιστορίες των ιερών Ευαγγελίων! Οι προσπάθειες των εθνικών να ανακόψουν την ορμή του Χριστιανισμού, παραποιώντας τον και δημιουργώντας θρησκευτικά σχήματα με χριστιανικά στοιχεία, είναι γνωστές. Αναφέρουμε για παράδειγμα τη δημιουργία των λεγομένων «μιθραϊκών μυστηρίων», του περσικού «θεού» Μίθρα, τον 3ο – 4ο μ. Χ. αιώνα, σε μίμηση των χριστιανικών μυστηρίων. Αναφέρουμε επίσης το γεγονός πως ο παρανοϊκός και θρησκομανής αυτοκράτορας Ιουλιανός ο Παραβάτης (361-363) αποπειράθηκε να συστήσει παγανιστική θρησκεία με χριστιανικά στοιχεία, να την οργανώσει με βάση την οργάνωση και δομή της Εκκλησίας και να επιβάλλει στους ιερείς της την χριστιανική ηθική!
από:
https://imp.gr/%CE%BF-%CE%B9%CE%B7%CF%83%CE%BF%CF%85%CF%83-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%83-%CE%B1%CE%BD%CE%B7%CE%BA%CE%B5%CE%B9-%CF%83%CE%B5-%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%81%CE%BF-%CF%84%CE%BF/
Εάν ρωτήσει κάποιος έναν μέσο, σύγχρονο Έλληνα, «ποιος υπήρξε ο Απολλώνιος ο Τυανεύς», το πιο πιθανόν είναι να τον κοιτάξει με απορία, και με χαμόγελο που να προδίδει αμηχανία, αφού δεν του είπανε τίποτα γι’ αυτόν στα σχολικά του χρόνια και σπάνια ακούει κάτι γι’ αυτόν από έγκυρες πηγές.
Αν ρωτήσει όμως κάποιον που ανήκει στους νεοπαγανιστικούς ή εσωτεριστικούς κύκλους, τότε θα πάρει την απάντηση, ότι ο Απολλώνιος ο Τυανεύς υπήρξε κάτι, σαν το Χριστό για τους εθνικούς, δηλαδή μεγάλος Έλληνας σοφός, άγιος, «θείος ανήρ» που δίδαξε την αρετή και έκανε θαύματα αντίστοιχα με αυτά του Ιησού της Γαλιλαίας. Ακόμα, μπορεί να πάρει και την απάντηση ότι οι χριστιανοί παραχάραξαν την ιστορία και δημιούργησαν τον Χριστό γύρω στον 4ο αι. μ.Χ., και μάλιστα στη Σύνοδο της Νίκαιας το 325 μ.Χ., με βάση και πρότυπο τη ζωή του Απολλώνιου του Τυανέα! Έτσι, με μια κολοσσιαία απάτη, έκαναν τον κόσμο να πιστέψει ότι ο Ιησούς και η χριστιανική εκκλησία είχαν ξεκινήσει τον 1ο αι. μ.Χ., ενώ ξεκίνησαν τον 4ο, και η επιτυχία του χριστιανικού ιερατείου ήταν να κρατήσει στο μαύρο σκοτάδι όλες τις αποδείξεις σχετικά με τον βίο και τη διδασκαλία του Απολλώνιου. Έτσι τουλάχιστον ισχυρίζεται ο R.W. Bernard στο βιβλίο του Απολλώνιος ο Ναζωραίος και τον ακολουθούν κατά πόδας πολλοί σύγχρονοι νεοπαγανιστές και εσωτεριστές, επαναφέροντας στο προσκήνιο τα επιχειρήματα του χριστιανομάχου Ιεροκλή, επάρχου της Βιθυνίας του 4ου αι., που με το έργο του Ο Φιλαλήθης, υπήρξε, πρώτος που έκανε τέτοιους συσχετισμούς, και βρήκε τάχα αναλογίες μεταξύ Ιησού και Απολλώνιου και ότι ο τελευταίος υπήρξε ανώτερος του πρώτου. Απόψεις σαν κι αυτές επικράτησαν κυρίως στην Ευρώπη, τον 18ο αι. ανάμεσα σε διαφωτιστές και σ’ άλλους… και επανεμφανίστηκαν στις μέρες μας με τίτλους ηχηρούς του τύπου Απολλώνιος, θεός, επί της γης… Υπάρχουν μάλιστα κάποιοι που προτείνουν να χρονολογείται η ιστορία μας όχι π.Χ. και μ.Χ., αλλά π.τ.Α. και μ.τ.Α.(πολλώνιου)!
[……]
Υπάρχουν πραγματικές αναλογίες;
Οι νεοπαγανιστές, οι εσωτεριστές και αποκρυφιστές που τον τελευταίο καιρό έχουν ξεσπαθώσει, επαναφέροντας «παλιά ξινά σταφύλια», και παρουσιάζοντάς τα για εκλεκτά κλήματα, αρέσκονται κατά κόρον να υπογραμμίζουν τις ομοιότητες και τις δήθεν αναλογίες που υπάρχουν μεταξύ του φανταστικού, μυθιστορηματικού αυτού Απολλώνιου και του ιστορικού Ιησού από τη Γαλιλαία, που έδρασε σε συγκεκριμένο τόπο και χώρο (Παλαιστίνη μεταξύ 30-33 μ.Χ.) και για τον οποίον έχουμε πληροφορίες όχι από μια μεταγενέστερη μυθιστορηματική πηγή, αλλά από 30 και πλέον συγγραφείς που έγραψαν μεταξύ του 50-200 μ.Χ. μεταξύ των οποίων και οι χριστιανομάχοι Κέλσος και Λουκιανός (2ος αι. μ.Χ.) (βλ. άρθρο μου, Υπήρξε πραγματικά ο Ιησούς της Γαλιλαίας;).
Υπ’ αυτές τις προϋποθέσεις, περιττεύει νομίζω, κάθε συζήτηση για το αν μπορεί να γίνει οποιαδήποτε πραγματική αντιπαραβολή… μεταξύ ενός ιστορικά γνωστού προσώπου, και ενός αναπλασμένου από τη φαντασία, σαν του Απολλώνιου. Αλλ’ ακόμη, αν κάνουμε τον κόπο να μπούμε πιο βαθιά, θα διαπιστώσουμε ότι οι προβαλλόμενες ομοιότητες είναι ελάχιστες και εξηγήσιμες. Οι δε διαφορές μεταξύ των δύο ανδρών, είναι τεράστιες και αγεφύρωτες, όπως άλλωστε, παρόμοιες διαφορές υπάρχουν μεταξύ του Χριστού και όλων των αρχαίων Ελλήνων σοφών. Αναφέρω μερικές απ’ αυτές, τις σπουδαιότερες.
1) Σύμφωνα με τα θρυλούμενα κι αναφερόμενα για τον Απολλώνιο, ο νεοπυθαγόρειος αυτός σοφός, έζησε σαν ασκητής με αυστηρή πειθαρχία αποφεύγοντας το κρέας και το κρασί, τον έρωτα και το σεξ, ζώντας σύμφωνα με τις πυθαγόρειες αρχές και κανόνες διαβίωσης.
Ο από Ναζαρέτ Ιησούς, όμως, παρόλον που μερικοί σήμερα τον θέλουν φυτοφάγο γιατί είναι οι ίδιοι, και έτρωγε κρέας και έπινε κρασί (Ματθ. 11:19), ευλόγησε τον οίνο στην Κανά της Γαλιλαίας, και κατηγορήθηκε από τους Φαρισαίους ως «υιός φάγος και οινοπότης ως φίλος των πορνών και των τελωνών», σε αντίθεση με τον Ιωάννη τον Βαπτιστή, που ήταν όντως ασκητής.
Επίσης, παρόλο που ο Ιησούς δεν νυμφεύτηκε, δεν ζούσε ασκητικά αλλά απολάμβανε τις χαρές της ζωής, διέθετε χιούμορ, μετείχε σε κοινωνικά δρώμενα, είχε μαθήτριες, ευλόγησε το γάμο και τα παιδιά, και αποδεχότανε την σαρκική σεξουαλική ένωση («ό ο θεός συνέζευξεν άνθρωπος μη χωριζέτω», και, «έσονται οι δύο εις σάρκα μίαν, ώστε ουκέτι εισί δύο, αλλά σαρξ μία». Ματθ. 19:5-6, Μάρκος 10:7, 13-16). Μεγαλύτερη διαφορά στον τρόπο ζωής των δύο ανδρών, δε θα μπορούσε να υπάρχει.
2) Ο Απολλώνιος, πάντα κατά τα αναφερόμενα, ζούσε με μυστικιστικό τρόπο. Επέβαλε κατ’ αρχάς στον εαυτό του 5ετή σιγή, όπως ήθελαν οι αρχές του Πυθαγορισμού και σ’ όλη του τη ζωή ζούσε εν σιγή ως μυστικιστής, και εσωτεριστής. Ο Ιησούς, αντίθετα, έζησε φυσιολογικά μέχρι τα τριάντα του στη Ναζαρέτ εργαζόμενος ως τέκτων (Ματθ. 13:54, Μαρκ. 6:1-3) και μετά τα 30, και επί τριάμισι χρόνια, κήρυττε μαζί με τους μαθητές του στα χωριά και σε πλατείες και σε λόφους και ακροθαλασσιές, το ευαγγέλιο της βασιλείας των ουρανών. Και τους έδωσε οδηγίες πώς να κηρύττουν κι αυτοί με απλότητα (Ματθ. 10:5-15). Σε μια περίπτωση, μάλιστα, είπε: «Όσα ακούσετε από εμένα ιδιαιτέρως, κηρύξατέ το δημοσία. Κι αυτό που ακούτε μυστικά στο αυτί, κηρύξτε το στις ταράτσες, ώστε να το ακούσουν όλοι» (Ματθ. 10:27). Αργότερα, είπε ότι το ευαγγέλιό του και η διδασκαλία του θα έπρεπε να διακηρυχτούν σ’ όλα τα έθνη φανερά (Ματθ. 24:14, 28:18).
Παρά τις εμμονές των συγχρόνων μυστικιστών, καμιά διδασκαλία του Ιησού δεν έμεινε μυστική ή απόκρυφη, αφού κηρύχτηκε και καταγράφτηκε στα Ευαγγέλια, λίγα χρόνια μετά το θάνατο του, ζώντων των αυτόπτων και αυτήκοων μαρτύρων, ώστε να την γνωρίζουν οι πάντες, και οι εχθροί του ακόμη.
Συνεπώς, μυστικισμός τύπου των νεοπυθαγορείων δεν υπήρχε στον Ιησού και στους μαθητές του, ούτε φυσικά ο Ιησούς ήταν Εσσαίος για να διδαχθεί απ’ αυτούς μυστικισμό… Τα περί Ιησού, Εσσαίου, έχουν απορριφθεί εδώ και καιρό από τους ειδικούς (βλ. J. Finger, Jesus, Essener, Guru oder Esoteriker? 1993).
3) Ο Ιησούς είχε επίκεντρο της διδασκαλίας του τη «βασιλεία των Ουρανών» (ή βασιλεία του θεού) που δεν ήταν τίποτ’ άλλο παρά η εξουσία και η κυριαρχία του Θεού, ο νέος κόσμος του Θεού, που ευαγγελιζότανε ο ίδιος ο Ιησούς και ενσαρκωνότανε μέσω του ίδιου και του κύκλου των μαθητών του. Η βασιλεία αυτή εμφανίζεται στα Ευαγγέλια, ως παρούσα (στο πρόσωπο του Ιησού) και ως μέλλουσα, εσχατολογικά. Οι περισσότερες παραβολές του Ιησού είχαν κέντρο αυτή τη διδασκαλία της βασιλείας του Θεού. Αυτός ο νέος κόσμος του Θεού με την μελλοντική κυριαρχία και επίτευξη μιας κοινωνίας αγάπης, ειρήνης και δικαιοσύνης, ήταν μια επαναστατική διδασκαλία, όπως παρατήρησε ο ιστορικός H. G. Wells, αφού κανένας αρχαίος σοφός δεν είχε ιδέα περί αυτής όπως επεσήμανε και ο φιλόσοφος Leibniz. Ήταν πραγματικά ευ-αγγέλιο, καλή αγγελία για τους ανθρώπους μήνυμα θεοκεντρικό και τελολογικό, στραμμένο στο μέλλον (Charles Perrot). Ο Απολλώνιος, δεν είχε ιδέα από αυτή την κεντρική διδασκαλία του Ιησού, δεν αναφέρεται να μίλησε ποτέ γι’ αυτήν, ούτε κάποιος άλλος βέβαια σοφός (Πυθαγόρας κ.λπ.).
4) Σύμφωνα με τα του Φιλόστρατου και με άλλες παραδόσεις, ο Απολλώνιος πίστευε σαφώς στην εκ φύσεως αθανασία της ψυχής και στη μετεμψύχωση, μάλιστα, ως νεοπυθαγόρειος. Αντίθετα, ο Ιησούς ως φυσικός Ιουδαίος, απευθυνόμενος σε φυσικούς Ιουδαίους, αναγνώριζε όχι την εκ φύσεως αθανασία της ψυχής ούτε τη μετεμψύχωση, αλλά την εκ νεκρών ανάσταση ολόκληρου του ανθρώπου (βλ. Π. Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία, Εισαγωγή, τόμος 1ος). Ο Ιησούς, εκτός που ο ίδιος ανέστησε 3 νεκρούς, (το γιο της χήρας στη Ναΐν, την κόρη του Ιαείρου, και το Λάζαρο) είπε σχετικά με την ανάσταση ότι θα αναστήσει τους νεκρούς εν τη εσχάτη ημέρα και ότι οι νεκροί θα εξέλθουν εκ των μνημείων, ακούγοντας τη φωνή του (Ιωάν. 5:28, 11:24-26) πράγμα, που μόνον ένας που πιστεύει ότι είναι Θεός, υιός θεού, και θα ζει αιωνίως, μπορεί να υποσχεθεί και να επιτελέσει.
Η διδασκαλία αυτή της ανάστασης υπ’ αυτήν την έννοια, είναι μοναδική βιβλική έννοια, πρωτάκουστη, και βρίσκεται σε αντίθεση εκ διαμέτρου με την διδασκαλία της εκ φύσεως αθανασίας της ψυχής, που πίστευαν οι πυθαγόρειοι, οι νεοπυθαγόρειοι και, φυσικά, και ο Απολλώνιος, και δεν έχει καμιά σχέση βέβαια με τις μυθολογικές νεκραναστάσεις θεών της φύσης (Άδωνις, Διόνυσος, Άττις), που λάτρευαν οι εθνικοί.
5) Ο Απολλώνιος, θεωρείται ότι διενήργησε θαύματα όπως και ο Ιησούς. Στα λαϊκά στρώματα ήταν πιστευτός ως θαυματοποιός. Αλλά αυτά, πλην του Απολλόδωρου, από κανέναν άλλον δεν μαρτυρούνται. Προσεκτική ανάγνωση μάλιστα, πείθει, ότι πρόκειται περί απομιμήσεως των θαυμάτων του Ιησού. Όπως το θαύμα της αναστάσεως μιας κόρης και το θαύμα εκβολής δαιμονίου κ.λπ. Είναι θαύματα, που πλην του μυθώδους χαρακτήρος στερούνται πρωτοτυπίας (Αντ. Παπαδόπουλος).
Αντίθετα, τα θαύματα του Ιησού είναι πολλά, 35 περίπου αναγράφονται, και πολλών ειδών. Είναι θαύματα που μπορούν να καταταγούν σε 4 κατηγορίες: α) θαύματα εξουσίας πάνω στις δυνάμεις της φύσης β) θεραπείας φυσικών και πνευματικών ασθενειών γ) εκβολή δαιμονίων και δ) αναστάσεις νεκρών.
Τα θαύματα του Ιησού είναι άρρηκτα δεμένα με τη διδασκαλία του όπως παρατήρησε ο μαθηματικός Blaise Pascal, και δεν δίδονταν έμφαση σ’ αυτά τόσο, όσο στη διδασκαλία του. Ο Ιησούς, αναφέρεται πάνω από 40 φορές ως Ραββί, δάσκαλος, αλλά ποτέ δεν αποκαλείται θαυματοποιός. Αναφέρονται και μαρτυρούνται τα θαύματά του, όχι μόνο από τους 4 ευαγγελιστές αλλά και από τον απόστολο Παύλο (Α’ Κορ. 15:3-8, Εβρ. 2:4) τον απόστολο Πέτρο (Πράξ. 2:22-23, Β’ Πέτρου 1:16-18) τον Ιουδαίο ιστορικό Φλάβιο Ιώσηπο (Αρχαιότητες, XVIII 3 § 3) που αποκαλεί τον Ιησού «ποιητή θαυμαστών έργων», το Ταλμούδ (Βαβυλωνιακό Ταλμούδ, Σάνχεδρίν 43α, Ταναΐμ), τους απολογητές του 2ου μ.Χ. αι. Ιουστίνο και Κοδράτο (Διάλογος με τον Τρύφωνα, και Ευσεβίου, Εκκλησιαστική ιστορία IV, 3) αλλά και από τους χριστιανομάχους εθνικούς Κέλσο (Ο Αληθής Λόγος, Ωριγένης κατά Κέλσου, βιβλία Ι 34, 37 και ΙΙ) και Ιουλιανό (Κατά Γαλιλαίων, Λόγος Α’, 191ε).
Τα θαύματα άλλωστε, του Ιησού, δεν ήταν αυτοσκοπός. Δεν γινόταν για να προκαλέσουν απλά και μόνο κατάπληξη ή δέος στους παρευρισκομένους. Ήταν έργα, και σημεία όπως λέγονται στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο (10:38, 7:31), σημεία, για ν’ ανοίξει η διάνοια των αποδεκτών και να καταλάβουν ότι αυτός που τα διενεργούσε ήταν ο υποσχεμένος μεσσίας, «υιός θεού εν δυνάμει», και ότι μπορεί να επιτελέσει αυτά που υποσχότανε στο μέλλον (Ιωάν. 5:28). Γι’ αυτό, κι αρνήθηκε ο ίδιος να κάνει καταχρηστική άσκηση της θαυματουργικής δύναμής του (Ματθ. 4:3-7), και να κατεβεί απ’ τον σταυρό για να ικανοποιήσει ιδιοτελείς επιθυμίες ή να εξαναγκάσει κάποιους να τον πιστέψουν (Ματθ. 27:40-42).
6) Οι αναφερόμενες προγνώσεις του μέλλοντος από τον Απολλώνιο δεν έχουν καμιά σχέση με τις αληθινές προφητείες του μέλλοντος από τον Ιησού. Αν πιστέψουμε στα υπό του Φιλόστρατου λεγόμενα, ήταν απλές μαντείες, ή προγνώσεις ενός σοφού παρατηρητή γεγονότων, που θα μπορούσε να κάνει οιοσδήποτε άλλος. Οι αναφερόμενες προβλέψεις του Απολλώνιου, είναι γενικές, αόριστες και ανεπιβεβαίωτες.
Έτσι, αν δεχθούμε τα υπό του Φιλόστρατου, ο Απολλώνιος, προείπε τον λοιμόν της Εφέσου, αλλά αυτός ήταν αναπόφευκτος για ένα παρατηρητικό, βλέποντας την αθλιότητα των κατοίκων και την άγνοια στοιχειωδών όρων ζωής. Αναφέρεται ακόμη ότι προέβλεψε τάχα το σεισμό της Σμύρνης, αλλά επρόκειτο μάλλον περί ευχής. Η πρόγνωσή του, για τη Ρώμη, «έσται τι μεγα κουκ εσται», είναι τόσο γενική και αόριστη, που θα μπορούσε ν’ αποδοθεί σ’ οποιοδήποτε γεγονός. Φαίνεται καθαρά ότι επρόκειτο για μαντεία.
Υπάρχει, βέβαια, και η τηλοψία του φόνου του Δομιτιανού από μέρους του, αλλά ποιος μπορεί να ξέρει τι είπε και τι δεν είπε πραγματικά, αφού η μοναδική πηγή μας, ο Φιλόστρατος, γράφει 100 και πλέον χρόνια μετά, και βάζει στο στόμα του, αυτά που θέλει ο ίδιος; Τα ίδια, μπορούν να λεχθούν για την δήθεν ανάσταση και ανάληψή του στον ουρανό (Κιτρινιάρης, σελ. 91).
Σ’ αντίθεση μ’ όλα αυτά, ο Ιησούς αναγνωρίστηκε εξ’ αρχής ως αληθινός μεσσιανικός και εσχατολογικός «προφήτης εκ της Ναζαρέτ» (Λουκ. 24:19, Πράξ: 3:22, Εβρ. 1:1 επ.). Ο Ιησούς προφήτεψε και προέβλεψε γεγονότα κατά τρόπον ελέγξιμο μέχρι σήμερα, από οιονδήποτε καλόπιστο, τρίτο.
Ο Ιησούς υπήρξε όχι μόνον θαυμαστό αντικείμενο προφητείας—πάνω από 300 προφητείες και τυπολογίες έχουν επισημανθεί για το πρόσωπό του, που προφητεύουν τον χρόνο και τον τόπο της γέννησής του, την θεία του προέλευση, τη ζωή του, τη φύση του έργου του, τα θαύματά του, το θάνατό του και την ανάστασή του (βλ. π.χ. Γεν. 49:10, Ησαΐα 9:7, 7:14, Μιχ. 5:2, Ησ. 53, 1, 4, 8, Δανιήλ 9:1, 24, Ψαλμ. 2:2-9, 22:16-18 κ.ά.)—αλλά ο ίδιος προφήτευσε, ενεργώντας ως ο μεγαλύτερος από τον Μωυσή προφήτης (Δευτ. 18:15, Πράξ.:3:22) για ν’ αποδείξει τη μεσσιανικότητά του. Οι αξιοθαύμαστες προφητείες του, μπορούν να καταταγούν σε πέντε κύκλους. α) Σ’ αυτές που αφορούν το πρόσωπό του (σταύρωση, προδοσία Ιούδα, ανάσταση), β) Αυτές που αφορούσαν το μέλλον της εκκλησίας του (Ματθ. 16:18, 19 κ.λπ.) και τη διάδοση του ευαγγελίου της βασιλείας σ’ όλα τα έθνη, όπως κι έγινε και γίνεται μέχρι σήμερα (Ματθ. 24:14 πρβλ. Ιωάν. 12:24), γ) προφητείες σχετικά με την Β’ παρουσία του που είναι θέμα εσχατολογικό, μελλοντολογικό, δ) προφητείες σχετικά με την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του ναού, ε) προφητείες σχετικά με την τύχη και το μέλλον του Ισραήλ (Λουκ. 21:20-20, Μάρκος 13, Ματθ. 24).
Στέκομαι πολύ λίγο, στις τελευταίες δύο ομάδες. Όταν είπε τις προφητείες αυτές ο Ιησούς (33 μ.Χ.), κανείς δεν διανοούνταν ότι σε 37 χρόνια, δηλαδή το 70 μ.Χ., θα καταστρέφονταν ολοσχερώς ο ναός και η Ιερουσαλήμ, οι Ιουδαίοι θα διασκορπιζόνταν σ’ όλα τα έθνη και η Ιερουσαλήμ θα παρέμενε υπό την κυριαρχία πολλών εθνών. Αν κάποιος νομίζει ότι δεν τα είπε, πάντως, τα Ευαγγέλια περιέχουν τα λόγια του, και γράφτηκαν στην ακρότατη περίπτωση γύρω στο 100 μ.Χ. Αργότερα, και να θέλει κανείς να τα χρονολογήσει, δεν μπορεί γιατί υπάρχουν χειρόγραφα και μαρτυρίες άλλες, για την ύπαρξή τους.
Και πάλι, ο χρόνος εκπλήρωσης της προφητείας είναι πολύ μεταγενέστερος, αφού από το 70 μ.Χ. μέχρι το 1948 μ.Χ. που οι Ισραηλίτες επέστρεψαν στην Παλαιστίνη, ήταν διασκορπισμένοι στα πέρατα της γης ως περιπλανώμενοι Ιουδαίοι και η Ιερουσαλήμ πατήθηκε από διάφορα έθνη (Ρωμαίους, βυζαντινούς, σταυροφόρους, Άραβες, Τούρκους, Άγγλους κ.λπ.) όχι μία, αλλά 35 φορές! Όποιος αμφιβάλλει, ας ανατρέξει στα ανάλογα ιστορικά έργα.
7) Ως προς την ανάσταση και ανάληψη και εμφάνιση τάχα του Απολλώνιου στους μαθητές του, όπως τις αναφέρει ο Φιλόστρατος (8, 12) η έρευνα κατέδειξε, ότι είχε προ οφθαλμών, τα Ευαγγέλια από τα οποία είχε εξάρτηση και εμιμείτο (Αντ. Παπαδόπουλος, σελ. 87 επ.), και επιδίωκε να τον περιβάλει με αίγλη και θρύλο θαυμαστών εμφανίσεων. Η ανάληψη του ήρωά του, έχει περισσότερο σχέση με τις μεταβάσεις των ουράνιων θεών, στον Όλυμπο. Δεν έχει καμιά σχέση με την πορεία νίκης και θριάμβου του Χριστού, ο οποίος πρώτα κατέβηκε, και ταπεινώθηκε ως άνθρωπος (Πράξ. 2:32-35, Ιωάν. 3:13).
8) Κατά τον Φιλόστρατο, ο Απολλώνιος, υπήρξε ανώτερος όλων των σοφών και αυτού του δάσκαλού του, Πυθαγόρα. Είχε τέλεια γνώση των πάντων και γνώση όλων των γλωσσών των ανθρώπων και των ζώων. Αυτά τα γράφει και σ’ άλλο έργο του, Βίος των Σοφιστών. Ταξίδεψε πολύ και γνώρισε και επηρεάστηκε από τους βαβυλώνιους αστρολόγους και μάγους, τα μυστήρια των βραχμάνων, τους Γυμνοσοφιστές, τα ελευσίνια μυστήρια κ.λπ. Φέρεται σαν μύστης, συγκρητιστής, όπως συγκρητιστικό ήταν άλλωστε, και το περιβάλλον της Ιουλίας Δόμνας και του Σεπτίμιου Σεβήρου.
Ο μυθιστοριογράφος, απόβλεπε σαφώς, στην ηρωοποίηση και θεοποίηση του Απολλώνιου, αφού τον θεωρεί υιόν του Διός, τον προβάλλει ως «αθάνατον ψυχήν τε και σώματι» (Βίος Απολ. 8, 5) και θεωρεί τον ήρωά του, ως Απόλλωνα (= Απολλώνιος). Έτσι, αναζωπυρώνονταν η λατρεία του Απόλλωνα, Ήλιου, και ενισχύονταν η εθνική θρησκεία. Ο Απολλώνιος, βέβαια, μπορεί να δεχόταν έναν θεό, αλλά δεν απέκλειε και άλλους.
Το ότι όλα αυτά δεν έχουν και δεν μπορούν να έχουν καμιά σχέση με τον Ιησού και τη διδασκαλία του περί ενός μόνον Θεού, αυτού του γνωστού ως Γιαχβέ της Π.Δ., μόλις είναι ανάγκη να ειπωθεί αφού ο Ιησούς είχε εγκολπωθεί το περίφημο ιουδαϊκό σεμά: «Άκουε Ισραήλ: Κύριος ο θεός ημών εις Κύριος» (Μαρκ. 12:29, Ματθ. 22:39). Ο Ιησούς, χωρίς να εξέλθει των συνόρων του, κήρυξε απλές αλήθειες, όπως ότι όλοι είμαστε παιδιά ενός Θεού και αδέρφια και πρέπει να αγαπάμε όλους ακόμη και τους εχθρούς μας.
9) Ο Απολλώνιος δεν μιλούσε ως αυθεντία, αλλά έλεγε «νομίζω», «μου φαίνεται», κ.λπ. Και καλώς έπραττε. Ήθελε να διδάσκεται και να διδάσκει σαν σοφός νεοπυθαγόρειος. Αντίθετα, ο Ιησούς μιλούσε με απόλυτη αυθεντία, ως έχων εξουσίαν λέγοντας «εγώ λέγω υμίν» και, «εγώ είμαι η αλήθεια η οδός και η ζωή», «εγώ είμαι η ανάστασις…» «πριν γίνει ο Αβραάμ εγώ είμαι» κ.λπ., εκφράσεις που υποδηλώνουν το θείο κύρος του και την αυτοσυνειδησία του ως Μεσσία, αφού δίδασκε ότι θα έχει και μετα-ανθρώπινη ζωή και θα επανέλθει στο τέλος των ημερών μετά αγγέλων για κρίση (Ματθ. 24:31, 25:31). Γι’ αυτό, και ποτέ δεν χρησιμοποίησε φράσεις όπως, μου «φαίνεται», «νομίζω», «ίσως» κ.λπ., αφού ο ίδιος πίστευε και κήρυττε ότι ήταν, η αυτο-αλήθεια!
10) Ο Απολλώνιος πάντα, κατά τα λεγόμενα, πέθανε σε βαθιά γηρατειά το 96 μ.Χ. ή 98 μ.Χ., χωρίς να είναι γνωστός ο τόπος του θανάτου του, χωρίς καμία πράξη αυτοθυσίας για τους άλλους. Αυτό είναι και το βασικό που λείπει από τη ζωή του, ώστε να μπορεί να συγκριθεί ουσιαστικά, με την αυτοθυσιαστική σταυρική πρόσφορα του Ιησού στην ανθρωπότητα.
Μερικά τελικά συμπεράσματα
Μετά απ’ όλα αυτά, μπορούμε να καταλήξουμε σε μερικά ενδιαφέροντα συμπεράσματα:
Α) Ο Απολλώνιος Τυανεύς φαίνεται ότι υπήρξε. Αλλά, τα λεγόμενα περί αυτού από τον Φιλόστρατο, είναι διογκωμένα, μυθώδη και αμφίβολα. Τα αποδιδόμενα εις αυτόν θαύματα και προφητείες και η ανάστασή του είναι απομιμήσεις των θαυμάτων του Ιησού των Ευαγγελίων και των αποκρύφων, που κυκλοφορούσαν τότε, αφού τα εγνώριζαν και ο Κέλσος, και ο Πορφύριος, και άλλοι συγγραφείς.
Β) Καμιά ουσιαστική σύγκριση, αντιπαραβολή ή αναλογία δεν μπορεί να υπάρξει μεταξύ του Απολλώνιου και του Ιησού. Ο ένας ήταν ένας νεοπυθαγόρειος σοφός. Ο άλλος, αποδείχτηκε ο υποσχεμένος Μεσσίας (Χριστός) του Θεού. Ο ένας απλός άνθρωπος της εποχής του ασκητικός, ο άλλος «Υιός Θεού εν δυνάμει». Αυτό που είπε ο φιλόσοφος Kierkegaard για τις ομοιότητες μεταξύ Σωκράτη και Ιησού, μπορεί να λεχθεί και για τις δήθεν ομοιότητες μεταξύ του Απολλώνιου και του Ιησού. Η ομοιότητά τους, βρίσκεται στην ανομοιότητά τους.
Γ) Κανείς δεν μπορούσε τον τέταρτο αιώνα μ.Χ., να παραχαράξει τις όποιες διδασκαλίες ή την προσωπικότητα του Απολλώνιου και να τις μετατρέψει σε χριστιανικές, με το ένδυμα του Ναζωραίου. Και τούτο, διότι, οι προσωπικότητες και οι διδασκαλίες τους είναι εκ διαμέτρου αντίθετες. Και, διότι, ο Ιησούς και η διδασκαλία του ξεκίνησαν τον 1ο αι. και είχανε διαδοθεί και το 2ο και 3ο, σ’ όλη τη λεκάνη της Μεσογείου. Το 325 μ.Χ. στη Νίκαια, διευκρινίστηκε ως ενδοχριστιανικό θέμα, το θέμα του ομοούσιου του Ιησού, με τον Πατέρα.
Δ) Η ύπαρξη δεκάδων χειρογράφων, αντιγράφων της Κ.Δ. από τα μέσα του 2ου αι. όπως οι πάπυροι Τσέστερ, Μπήττυ, ο Μπότμερ 2 κ.λπ. αλλά και οι παραθέσεις των αποστολικών πατέρων και απολογητών από την Κ.Δ., που υπολογίζονται μέχρι τον 3ο μ.Χ. αι. σε 87.000(!), δεν αφήνουν έδαφος αμφιβολίας για το ότι η Κ.Δ., υπήρχε όπως την ξέρουμε σήμερα και δεν αλλοιώθηκε ούτε πλαστογραφήθηκε, από κανέναν. Άλλωστε, την είχαν στα χέρια τους και οι Ιουδαίοι και οι αιρετικοί, και ουδέποτε διαμαρτυρήθηκαν για οποιαδήποτε πλαστογραφία.
Ε) Ο Απολλώνιος ο Τυανέας, μπορεί να θεωρήθηκε από τον Ιεροκλή και μερικούς άλλους, ως το αντίπαλον δέος του Χριστού, μπορεί να λατρεύτηκε σε κάποιες πόλεις σαν Θεός, μπορεί να κόπηκαν νομίσματα με την εικόνα του, να στήθηκαν αγάλματά του, ακόμη, όλως παραδόξως, και να μπήκε στους νάρθηκες κάποιων ναών… μαζί με το Σωκράτη, Πλάτωνα, Πλούταρχο κ.λπ., φαινόμενο που έχει την εξήγησή του, αλλά, δεν άντεξε στο χρόνο, εκ των πραγμάτων, διότι δεν είχε, ούτε μπορούσε να έχει σχέση με την αυτοθυσιαστική ζωή του Ιησού και με την απλή και γνήσια διδασκαλία του, που άρχισε να κηρύττεται από τον 1ο αι., σιγά-σιγά σ’ όλο τον τότε γνωστό κόσμο, και να συναρπάζει τις καρδιές των ανθρώπων, πριν την εμφάνιση του Κων/νου και του Θεοδοσίου, που επέβαλαν τον Χριστιανισμό προς ιδίον όφελος. Αυτά λένε η ιστορία και τα γεγονότα…
Τέλος, όσοι σήμερα κόπτονται για τον έλληνα θεό Απολλώνιο, καλά θα κάνουν να θυμηθούν, ότι αυτός καταγόταν από τη Μικρά Ασία, ο βιογράφος του, Φιλόστρατος ήταν φιλοσημίτης, η Ιουλία Δόμνα, σύζυγος τού σημιτικής καταγωγής Σεπτίμιου Σεβήρου, όπως σημίτης ή φιλοσημίτης ήταν ο Πορφύριος αλλά και ο Πλωτίνος και άλλοι νεοπλατωνικοί. Τοσαύτα περί του Απολλωνίου του Τυανέως και του ευφάνταστου βιογράφου του, Φιλόστρατου…
Βιβλιογραφία
Αντ. Μ. Παπαδόπουλου, Απολλώνιος ο Τυανεύς (Θεσσαλονίκη, 1966) (διδακτορική διατριβή) όπου και σχετική βιβλιογραφία
Κ.Σ. Κιτρινιάρη, Απολλώνιος ο Τυανεύς (Εκάτη, 1995)
Ε. Λαδιά, Απολλώνιος ο Τυανεύς, λήμμα στην Εγκυκλοπαίδεια Υδρία
Βασ. Τατάκη, Η συμβολή της Καππαδοκίας στη χριστιανική σκέψη (1960)
Π. Χρήστου, Εκκλησιαστική γραμματολογία, σχετικό λήμμα
Maria Dzielska, Απολλώνιος ο Τυανεύς (Ενάλιος, 2000)
G.N. Bowerjock, Life of Apollonius (1970)
πηγή: https://tsinikopoulos.org/el/%CE%AC%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%B1/%CE%B9%CE%B7%CF%83%CE%BF%CF%8D%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%BB%CF%8E%CE%BD%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BF-%CF%84%CF%85%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CF%8D%CF%82
