- ΑΡΡΗΚΤΑ ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΗ Η ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΤΟΥ:
Αναφέρουμε, χαρακτηριστικά, τη θριαμβευτική είσοδο του Ιησού στα Ιεροσόλυμα, που προαναγγέλθηκε από τον προφήτη ΖΑΧΑΡΙΑ, με τα λόγια: «Να χαίρεσαι, θυγατέρα Σιών, να διαλαλείς, θυγατέρα Ιερουσαλήμ: Νά, έρχεται σε σένα ο βασιλιάς σου, δίκαιος και σωτήρας, πράος, και καβάλα σ’ ένα γαϊδουράκι» (Ζαχ. 9,9). Ο ίδιος προφήτης προλέγει και την αμοιβή του Ιούδα για την προδοσία του: «Όρισαν το μισθό μου τριάντα αργύρια», λέει η προφητεία. (Ζαχ. 11).
Στον Ψαλμό 41 διαβάζουμε: «Αυτός ο ίδιος ο άνθρωπος, μαζί με τον οποίο ζούσα ειρηνικά, στον οποίο ήλπισα, αυτός που έτρωγε ψωμί μαζί μου, σήκωσε την φτέρνα του εναντίον μου», και ακόμα ο Ζαχαρίας μας λέγει: «Όταν κάποιος τον ρωτήσει: Τι είναι οι πληγές αυτές μέσα στα χέρια σου; Εκείνος θα απαντήσει: Είναι οι πληγές εκείνες, που πληγώθηκα μέσα στο σπίτι των φίλων μου» (13,6). Είναι τόσο καθαρές οι προφητείες και συνέβησαν στη ζωή του Χριστού με τόση ακρίβεια, που νομίζει κανείς ότι διαβάζει τα Ευαγγέλια, στα χρόνια της Καινής Διαθήκης και όχι την Παλαιά Διαθήκη. Έτσι, ο Ιούδας, που έτρωγε ψωμί μαζί με το Χριστό, τον πρόδωσε, και οι πληγές μέσα στα χέρια προέρχονται από τα καρφιά και προξενήθηκαν από τους φίλους του Χριστού, δηλ. τους συμπατριώτες του Ιουδαίους, που τον παρέδωσαν για να σταυρωθεί.
Αλλά και ο Ψαλμός 15 περιγράφει την ανάσταση του Ιησού, με τα λόγια: «Δεν θα εγκαταλείψεις την ψυχή μου στον άδη, ούτε θα αφήσεις τον άγιόν σου να γνωρίσει τη σωματική αποσύνθεση». Ο Δαυίδ, φυσικά, καθόλου δεν ήταν ανόητος για να πιστεύει ότι δεν θα πέθαινε ποτέ, αλλά αναφέρεται στην ταφή και ανάσταση του Κυρίου, του οποίου το σώμα, τις τρεις ημέρες του θανάτου του, ως αδιάσπαστα ενωμένο με τη θεότητά του, δεν γνώρισε πτωματική αποσύνθεση.
Ακόμη, ο βασιλιάς Δαυίδ προλέγει κατά παραχώρηση Θεού: «κάρφωσαν τα χέρια μου και τα πόδια μου, εμέτρησαν όλα τα οστά μου» (Ψλμ. 21). Ποτέ όμως ο ίδιος ο Δαυίδ δεν σταυρώθηκε. Ούτε υπήρχε στην εποχή του η ποινή της σταυρώσεως. Εμφανέστατα, προφητεύει τη Σταύρωση του Ιησού.
- του κ. Μιχαήλ Χούλη, Θεολόγου
&
- ΓΙΑΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΛΗ ΑΥΤΗ Η ΦΑΣΑΡΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ (ΚΑΙ ΜΕ ΟΣΟΥΣ ΚΑΤΑΚΡΙΝΟΥΝ Ή ΠΟΛΕΜΟΥΝ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ):
...Τέλος, ἡ χειρότερη συνέπεια τῆς ἀπορρίψεως τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, καί τῆς ἀποσυνδέσεώς της ἀπό τό θεῖο Πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ «ἐπί πάντων Θεοῦ», εἶναι ὅτι ἀνοίγει τόν δρόμο στό νά ἑρμηνευθοῦν οἱ προφητεῖες μέ κέντρο ὄχι τόν ἐλθόντα Μεσσία Ἰησοῦ ἀπό τή Ναζαρέτ, Χριστοκεντρικῶς, ἀλλά μέ βάση τόν ἀναμενόμενο Μεσσία τῶν Ἰουδαίων, καί νά στηριχθεῖ πλήρως ὁ νέος μεσσιανισμός πού θέλει νά ὁδηγήσει στήν κατάργηση τοῦ Χριστιανισμοῦ καί στήν ἀντίληψη ὅτι ὁ Ἰησοῦς δέν ἦταν ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας, ἀλλά περιμένουμε τόν ἑπόμενο…
(σ.σ. Ιερά Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου: Απάντηση σε μομφές σχετικώς με τον Χριστιανισμό και τη σχέση του με τον Ελληνισμό, την Παλαιά Διαθήκη και τον Σιωνισμό)
Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ
ΙΕΖΕΚΙΗΛ 9:4
ΣΑΛΤΑΟΥΡΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ
Στην παρούσα μελέτη θα εξετάσουμε το εδάφιο Ιεζεκιήλ 9:4. Το εδάφιο αυτό ανήκει στην κατηγορία εδαφίων της Παλαιάς Διαθήκης στα οποία προτυπώνεται ο Τίμιος Σταυρός του Κυρίου Ιησού Χριστού- το σύμβολο του Χριστιανισμού.
«και είπε προς αυτόν· δίελθε μέσην την Ιερουσαλήμ και δος το σημείον επί τα μέτωπα των ανδρών των καταστεναζόντων και των κατωδυνωμένων επί πάσαις ταις ανομίαις ταις γινομέναις εν μέσω αυτής» Ιεζεκιήλ 9:4 (κείμενο Εβδομήκοντα).
Στο υπό εξέταση εδάφιο ομιλεί ο Κύριος (Γιαχβέ) ο οποίος διατάζει την τοποθέτηση ΣΗΜΕΙΟΥ στα μέτωπα των ευσεβών κατοίκων της Ιερουσαλήμ, προκειμένου να σωθούν από την επερχόμενη τιμωρία της πόλεως.
Ποίο ήταν το ΣΗΜΕΙΟ με το οποίο σημαδεύτηκαν τα μέτωπα των ευσεβών; Διαβάζοντας την μετάφραση των Εβδομήκοντα δεν μπορούμε να καταλάβουμε ποίο ήταν το ΣΗΜΕΙΟ. Αν όμως δούμε τι γράφει το Εβραϊκό κείμενο θα καταλάβουμε !
Οι Εβδομήκοντα μετέφρασαν ως ΣΗΜΕΙΟΝ την λέξη(Ταβ) του Εβραϊκού κειμένου. Η λέξη (Ταβ) δεν σημαίνει γενικά ΣΗΜΕΙΟΝ στα Εβραϊκά. Η λέξη Ταβ είναι η ονομασία του 22ου και τελευταίου γράμματος της Εβραϊκής αλφαβήτου, του Ταβ –
Η λέξη ΣΗΜΕΙΟΝ (γενικώς) στα Εβραϊκά είναιόπως για παράδειγμα στο εδάφιο Γένεση 4:15 «και έθετο Κύριος ο Θεός σημείον () τω Κάϊν του μη ανελείν αυτόν πάντα τον ευρίσκοντα αυτόν».
Σύμφωνα λοιπόν με το Εβραϊκό κείμενο του εδαφίου Ιεζεκιήλ 9:4, ο Θεός δίνει εντολή για την τοποθέτηση του γράμματος Ταβ — ως Σημείον σωτηρίας στα μέτωπα των ευσεβών ανθρώπων. Και εδώ προκύπτει το ερώτημα : Τι σχέση έχει το τελευταίο γράμμα της Εβραϊκής αλφαβήτου με τον Τίμιο Σταυρό του Χριστού; Με ποίο τρόπο αποτελεί ΠΡΟΤΥΠΩΣΗ αυτού;
Η απάντηση είναι η εξής: Το γράμμα Ταβ γράφεται έτσι
στην κλασική Εβραϊκή γραφή. Την εποχή όμως του Προφήτου Ιεζεκιήλ το γράμμα Ταβ και όλο γενικά το αλφάβητο γράφονταν στην παλαιο-Εβραϊκή γραφή ! Στην Παλαιο-Εβραϊκή γραφή το Ταβ είχε σχήμα Σταυρού !!! Βλέπε εικόνα του Παλαιο-Εβραϊκού αλφαβήτου:
Τι έχουν να πουν οι αρνητές και πολέμιοι του Σταυρού Εβραίοι και ψευδομάρτυρες του Ιεχωβά ;
πηγή: egolpion.com
(Η παραπάνω εικόνα είναι από βιβλίο του Κωνσταντίνου Σιαμάκη Δρ Θεολογίας: "Εξωχριστιανικές Μαρτυρίες για το Χριστό και τους Χριστιανούς" Εκδόσεις Άθως)
Σε μια ανακάλυψη που έγινε τον 19ο αιώνα, βρέθηκε στον Παλατίνο λόφο τής Ρώμης μια ζωγραφιά που παρουσιάζει έναν ιπποκέφαλο σταυρωμένο. Οι Ρωμαίοι χωρίς αμφιβολία περιγελούσαν τους χριστιανούς που λάτρευαν τον Ιησού τον οποίο σταύρωσαν σε σταυρό. Η ζωγραφιά αυτή χρονολογήθηκε γύρω στο 200 μ.Χ.
Η επιγραφή λέει καθαρά "ΑΛΕΞΑΜΕΝΟΣ ΣΕΒΕΤΕ ΘΕΟΝ" και είναι μια κοροϊδευτική εικόνα του Κυρίου και Θεού μας, ο οποίος εικονίζεται ιπποκέφαλος και εσταυρωμένος. Προφανώς ο Αλεξαμενός ήταν χριστιανός ρωμαίος στρατιώτης ή φοιτητής (λόγω της τοποθεσίας της εικόνας) και κάποιος συνάδελφός του θέλησε να τον ειρωνευτεί. Η εικόνα υπαινίσσεται ότι ο Χριστός είχε αρχή και τέλος άτιμα επειδή γεννήθηκε σε στάβλο και πέθανε στον σταυρό. Το Υ πάνω από το χέρι του εσταυρωμένου είναι ίσως η λιτή απάντηση του Αλεξαμενού και ίσως σημαίνει Ύψιστος ή ίσως είναι μια υπόμνηση των "δύο οδών" όπως αναφέρονται στην αρχή του κειμένου των Διδαχών: "Οδοί δύο εισι, μία της ζωής και μία του θανάτου, διαφορά δε πολλή μεταξύ των δύο οδών."
Από την εικόνα αυτή προκύπτουν τα εξής συμπεράσματα: 1. Οι Χριστιανοί πίστευαν στον σταυρό ΜΕ ΤΟ ΣΧΗΜΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ, και 2. Οι Ρωμαίοι γνώριζαν ότι αυτό είναι το σχήμα τού σταυρού στο οποίο σταύρωναν.
Όμως η Αγία Γραφή έμμεσα, και σε ανύποπτο χρόνο, μας δίνει μαρτυρία για το σχήμα του Σταυρού, κάτι που γίνεται φανερό στον προσεκτικό μελετητή. Παρατηρήστε τις δύο παραπάνω εικόνες. Η πρώτη είναι η σταύρωση του Χριστού κατά τους Χριστιανούς, και η δεύτερη κατά την οργάνωση τής Σκοπιάς. Παρατηρήστε τις, γιατί θα τις συγκρίνουμε με τις αναφορές της Αγίας Γραφής για τον τρόπο της σταύρωσης.
Διαβάστε τα πιο κάτω εδάφια και συγκρίνετε ποια από τις δύο απεικονίσεις ταιριάζει με τα γραφόμενα:
Ματθαίος 27/κζ: "36 και καθήμενοι ετήρουν αυτόν εκεί. 37 και επέθηκαν επάνω της κεφαλής αυτού την αιτίαν αυτού γεγραμμένην· ούτός εστιν Ιησούς ο βασιλεύς των Ιουδαίων".
[Μετάφραση: "Και καθισμένοι τον φύλαγαν εκεί, και ΠΑΝΩ από το κεφάλι του έβαλαν γραμμένη την κατηγορία: Αυτός είναι Ιησούς ο βασιλιάς τών Ιουδαίων"]
Προσέξτε το χωρίο αυτό με τη βοήθεια των παραπάνω εικόνων. Για να είναι πάνω από το κεφάλι του η επιγραφή, τα χέρια του πρέπει να είναι ανοικτά. Διαφορετικά θα έλεγε: "πάνω από τα χέρια του".
Ιωάννης 20/κ: 24: "ο δε είπεν αυτοίς· εάν μη ίδω εν ταις χερσίν αυτού τον τύπον των ήλων, και βάλω τον δάκτυλόν μου εις τον τύπον των ήλων, και βάλω την χείρά μου εις την πλευράν αυτού, ου μη πιστεύσω".
[Μετάφραση: "Και εκείνος είπε σε αυτούς: Αν δεν δω στα χέρια του το σημάδι ΤΩΝ ΚΑΡΦΙΩΝ, και δεν βάλω το δάκτυλο μου στο σημάδι ΤΩΝ ΚΑΡΦΙΩΝ... δεν θα πιστέψω..."
Ο Θωμάς που ήταν αυτόπτης μάρτυρας της σταύρωσης, αναφέρει για καρφιά (Πληθυντικός) στα χέρια του Χριστού. Δεν αναφέρει ένα καρφί και στα δύο χέρια όπως το απεικονίζει η Σκοπιά! Δείτε πάλι τις παραπάνω εικόνες, και θα καταλάβετε την ολοφάνερη πλάνη της Σκοπιάς.
βλέπε: https://www.oodegr.com/paratir/meletes/stavros2.htm
Δεν είναι είδωλο κάθε εικόνα, παρά μόνο όταν απεικονίζει τον Θεό, με τρόπο που Εκείνος δεν μας έδειξε!
1. Πότε μια εικόνα θεωρείται είδωλο;
Είναι αλήθεια, πως υπάρχουν πολλά εδάφια, κυρίως στην Παλαιά, αλλά και στην Καινή Διαθήκη, που καταδικάζουν την λατρεία, ακόμα και την κατασκευή ειδώλων. Θα εξετάσουμε λοιπόν, μερικά χαρακτηριστικά Αγιογραφικά εδάφια, για να καταλάβουμε το πραγματικό νόημα αυτής τής απαγόρευσης, και τη σημασία τών λέξεων: «είδωλο» και «εικόνα».
Ένα χωρίο που κακοποιείται κατά κόρον από τους συχρόνους εικονομάχους, είναι το Ησαϊας 40/μ΄ 18-20, που αναφέρει τα εξής: «Με τίνα λοιπόν θέλετε εξομοιώσει τον Θεόν; ΄Η τι ομοίωμα θέλετε προσαρμόσει εις Αυτόν; Ο τεχνίτης χωνεύει εικόνα γλυπτήν, και ο χρυσοχόος εκτείνει χρυσόν επ’ αυτήν, και χύνει αργυράς αλύσεις. Ο πτωχός, κάμνων προσφορά, εκλέγει ξύλον άσηπτον, και ζητεί εις εαυτόν επιδέξιον τεχνίτην, δια να κατασκευάσει εικόνα γλυπτήν μη σαλευομένην.»
Σε αυτό το χωρίο, παρατηρούμε τα εξής: Η λέξη «εικόνα», χρησιμοποιείται ταυτόσημα με τη λέξη «ομοίωμα». Εδώ όμως, θα πρέπει να τονισθεί το εξής: Τα παραπάνω εδάφια αντιτίθενται στην κατασκευή ομοιωμάτων τού Θεού, και όχι ομοιωμάτων κτισμάτων.
Σε αρμονία με αυτά τα εδάφια, η Ορθόδοξη Εκκλησία, απαγορεύει την κατασκευή οποιουδήποτε ομοιώματος τού Θεού. Έτσι, Ορθόδοξες εικόνες, είναι μόνο αυτές τών αγίων, και τού Κυρίου Ιησού Χριστού, κατά την ανθρώπινη φύση του. Εικόνες που υποτίθεται πως απεικονίζουν τον Θεό, θεωρούνται από την Εκκλησία είδωλα.
Σε αυτό το πνεύμα, κινούνται και όλα τα εδάφια τής Αγίας Γραφής που καταδικάζουν τα είδωλα. Δεν καταδικάζεται η κατασκευή και η τιμή εικόνων κτισμάτων, παρά μόνο εάν αυτή η εικόνα σκοπεύει να απεικονίσει τον άκτιστο και αόρατο Θεό, και λατρεύεται ως Θεός. Μόνο τότε θεωρείται είδωλο.
Ας δούμε μερικά ακόμα χωρία:
Ησαϊας 44/μδ΄ 9-20: «Όσοι κατασκευάζουν είδωλα, πάντες είναι ματαιότης … Τις έπλασε Θεόν…Κόπτει εις εαυτόν κέδρους… και εξ’ αυτού λαμβάνει και θερμαίνεται. Προσέτι καίει αυτό, και ψήνει άρτον. προσέτι κάμνει αυτό θεόν, και προσκυνεί αυτό. Κάμνει αυτό είδωλον, και γονατίζει έμπροσθεν αυτού… Και το εναπολειφθέν αυτού κάμνει θεόν, το γλυπτόν αυτού. Γονατίζει έμπροσθεν αυτού, και προσκυνεί, και προσεύχεται εις αυτό, και λέγει: Λύτρωσόν με, διότι είσαι ο θεός μου.»
Και εδώ επίσης, η αναφορά γίνεται σε απεικόνιση θεού, και όχι σε εικόνες αγίων, όπως και σε όλα τα σχετικά εδάφια τής Αγίας Γραφής.
Ρωμαίους 1/α΄ 23, 25: «Και ήλλαξαν την δόξαν τού αφθάρτου Θεού, εν ομοιώματι εικόνος φθαρτού ανθρώπου, και πετεινών και τετραπόδων και ερπετών …και εσεβάσθησαν και ελάτρευσαν τη κτίσει παρά τον κτίσαντα…»
Κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει την Ορθόδοξη Εκκλησία πως λατρεύει τους αγίους ως θεούς. Οι άγιοι δεν λατρεύονται, παρά μόνο τιμούνται ως άνθρωποι Τού Θεού. Συνεπώς, τα εδάφια αυτά βρίσκουν εφαρμογή μόνο σε όσους κατασκευάζουν εικόνες Τού Θεού, και τις λατρεύουν.
Εφ’ όσον λοιπόν είδωλο είναι μόνο η απεικόνιση τού Θεού, το να κατηγορούν κάποιοι την Εκκλησία ότι δήθεν λατρεύει είδωλα, αποτελεί ψεύδος και άδικη κατηγορία, και οι άνθρωποι αυτοί θα δώσουν κάποτε λόγο στο Θεό για την κακοπιστία τους απέναντι στην Εκκλησία Του.
2. Οι 10 εντολές και η απεικόνιση τών αγίων
Ας δούμε όμως, άλλο ένα κακοποιημένο χωρίο, που χρησιμοποιούν οι εχθροί τών εικόνων. Βρίσκεται στην Έξοδο 20/κ΄ 4, και είναι μία από τις 10 εντολές: «Μη κάμης εις εαυτόν είδωλον, μηδέ ομοίωμα τινός, όσα εν τω ουρανώ άνω, ή όσα εν τη γη κάτω, ή όσα εν τοις ύδασιν υποκάτω τής γης. Μη προσκυνήσεις αυτά, μηδέ λατρεύσεις αυτά, διότι εγώ Κύριος ο Θεός σου, είμαι Θεός ζηλότυπος…»
Οι αρνητές τών εικόνων, λένε: «Να ένα χωρίο, που απαγορεύει την απεικόνιση και τών κτισμάτων! Σε αυτούς, απαντάμε τα εξής: «Και αυτό το εδάφιο, αναφέρεται σε απεικόνηση κτισμάτων ως θεών, και αυτό φαίνεται στο παράλληλο χωρίο: Δευτερονόμιον 4/δ΄ 12-19: «Και ελάλησε Κύριος προς εσάς… αλλά δεν είδετε ουδέν ομοίωμα. Μόνον φωνήν ηκούσατε. Και εφανέρωσεν εις εσάς …τας δέκα εντολάς… Φυλάττετε λοιπόν καλώς τας ψυχάς σας, (διότι δεν είδετε ουδέν ομοίωμα εν τη ημέρα καθ’ ην ο Κύριος ελάλησε προς εσάς εν Χωρήβ εκ μέσου τού πυρός.) Μήπως διαφθαρείτε, και κάμητε εις εαυτούς είδωλον, εικόνα τινός μορφής, ομοίωμα αρσενικού ή θηλυκού, …κτήνους, …ορνέου,… έρποντος,… ιχθύος… και μήπως υψώσεις τους οφθαλμούς σου εις τον ουρανόν, και ιδών τον ήλιον, και την σελήνην και τα άστρα, και πάσαν την στρατιάν τού ουρανού, πλανηθείς και προσκυνήσεις αυτά, και λατρέψεις αυτά».
Εδώ, αναφέρονται αναλυτικά ποια ήταν αυτά που απαγορευόταν να απεικονισθούν «ως ομοιώματα τού Θεού». Για μια ακόμα φορά, αποδεικνύεται, πως δεν υπάρχει απαγόρευση στην απεικόνιση αγίων, παρά μόνο τού Θεού.
Εδώ φαίνεται ακόμα, και ο λόγος που απαγορευόταν η απεικόνιση τού Θεού: «επειδή, δεν υπήρχε ομοίωμά Του».
Τώρα, με τη σειρά μας, θα ρωτήσουμε το εξής: Πώς παρά την απαγόρευση, υπήρχαν στο ναό τού Σολωμόντα ομοιώματα βοδιών; Πώς υπήρχαν πάνω από την Κιβωτό τής Διαθήκης ομοιώματα αγγέλων; Πώς υπήρχαν ομοιώματα αγγέλων εσωτερικά στη Σκηνή τού Μαρτυρίου; Άραγε, τα ομοιώματα τών αγίων ενόχλησαν τους συγχρόνους εικονομάχους; (Έξοδος 25/κε΄ 18. 36/λς΄ 35. Β΄ Χρονικών 4/δ΄ 3,4)
3. Η απεικόνιση τού Ιησού Χριστού
Ας δούμε κάτι ακόμα: Σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, εμείς οι Χριστιανοί που δεν είμαστε κάτω από το Μωσαϊκό Νόμο, έχουμε δικαίωμα να απεικονίζουμε τον Θεό; Όπως είδαμε, όταν δόθηκαν οι δέκα εντολές, δεν είχε δοθεί από το Θεό ομοίωμά Του. Όταν όμως ήρθε το πλήρωμα τού χρόνου, ο Θεός μας έδειξε την εικόνα του, τον Ιησού Χριστό, όπως φαίνεται στο Κολοσσαείς 1/α΄ 15: «…ός εστιν εικών τού Θεού τού αοράτου, πρωτότικος πάσης κτίσεως». Και στο: Ιωάννης 14/ιδ΄ 9, λέει ο Ιησούς Χριστός: «…ο εωρακώς εμέ εώρακεν τον Πατέρα». Σήμερα λοιπόν, μπορούμε να βλέπουμε (και να απεικονίζουμε) τον Θεό, στο πρόσωπο τού Ιησού Χριστού. Όχι όμως κατά τη Θεϊκή του φύση, αλλά κατά την ανθρώπινη, μια και τη Θεϊκή Του δεν την είδαμε.
4. Απεικονίσεις τού Θεού
Οι μόνες άλλες περιπτώσεις που επιτρέπεται από την θεόπνευστη Εκκλησία Τού Κυρίου η απεικόνιση τού Θεού, είναι η εικόνα τής «Φιλοξενίας τού Αβραάμ», όπου απεικονίζονται οι τρεις αγγελιοφόροι, όχι ως εικόνα Θεού, αλλά ως τύπος τής Αγίας Τριάδος, και η βάπτιση τού Κυρίου, όπου το Άγιο Πνεύμα κατέρχεται ως περιστερά. Και φυσικά, με αυτή την εικόνα δεν ενοούμε πως το Άγιο Πνεύμα έχει εμφάνιση πτηνού, αλλά απλώς πήρε εκείνη τη μορφή. Και στις δύο αυτές εικόνες, απεικονίζουμε μόνο αυτά που είδαμε ως άνθρωποι, και δεν έχουμε κανένα σκοπό να απεικονίσουμε την αόρατη και απερίγραπτη φύση τού Θεού.
Στο σημείο αυτό, ο αναγνώστης δικαίως θα αναρωτηθεί γιατί υπάρχει σε Ορθόδοξες Εκκλησίες η (λεγόμενη): «εικόνα τής Αγίας Τριάδος». Δυστυχώς, θα συμφωνήσουμε μαζί του, πως αυτή η εικόνα κακώς υπάρχει, και η προέλευσή της δεν είναι Ορθόδοξη, αλλά Παππική. Η 7η οικουμενική σύνοδος, την απαγορεύει, και οι υπεύθυνοι τών εκκλησιών που την επιτρέπουν, φέρουν μεγάλη ευθύνη, επειδή γίνονται αίτιοι ειδωλολατρείας. (Πράξεις 7ης Οικ. Συνόδου). Σε αυτό όμως, δεν φταίει το σώμα τής Εκκλησίας, αλλά οι συγκεριμένοι υπεύθυνοι τών εκκλησιών αυτών, που δεν σέβονται, ή από αμέλεια αγνοούν βασικά σημεία τής πίστεως. Φταίει βέβαια και ο προσκυνητής αυτής τής εικόνας, που δεν φρόντισε να μάθει τα τής πίστεώς του, και ενώ νομίζει πως ενεργεί Ορθόδοξα, ενεργεί Παπικά. Η εν λόγω εικόνα, εκτός από είδωλο, είναι και αιρετική στην παρουσίαση τών προσώπων τής Αγίας Τριάδος, με πολλούς τρόπους, που ξεφεύγουν από το θέμα αυτής τής μελέτης. («Απαγορευμένες απεικονίσεις», Γεωργίου Ε. Γαβριήλ).
5. Η τιμή τού προσώπου
Ένα άλλο ζήτημα στο οποίο κατηγορείται η Εκκλησία, είναι πως δήθεν τιμούμε το ξύλο! Αυτό είναι εντελώς ψευδές! Αυτό που τιμάται στην πραγματικότητα, είναι το εικονιζόμενο πρόσωπο, και όχι το ξύλο, όπως σε μία φωτογραφία κάποιου γνωστού μας, δεν τιμάται το χαρτί, αλλά το πρόσωπο.
«Μα τότε, γιατί άλλες εικόνες είναι θαυματουργές και άλλες όχι;» Ίσως ρωτήσει κάποιος.
Σε αυτό, δεν παίζει ρόλο το ξύλο, αλλά το θέλημα τού Θεού. Εκείνος γνωρίζει για ποιό σκοπό επιλέγει κάποια συγκεκριμμένη εικόνα. Ίσως για την ευσέβεια τού εικονογράφου που την ζωγράφισε, ίσως για χάρη κάποιας συγκεκριμμένης περιοχής στην οποία βρίσκεται, ίσως και για πολλούς άλλους λόγους, που Εκείνος γνωρίζει. Άλλωστε, και στις αναφορές τής Αγίας Γραφής, δεν ήταν όλες οι κολυμβίθρες τού Ισραήλ θαυματουργές όπως η κολυμβίθρα Βηθεσδά! (Ιωάννης 5/ε΄ 2-4).
Πού ξέρουμε όμως πώς ήταν τα πρόσωπα τών αγίων μετά από τόσους αιώνες;
Κάθε γενιά Χριστιανών, φρόντισε να διατηρήσει την εικόνα τών συγχρόνων τους αγίων. Ακόμα όμως και στις περιπτώσεις που η εικόνα τους δεν διατηρήθηκε, τους δίνουμε μία εμφάνιση που να μοιάζει με τού Κυρίου Ιησού Χριστού, τού οποίου είναι εικόνες. Σημασία έχει ο άγιος, και όχι η ακριβής του εμφάνιση. Αυτό εξηγεί, και το γιατί υπάρχουν διαφορές από εικόνα σε εικόνα για κάποιους αγίους. Άλλωστε, τώρα πλέον, οι άγιοι δεν είναι όπως όταν ζούσαν στη γη! Για τον λόγο αυτό, χρησιμοποιείται η Βυζαντινή εικονογραφία, πλούσια σε συμβολισμούς, όπου τα χαρακτηριστικά τού εικονιζόμενου αγίου, δεν προσπαθούν να αποδώσουν την πιστότητα τής εμφάνισης τού προσώπου, αλλά να συμβολίσουν κάποια χαρακτηριστικά του.
6. Σκιά, εικόνα και «πράγματα»
Τέλος, θα εξετάσουμε μία διαφορά μεταξύ τής Παλαιάς και τής Νέας Διαθήκης, που έχει σχέση με το θέμα μας:
Η Αγία Γραφή, στην προς Εβραίους επιστολή 10/ι΄ 1, αναφέρει τα εξής: «Σκιάν γαρ έχων ο νόμος τών μελλόντων αγαθών, ουκ αυτήν την εικόνα τών πραγμάτων…»
Σύμφωνα με αυτά τα λόγια, βλέπουμε πως η Παλαιά Διαθήκη ήταν η σκιά, και η Νέα Διαθήκη είναι ΑΥΤΗ, (ΔΗΛΑΔΗ Η ΠΑΡΟΥΣΑ) εικόνα τών μελλόντων.
Η Παλαιά Διαθήκη, μιλούσε αινιγματικά για τον Θεό, σκιωδώς, και συνεπώς δεν μπορούσε να χρησιμοποιεί εικόνες. Η Νέα Διαθήκη όμως, μας έδειξε την εικόνα τών ιδίων τών επουρανίων, δηλαδή μία καθαρότερη άποψή τους.
Τώρα που είδαμε πια την εικόνα τού Θεού τον Ιησού Χριστό, και τους κατ’ εικόνα του ποιηθέντες αγίους, τους απεικονίζουμε, ώσπου να έρθει η στιγμή, να τους αντικρύσουμε πρόσωπο προς πρόσωπο, όταν θα βρεθούμε στα ίδια τα μέλλοντα.
Ν. Μ.
πηγή: https://www.oodegr.com/oode/orthod/eikones1.htm
