ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΜΩΣ Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΑΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ: Αφανισμός του χριστιανισμού στους Αγίους Τόπους από τους εβραίους που ‘’προστατεύουν’’ ανύπαρκτες Δυτικές αξίες από τη μουσουλμανική απειλή (όπως προπαγανδίζουν πατριδοκάπηλοι και χριστέμποροι υποστηριχτές τους) και τι γράφουν για τον Χριστό στο Ταλμούδ τους…

Ο «σύμμαχος της Ελλάδας» Νετανιάχου αφανίζει και το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων

Το Ανώτατο Συμβούλιο Εκκλησιαστικών Υποθέσεων με επιστολή προς τους Χριστιανούς ηγέτες σε όλο τον κόσμο κάνει λόγο για «συστηματική πολιτική εξάλειψης της χριστιανικής παρουσίας» στους Αγίους Τόπους.

Οι κάθε λογής πατριδέμποροι και υποστηρικτές της γενοκτονίας επαναλαμβάνουν μονότονα ότι το Ισραήλ είναι ο στρατηγικός και φυσικός σύμμαχος της χώρας μας στη Μεσόγειο, επειδή θα στηρίξει την Ελλάδα έναντι της Τουρκίας και των Ισλαμιστών.

Δεν ξέρω αν πρέπει να τους το πουν με τρόπο ότι στους «Άγιους Τόπους» το Ισραήλ, πέραν των Παλαιστινίων, πλέον αφανίζει και το Χριστιανικό στοιχείο από την περιοχή. 

Πάγωμα λογαριασμών του Πατριαρχείου και νέοι φόροι

Πριν από μερικές εβδομάδες η κυβέρνηση Νετανιάχου αποφάσισε να παγώσει όλους τους τραπεζικούς λογαριασμούς του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου Ιεροσολύμων και να επιβάλει νέους φόρους στις ιδιοκτησίες του. Μέτρα που έχουν οδηγήσει σε μπλοκάρισμα την καταβολή μισθών σε κληρικούς, δασκάλους και υπαλλήλους.

Το Ανώτατο Προεδρικό Συμβούλιο Εκκλησιαστικών Υποθέσεων της Παλαιστίνης κάνει λόγο για «μια συστηματική πολιτική που στοχεύει στην εξάλειψη της χριστιανικής παρουσίας στην Παλαιστίνη και στην απογύμνωση της γης από τους ιστορικούς θρησκευτικούς της θεσμούς».

Σε επιστολή που απευθύνθηκε προς Χριστιανούς ηγέτες σε όλο τον κόσμο, η Επιτροπή καταγγέλλει την απόφαση του Ισραήλ, χαρακτηρίζοντας την κίνηση ως «μια άνευ προηγουμένου επίθεση κατά των εκκλησιών των Αγίων Τόπων και άμεση επίθεση στο Ορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων».

«Παραβίαση του Status Quo και του διεθνούς δικαίου»

Ο επικεφαλής της Επιτροπής, Ράμζι Χούρι, τονίζει ότι τα μέτρα «απειλούν σοβαρά την ικανότητα της Εκκλησίας να παρέχει πνευματικές, ανθρωπιστικές και κοινοτικές υπηρεσίες», ενώ τα χαρακτηρίζει κατάφωρη παραβίαση του ιστορικού Status Quo και του διεθνούς δικαίου.
Επέκταση εποικισμών σε ορθόδοξες εκτάσεις

Παράλληλα, η Επιτροπή επισημαίνει την ισραηλινή εποικιστική δραστηριότητα σε ορθόδοξες εκτάσεις κοντά στη Μονή του Αγίου Γερασίμου (Ντέιρ Χίτζλε), έξω από την Ιεριχώ. Όπως προειδοποιεί, πρόκειται για μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου που αποσκοπεί στο να «σβήσει τη χριστιανική και ιστορική ταυτότητα της Παλαιστίνης».

«Τα τελευταία δύο χρόνια, παράνομα φυλάκια έχουν εγκατασταθεί στην περιοχή, απειλώντας άμεσα τον ιστορικό και ιερό χαρακτήρα της και εντάσσονται σε ένα ευρύτερο σχέδιο εξάλειψης της χριστιανικής και ιστορικής ταυτότητας της Παλαιστίνης», αναφέρεται στην επιστολή.

Μάλιστα το Συμβούλιο προειδοποιεί ότι η σιωπή της διεθνούς κοινότητας και των παγκόσμιων εκκλησιών «θα θεωρηθεί πράσινο φως για τη συνέχιση και κλιμάκωση αυτών των καταπιεστικών ενεργειών».
«Εθνοκαθαρτικές πρακτικές»

Η ανακοίνωση συνδέει τα μέτρα κατά της Εκκλησίας με την ευρύτερη ανθρωπιστική τραγωδία στα παλαιστινιακά εδάφη, υπενθυμίζοντας ότι όλα αυτά συμβαίνουν ενώ η Γάζα βιώνει «πόλεμο, γενοκτονία και λιμοκτονία για 670η ημέρα» και ενώ στη Δυτική Όχθη συνεχίζονται οι «εθνοκαθαρτικές πρακτικές».

Ο απόλυτος ολοκληρωτισμός του Νετανιάχου αφανίζει την ιστορία και την ταυτότητα της περιοχής

Δεν χρειάζεται κανείς να είναι πιστός για να αντιληφθεί το μέγεθος του ιστορικού, πολιτιστικού και διπλωματικού πλήγματος που συνιστά αυτή η κίνηση του Ισραήλ. Δεν πρόκειται για «παράπλευρες απώλειες» όπως ο βομβαρδισμός ενός ορθόδοξου ναού στη Γάζα. Είναι μια κεντρική και πολύ συγκεκριμένη στρατηγική της κυβέρνησης Νετανιάχου: να αφανίσει πλήρως την ιστορία, την ταυτότητα και τους πληθυσμούς ολόκληρης της περιοχής. Δεν έχει σημασία αν είναι Παλαιστίνιοι, Μουσουλμάνοι, Χριστιανοί.

Πρέπει να είναι κανείς κοινός απατεώνας ή αδιόρθωτα ανόητος για να πιστεύει ότι το Ισραήλ αγωνίζεται για τον «δυτικό πολιτισμό» και τις «δυτικές αξίες» στη Μέση Ανατολή. Είναι όμως επικίνδυνοι αυτοί που μας καλούν να υποστηρίξουμε το Ισραήλ επειδή είναι ο «φυσικός και ισχυρός μας σύμμαχος» στη Μεσόγειο έναντι της «μουσουλμανικής» Τουρκίας.

πηγή: https://www.rosa.gr/opinions/o-symmachos-tis-elladas-netaniachou-afanizei-kai-to-ellinorthodoxo-patriarcheio-ierosolymon/?fbclid=IwY2xjawMXGflleHRuA2FlbQIxMQABHsd9GLZcIPVSNuFYf7Dw0RJYyUw2WIS1ZRLubK4kpNHVy1hFTL-WdGvlCAX9_aem_AZo2-apjGK8pqQXD_Go9Kw

Τα συγκεκριμένα συμβάντα που διαβάσαμε εξανεμίζουν και το τελευταίο ελαφρυντικό ή δικαιολογία που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει κάθε χριστέμπορος και πατριδοκάπηλος υποστηριχτής του Ισραήλ (και) στη χώρα μας, λέγοντας λόγου χάρη ότι δεν μπορούμε να ρίξουμε συνολικά την ευθύνη στο Ισραήλ για κάποια μεμονωμένα συμβάντα χριστιανικής βεβήλωσης από κάποιους ακραίους ή φανατισμένους ας πούμε εβραίους στρατιώτες, τόσο γιατί η συγκεκριμένη πρακτική εκφράζει το ίδιο το Ισραήλ όπως βλέπουμε για να μην μιλάμε για συλλογική ευθύνη σε διαφορετική περίπτωση, όσο και γιατί σε αντίστοιχες περιπτώσεις από μουσουλμανική πλευρά ρίχνεται πάντα η ευθύνη σε συλλογικό επίπεδο κατηγορώντας όλοι αυτοί ολόκληρο το Ισλάμ! Συνεπώς, αν θα πρέπει να εκδιωχθεί (και) από τη δική μας χώρα κάθε μουσουλμάνος και να πολεμηθούν οι χώρες του για τέτοιους αντιχριστιανικούς λόγους που συμπεριλαμβάνουν και το αντίστοιχο περιεχόμενο του Κορανίου του, τότε για τον ίδιο λόγο θα πρέπει να εκδιωχθεί και κάθε εβραίος συμπεριλαμβάνοντας και το αντιχριστιανικό περιεχόμενο του Ταλμούδ του που θα δούμε στη συνέχεια, αλλά και να πολεμηθεί το Ισραήλ του με τον ίδιο τρόπο (π.χ. με βομβαρδισμούς) που καταπολεμούνται και τα όσα μουσουλμανικά κράτη από όσους επικαλούνται τη χριστιανική προστασία! Σε διαφορετική περίπτωση, όταν δηλαδή δεν ζητούνται όλα αυτά τα πράγματα και η εχθρότητα περιορίζεται παρά μόνο σε μουσουλμάνους και στις χώρες τους, τότε μιλάμε πάλι για πατριδοκάπηλους και χριστέμπορους που υπηρετούν τα συμφέροντα των εβραιοσιωνιστών στην πραγματικότητα αντί της δικής τους πατρίδας και της χριστιανικής θρησκείας που απειλούνται και από τους ίδιους τους εβραίους ή τους ισραηλινούς ειδικότερα τους οποίους υπερασπίζονται!!!

Και στην περίπτωση όμως των Δυτικών αξιών όπως μας λένε απέναντι στον αυταρχισμό ή τη θεοκρατία του Ισλάμ, για τον απλούστατο λόγο ότι η κοινοβουλευτική Δημοκρατία όπως υπάρχει και στο Ισραήλ πέρα από τον υπόλοιπο κόσμο σαν της πατρίδος μας, δεν εκφράζει καμιά Δυτική αξία και πόσο μάλλον ελληνική όπως επισημαίνεται ακολούθως, διότι ο Δυτικός (ας τον πούμε έτσι) άνθρωπος χαρακτηρίζεται παρά μόνο από λευκούς γηγενείς ευρωπαίους (και όπου αλλού εποίκησαν όπως στην Αμερική) και έτσι αυτές οι αξίες που δημιούργησαν δεν αφορούν κάθε λαό του πλανήτη που τυγχάνει να διαβιώνει στο ίδιο έδαφος με εκείνους υπό αυτό το δημοκρατικό καθεστώς, γιατί τότε μιλάμε για παγκοσμιοποιητικές αξίες τελείως ξένες και ως προς την Ευρωπαϊκή μας Παράδοση για να πρέπει να τις υπερασπιστούμε(!) κιόλας από την μουσουλμανική απειλή ή από όποια άλλη επίσης ξένη και ως προς τη δική μας Δημοκρατία όπως πρωτοεμφανίστηκε:

(σημ. αντικατάσταση πολιτιστικών δημιουργημάτων του Δυτικού ή Λευκού ανθρώπου από ουδέτερα ή άμορφα για παγκοσμιοποιητικούς λόγους που παρουσιάζονται ως ‘’Δυτικές’’ αξίες τις οποίες θα πρέπει να υπερασπιστούμε από τη μουσουλμανική απειλή όπως μας ζητάνε και όχι από αυτούς που τις διαγράφουν ή εξαφανίζουν και ήδη μας κυβερνάνε!!!)

Ένας από τους συνήθεις ισχυρισμούς των σημερινών «προοδευτικών» και λοιπών «δημοκρατικών δυνάμεων», είναι ότι ο Κοινοβουλευτισμός, αυτή η πλουτοκρατική ολιγαρχία αγγλοσαξονικού τύπου, δεν είναι τίποτε άλλο από την μετεξέλιξη του αθηναϊκού πολιτεύματος του 5ου π.Χ. αιώνος, δεν είναι δηλαδή παρά μία «σύγχρονη μορφή» -καίτοι ατελής- της αρχαίας Αθηναϊκής δημοκρατίας…
Πρόκειται περί καταφανούς ψεύδους, αλλά εδώ δεν θα εξετάσουμε για ποιους λόγους ο σημερινός Κοινοβουλευτισμός ουδεμία σχέση δύναται να έχει με την δημοκρατία των Αθηνών του «Χρυσού Αιώνος», γιατί οποιαδήποτε προσπάθεια συγκρίσεως μεταξύ των δύο αυτών πολιτευμάτων θα προσέβαλλε βάναυσα την νοημοσύνη των αναγνωστών μας.
Θα επιχειρήσουμε όμως μία συνοπτική παράθεση των απόψεων που είχαν οι ίδιοι οι πρόγονοί μας για την λεγομένη «δημοκρατία», καθώς και για την ιδέα της «ισότητος» κι αυτό θα γίνει για τον εξής λόγο: Από τα σχολεία ήδη μας μάθαιναν ότι η δημοκρατία είναι το ύψιστο πολίτευμα που μόνο απ’ όλα τα άλλα κατοχυρώνει την ελευθερία εκφράσεως, γνώμης και την ατομική ελευθερία. Μας έλεγαν δε, ότι οι Αρχαίοι Έλληνες δημιούργησαν την έννοια της δημοκρατίας -δηλαδή την κυριαρχία του λαού- και την εφήρμοσαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο (χωρίς βεβαίως να μας διευκρινίζουν για ποιους Αρχαίους Έλληνες ομιλούν, ποιας εποχής, ποιου αιώνος και ποιας περιοχής…).
Επομένως, σύμφωνα με την μανιχαϊστική λογική τους, κάθε κριτική απέναντι στο κοινοβουλευτικό καθεστώς τους, ανάγεται σε… ανθελληνισμό, καθώς, όπως προαναφέραμε, «η δημοκρατία είναι δημιούργημα των Αρχαίων Ελλήνων»!

Το «Όμαιμον» ως βασικό δομικό στοιχείο της Πολιτείας

Σε όλα ανεξαιρέτως τα αρχαία ελληνικά πολιτεύματα, είτε ονομάζονται «δημοκρατικά», είτε «μοναρχικά», είτε «αριστοκρατικά», κυρίαρχος είναι ο Δήμος. Ο «δήμος» στην Αρχαία Ελλάδα δεν είχε καμμία σχέση με τον σύγχρονο ισοπεδωτικό ορισμό της «κοινωνίας των πολιτών», «ανεξαρτήτως φυλής, εθνικότητας, θρησκείας» κ.ο.κ. Απεναντίας είχε περιεχόμενο σαφέστατα Εθνικό και Φυλετικό. Ο Δήμος είναι οργανική κοινότης σε βιολογική βάση (κοινή καταγωγή). Σ’ αυτόν ανήκουν τα δικαιώματα, τα οποία δεν είναι αναφαίρετα, αλλά ανακλητά.
Παρά την προπαγάνδα των σημερινών ημιμαθών πολιτικάντηδων περί των «της ημετέρας παιδείας μετεχόντων», η φυλετική καταγωγή ήταν βασικό στοιχείο για την ιδιότητα του πολίτου. Δεν θα επεκταθούμε στην άκρως «ρατσιστική» πολιτική της ολοκληρωτικής Σπάρτης, εδώ απλώς θα αναφέρουμε την σπουδαιότητα του «ομαίμου» για την αθηναϊκή δημοκρατία.
Είναι γνωστό λ.χ., ότι στην δημοκρατική Αθήνα των δεκαετιών προ του Πελ/κού πολέμου, για να λάβει κάποιος την ιδιότητα του πολίτου, έπρεπε να έχει και τους δύο γονείς του Αθηναίους ελευθέρους.
Συνεπώς, η ιδιότης και η λειτουργία του πολίτου απορρέουν απ’ την γέννησή του και όχι φυσικά από την πολιτογράφησή του (ή την παροχή σ’ αυτόν… πράσινης κάρτας!). Ο πολίτης γεννιέται –δεν γίνεται. Για παράδειγμα, ο Λυσίας, παρά την προσφορά της οικογένειάς του στην πόλη των Αθηνών, τις σχέσεις της με τον Περικλή και την δική του φήμη, δεν έγινε ποτέ πολίτης.
Μόνον η γέννηση εντός της Κοινότητος ομαίμων δημιουργεί «πολίτη» και μόνον αυτή επικυρώνει τα πολιτικά δικαιώματα κάποιου. Μέχρι κι ο πανίσχυρος Περικλής δεν κατόρθωσε να νυμφευθεί την Ασπασία, λόγω της μη-αθηναϊκής καταγωγής της (ήταν Μιλησία). Αναγκάσθηκε μάλιστα, με την μεταρρύθμιση του 431 π.Χ., να καταστήσει ακόμη σκληρότερο τον σχετικό νόμο, σύμφωνα με τον οποίο, για να θεωρηθεί κάποιος πολίτης, έπρεπε να έχει και τους δύο γονείς του Αθηναίους («εξ αμφοίν αστοίν γονέοιν»).
Συμπεραίνουμε ότι, ενώ η σύγχρονη κοινότης είναι απλώς νομική («πίστη στο… Σύνταγμα») και ο κάθε αλλόφυλος μπορεί να εισχωρήσει σ’ αυτήν, υπογράφοντας απλώς κάποιες… αιτήσεις, η κοινότης στην Πολιτεία των Ελλήνων ήταν φυσική, θεμελιωμένη στο στοιχείο του «ομαίμου» -απαραίτητο στοιχείο για την σφυρηλάτηση συνοχής και ομοψυχίας μεταξύ των μελών μιας κοινωνίας.

Η ισότης

Όπως είδαμε, δεκάδες Αρχαίοι Έλληνες διανοητές, μεταξύ των οποίων οι Ηράκλειτος, Πλάτων, Αριστοτέλης κ.ά. αρνούνταν με κάθε τρόπο την ιδέα της «ισότητος», απορρίπτοντάς την ως εξωπραγματική και αφύσικη. Απεναντίας, εδέχοντο την ανισότητα ως προϊόν φυσικού νόμου.
Κατά την Ελληνική Κοσμοθεώρηση, θεμελιώδης αρχή κάθε Πολιτείας (και της δημοκρατικής), δεν είναι η ισότης, αλλά η δυνατότητα συμμετοχής. Ως προς τούτο, η Πολιτεία για τους Έλληνες ήταν και όφειλε να είναι εκλεκτική. Στην αθηναϊκή δημοκρατία, επί παραδείγματι, πολίτες μπορούσαν να είναι μόνον οι «επίλεκτοι». Κι αυτοί ήσαν οι «αυτόχθονες», άρρενες, ελεύθεροι, υγιείς, ενήλικοι, μη απωλέσαντες την ιδιότητα του πολίτου ως αντικοινωνικοί, «ομοφυλόφιλοι», λιποτάκτες ή/και φυγόστρατοι. Εδώ πρέπει να επισημάνουμε πως, σε αντίθεση με το σημερινό όργιο των «αντιρρησιών συνειδήσεως», η έννοια του πολίτου στην Αρχαιότητα είχε άμεση συνάφεια προς την εκπλήρωση των στρατιωτικών υποχρεώσεων. Τούτο αποδεικνύεται ετυμολογικώς, με τον γλωσσικό αναγραμματισμό του πολίτου-οπλίτου.
Είναι χαρακτηριστικό ότι σε σύνολο 450 χιλιάδων των Αθηνών του «χρυσού αιώνος», οι πολίτες περιορίζοντο γύρω στις 20 χιλιάδες, εκ των οποίων οι μισοί και πλέον δεν μετείχαν στις συνελεύσεις, επειδή υπηρετούσαν στον στόλο ή διέμεναν μακρυά.
Ακόμη και υπ’ αυτές τις συνθήκες, όμως, οι Αρχαίοι Έλληνες διανοητές δεν ήσαν ικανοποιημένοι. Ο Πολύβιος γράφει ότι η ισότης ψήφου προϋποθέτει ένα εκλογικό σώμα αποτελούμενο αποκλειστικώς από σοφούς («Ιστορίαι» VI, 56), ενώ ο Αριστοτέλης διευκρινίζει ότι η ίδια η εκλογή των αρχόντων διά ψήφου, αποτελεί εφαρμογή αριστοκρατικής αρχής, αφού, αν όντως όλοι οι πολίτες είναι ίσοι, η ανάδειξη θα έπρεπε να γίνεται με κλήρο!

Η Ελευθερία

Στην πολιτική σκέψη των προγόνων μας, ανεξαρτήτως του πολιτικού μοντέλου που θαύμαζαν, η «ελευθερία» νοείτο ως δικαίωμα του να ανήκει κάποιος στην κοινότητα, όχι όπως σήμερα ως χειραφέτηση από αυτήν. Ελευθερία δεν ήταν η δυνατότης αποδεσμεύσεως του ατόμου από την κηδεμονία της πόλεως (βλ. «αναρχισμός») ή από τους καταναγκασμούς που αυτή επιβάλλει, αλλά το δικαίωμα να ανήκει στην πόλη και έτσι να μετέχει στις υποθέσεις της. Επομένως, το άτομο δεν είναι αυθύπαρκτος φορέας «αναφαίρετων δικαιωμάτων», αλλά, αντιθέτως, έξω από τα όρια της πόλεως στερείται αυτών των δικαιωμάτων (ο δούλος, ο εξόριστος, ο μέτοικος, ο φυγάς).
Η Ελευθερία έγκειται στην συμμετοχή, όχι στην ατομική αυτονομία. Η συμμετοχή ασκείται αποκλειστικώς μέσα στα πλαίσια του Δήμου και συνδέεται με την εκ γενετής ένταξη σ’ αυτόν, καθώς και με την διά βίου εξάρτηση από αυτόν. Για τους Έλληνες, η θέληση ενός ατόμου να μην ανήκει στην «πόλιν» δεν αποτελεί δείγμα ελευθερίας, αλλά μια ανούσια τάση αυτό-υποδουλώσεως.
Διότι η Ελευθερία είναι κτήμα συλλογικό, ενός συνόλου «ομαίμων, ομογλώσσων, ομοθρήσκων και ομοτρόπων» ανθρώπων. Γι’ αυτό και η υποχρέωση προασπίσεως της πόλεως και του πατρογονικού εδάφους (της «πατρίδος γαίας» κατά Όμηρον), είναι η μεγαλύτερη απόδειξη Ελευθερίας, η μεγίστη Αξία, πάνω στην οποία βασίστηκαν όλα τα αρχαιοελληνικά πολιτεύματα, ολόκληρο το οικοδόμημα του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού.

Επίλογος

Το πώς αντιλαμβάνονταν οι Αρχαίοι πρόγονοί μας την Αρίστη Πολιτεία, δεν είναι δυνατόν να εξαντληθεί στις γραμμές αυτού του περιοδικού. Αυτό που πρέπει να εξαχθεί ως συμπέρασμα εκ των ανωτέρω, είναι ότι οι Ελληνικές αντιλήψεις περί Πολιτείας εκφράζουν έναν λαό φυλετικά ομοιογενή, με πολιτιστική συνοχή και έντονο πολιτικό συναίσθημα.
Οι πολίτες δεν γίνονται τέτοιοι, υπογράφοντας κάποιο «κοινωνικό συμβόλαιο», αλλά συνιστούν μια άρρηκτη κοινότητα συναισθημάτων, αξιών, κοσμοθεωρίας, βιοαντιλήψεως –καταστάσεις εκπορευόμενες απ’ την κοινή καταγωγή. Έτσι, δύνανται να λαμβάνουν αποφάσεις συλλογικώς, κατά τρόπο άμεσο, χωρίς μεσάζοντες.
Ο σύγχρονος εκμαυλισμένος Κοινοβουλευτισμός και οι αντιλήψεις του εκφράζουν έναν λαό ανομοιογενή, αποπροσανατολισμένο, χωρίς εθνική συνείδηση και κοινό τόπο βιώσεως. Εξ ου και η ανάγκη μεσαζόντων, «αντιπροσώπων», «εκπροσώπων» και λοιπών… απροσώπων.

από:  https://delfeios.blogspot.com/2014/04/blog-post.html

Τι πιστεύουν οι Εβραίοι για τον Χριστό;

Με την παρούσα μελέτη παρουσιάζονται, για πρώτη φορά στο Ελληνικό κοινό, οι διδαχές της εβραϊκής θρησκευτικής παράδοσης για το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Οφείλουμε να προειδοποιήσουμε τους αναγνώστες ότι τα κείμενα που ακολουθούν περιέχουν σοκαριστικές χυδαιότητες. Ο οχετός αυτός συνθέτει ουσιαστικά ένα αντι-ευαγγέλιο, γραμμένο για να αντιμετωπίσει το πνευματικό πλήγμα που επέφερε ο Χριστιανισμός στον εβραϊσμό. Αυτό το γεγονός φαίνεται πως, έμμεσα, είχε γίνει από νωρίς αντιληπτό στον Χριστιανικό κόσμο, διαμορφώνοντας μια λαϊκή σοφία που σήμερα δυστυχώς χάνεται. Αυτό διαφαίνεται τόσο σε πλήθος Ελληνικών παραδόσεων, όσο και σε τροπάρια Εκκλησίας που ψάλλονται μέχρι σήμερα (βλ. εικόνα).

Σε προηγούμενο άρθρο, αποκαλύψαμε τι διδάσκονται οι εβραίοι για όλους τους μη εβραίους. Στην παρούσα ανάρτηση, οι χριστοκάπηλοι μας αναγκάζουν να εντρυφήσουμε βαθύτερα σε αποσπάσματα που είχαμε διαλέξει να μην αναφέρουμε αναλυτικά, από σεβασμό προς τα Άγια της Ορθοδόξου Πίστεως. Όμως, η θρησκευτική μας συνείδηση και το καθήκον προς την ιστορική Αλήθεια, επιβάλλουν να μην επιτρέψουμε σε πολιτικές σκοπιμότητες να διαβρώσουν τον Ελληνισμό.

Δυστυχώς, οι τελευταίες εξελίξεις στην Μέση Ανατολή πυροδότησαν ένα νέο κύμα υποκινούμενου φιλο-εβραϊσμού. Αμέτρητοι λογαριασμοί έμμισθων αλλά και χρήσιμων ηλιθίων, γεμίζουν τα ελληνικά κοινωνικά δίκτυα με διθυράμβους για το Ισραήλ. Η απελπισία τους έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο ώστε αναπαράγουν, σε απευθείας μετάφραση, τα συνθήματα των πιο παρακμιακών προτεσταντικών σεκτών των ΗΠΑ. Σε ένα παραλήρημα θεολογικής ασχετοσύνης, μιλούν για «ιουδαιο-χριστιανικές αξίες», την «χώρα του Θεού» και «τον λαό του Θεού» που «καθαρίζει» την Μέση Ανατολή. Σε αυτό το τραγελαφικό κονσέρτο έσπευσαν να συμμετέχουν και πολιτικάντηδες όλου του φάσματος, συμπεριλαμβανομένης της ελεγχόμενης και αμερικανοτραφούς «άκρας δεξιάς».

Α’ ΜΕΡΟΣ: Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΟ ΤΑΛΜΟΥΔ

Συνήθως, η πρώτη αντίδραση των υπερασπιστών του εβραϊσμού, είναι να φωνάξουν πως δεν υπάρχει καμία αναφορά για τον Χριστό στο «ιερό» Ταλμούδ. Οι ισχυρισμοί περί του αντιθέτου είναι απλώς αντισημιτικές επιθέσεις κακών ανθρώπων, που «προκαλούν ένα νέο ολοκαύτωμα» και άλλα παρόμοια. Επ’ αυτού επιστρατεύεται συνήθως μια από τις ακόλουθες δύο τακτικές:

    Ισχυρίζονται ότι ο Ιησούς δεν αναφέρεται με κανέναν τρόπο στο πρωτότυπο εβραϊκό κείμενο. Προφανώς, γνωρίζουν ότι οι περισσότεροι δεν διαβάζουν εβραϊκά ή/και δεν έχουν διαβάσει το Ταλμούδ στα εβραϊκά, έτσι δεν θα έχουν κανένα μέσο να αποδείξουν το αναληθές αυτής της δήλωσης.
    Εναλλακτικά, ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχει καμία αναφορά στον Ιησού ή (εβραϊστί) στον Yeshua. Αλλά αναφέρεται μόνο κάποιος άγνωστος «Yeshu», και μας διαβεβαιώνουν πως δεν πρόκειται για τον Χριστό, αφού υποτίθεται ότι εμφανίζεται κατά καιρούς μαζί με ιστορικούς χαρακτήρες που δεν ήταν σύγχρονοι Του.

Κατ’ αρχάς, δεν είναι παράξενο το γεγονός ότι το όνομα του Χριστού γράφεται από τους εβραίους «Yeshu» και όχι «Yeshua». Yeshua σημαίνει «ο Θεός σώζει» (όπως αναφέρεται στο κατά Ματθαίον 1:21, «καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ ᾽Ιησοῦν, αὐτὸς γὰρ σώσει τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν»). Ωστόσο, οι εβραίοι δεν πιστεύουν ότι ο Ιησούς είναι Θεός, ούτε καν ότι έχει σωθεί από τον Θεό. Έτσι, διαστρέβλωσαν το όνομα Του χρησιμοποιώντας το «Yeshu», το οποίο λειτουργεί ταυτόχρονα και ως ακρωνύμιο της φράσης «Μακάρι το όνομά του να σβήστει» στα εβραϊκά. Επιπλέον, είναι απολύτως αναμενόμενο ότι οι Εβραίοι, στις συκοφαντικές μυθοπλασίες τους για τον Ιησού (για τον οποίο γενικά φροντίζουν να μην διδάσκουν τίποτα), μπερδεύουν πρόσωπα και ημερομηνίες, αφού δεν τους ενδιαφέρουν καν αυτές οι λεπτομέρειες.

Έχοντας αποδομήσει τα παραπάνω εκ προοιμίου, μπορούμε να επιστρέψουμε και πάλι στην πρωτότυπη πηγή. Το πρώτο πρόβλημα που αντιμετωπίζει κανείς μελετώντας ταλμουδικά κείμενα, είναι το ίδιο το γεγονός πως οι Εβραίοι κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους ώστε να καταστήσουν δυσνόητο το περιεχόμενο για τους «ανόητους γκογίμ». Έτσι, για αιώνες αυτολογοκρίνονταν, αντικαθιστώντας ή αφαιρώντας τις αναφορές του Ιησού στις εκδόσεις που μπορεί να έφταναν σε μη εβραϊκό κοινό. Όμως, τα τελευταία χρόνια η αλαζονεία των εβραίων έχει αυξηθεί τόσο ώστε παύουν να προσπαθούν, έτσι πολλά αποσπάσματα έχουν δημοσιευθεί από τους ίδιους. Επιπλέον, υπάρχει ένα έγγραφο που ονομάζεται «Κώδικας του Μονάχου». Πρόκειται για το παλαιότερο πλήρες χειρόγραφο του Ταλμούδ στα εβραϊκά, που διατηρείται σε βιβλιοθήκη στο Μόναχο (εξ ου και το όνομα).

Τέλος, ευτυχώς, πλέον δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε εβραϊκά για να ελέγξουμε πού αναφέρεται ο Ιησούς. Τον 20ο αιώνα, ο ραβίνος I. Epstein (και όχι κάποιος κακός αντισημίτης) επιμελήθηκε την έκδοση ολόκληρου του Ταλμούδ σε αγγλική μετάφραση. Παρά το γεγονός ότι η εν λόγω έκδοση βασίζεται κυρίως σε πιο πρόσφατα κείμενα, περιλαμβάνει περιεκτικές σημειώσεις που επαναφέρουν λεπτομερώς τα σημεία διαφοροποίησης από παλαιότερες εκδόσεις. Αυτή η έκδοση διατίθεται δωρεάν στη ιστοσελίδα halakhah.com, ενώ ανάλογες εκδόσεις εντοπίζονται εύκολα στο διαδίκτυο από εξίσου εβραϊκές πηγές.

Sanhedrin 43a

    Την παραμονή του Πάσχα ο Yeshu κρεμάστηκε. Για σαράντα μέρες πριν γίνει η εκτέλεση, ένας κήρυκας βγήκε έξω και φώναζε: «Θα βγει για να λιθοβοληθεί επειδή έκανε μάγια και παρέσυρε τον Ισραήλ σε αποστασία. Όποιος μπορεί να πει οτιδήποτε υπέρ του, ας εμφανιστεί και ας παρακαλέσει εκ μέρους του». Επειδή όμως τίποτα δεν ειπώθηκε υπέρ του κρεμάστηκε την παραμονή του Πάσχα!
    Ο Ούλα απάντησε: «Πιστεύετε ότι ήταν κάποιος για τον οποίο θα μπορούσε να υπάρξει υπεράσπιση; Δεν ήταν ένας Μεσίθ, για τον οποίο η Γραφή λέει: ούτε θα τον λυπηθείς ούτε θα τον κρύψεις; Ωστόσο, με τον Yeshu ήταν διαφορετικά, γιατί ήταν συνδεδεμένος με την κυβέρνηση [δηλ. είχε επιρροή]. Οι Ραβίνοι μας δίδαξαν: Ο Yeshu είχε πέντε μαθητές, τον Ματθαίο, τον Nakai, τον Nezer, τον Buni και τον Todah.

Εδώ διαβάζουμε ότι ο «Yeshu» δικάστηκε και καταδικάστηκε από τους εβραίους, «κρεμάστηκε» την παραμονή του Πάσχα, επρόκειτο να λιθοβοληθεί για μαγεία και εξώθηση του Ισραήλ σε αποστασία, είχε επιρροή και αρκετούς μαθητές. Είναι προφανές ότι πρόκειται για τον Ιησού Χριστό, και μάλιστα στο Sanhedrin 46a περιγράφεται αναλυτικά ότι το «κρέμασμα» ήταν ακριβώς η σταύρωση Του (και στην Ορθόδοξη παράδοση, ψάλλεται την Μεγάλη Πέμπτη το «Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου»).

Sanhedrin 67a

    Και αυτό έκαναν στον Ben Stada, και τον κρέμασαν την παραμονή του Πάσχα. Ο Ben Stada ήταν ο Ben Padira. Ο ραβίνος Χίσντα είπε:
    — Ο σύζυγος ήταν ο Stada, ο Padira ήταν εραστής. Άρα δεν ήταν ο Pappos b. Judah ο σύζυγος;
    — Η μητέρα του λεγόταν Stada. Αλλά η μητέρα του ήταν η Μίριαμ, αυτή που καλλώπιζε γυναίκες
    — Όπως λένε στην Pumbaditha, αυτή η γυναίκα απομακρύνθηκε από τον άντρα της [διέπραξε μοιχεία].

Στον παραπάνω διάλογο μεταξύ ραβίνων, ο «Stada» είναι ο Ιωσήφ. Επομένως ο «Ben Stada», δηλαδή ο γιος του Stada, είναι ο Ιησούς. Το κείμενο εξηγεί πώς ενώ ο Ιωσήφ ήταν ο σύζυγος της μητέρας του Χριστού. Οι ραβίνοι ισχυρίζονται ότι πραγματικός πατέρας του Ιησού ήταν κάποιος ο Padira, εραστής της Μαρίας, γι’ αυτό τον αποκαλούν και «Ben Padira». Κάποιος φαίνεται να εικάζει ότι «Stada» ήταν το όνομα της μητέρας, αλλά τον διορθώνουν λέγοντας ότι η μητέρα του ήταν η Μαρία («Μίριαμ») και ότι ήταν μοιχαλίδα. Η ίδια κατηγορία επαναλαμβάνεται και στο Shabbath 104b και στο Shanhedrin 106a όπου η Παναγία χαρακτηρίζεται από τους εβραίους «Αυτή που ήταν απόγονος πριγκήπων και κυβερνητών, έγινε πόρνη με ξυλουργούς».

Περισσότερες πληροφορίες για αυτή την εβραϊκή βλασφημία παραθέτει ο Ωριγένης Αδαμάντιος στο Contra Celsus, βιβλίο 1, κεφάλαιο 32: Αλλά ας επιστρέψουμε τώρα εκεί όπου παρουσιάζεται ο Εβραίος, μιλώντας για τη μητέρα του Ιησού και λέγοντας ότι όταν ήταν έγκυος την πέταξε έξω από την πόρτα του ο ξυλουργός με τον οποίο την είχαν αρραβωνιαστεί, ως ένοχη μοιχείας και γέννησε ένα παιδί με έναν στρατιώτη που ονομαζόταν Πάνθηρας.

Sanhedrin 107b

    Ο ραβίνος Joshua b. Perahjah σάλπισε τετρακόσιες σάλπιγγες και τον αφόρισε τον Ιησού τον Ναζωραίο. Αυτός ήρθε μπροστά του πολλές φορές παρακαλώντας, «Δέξου με!» Αλλά δεν θα του έδινε σημασία. Μια μέρα αυτός [ο ραβίνος] απήγγειλε την Shema’, τότε ο Ιησούς ήρθε μπροστά του. Σκόπευε να τον δεχτεί και του έκανε ένα νεύμα. Αυτός [ο Ιησούς] νομίζοντας ότι ήταν για να τον απωθήσει, πήγε, έστησε ένα τούβλο και το προσκυνούσε. «Μετανόησε», του είπε [ο ραβίνος]. Εκείνος απάντησε, «Έτσι έμαθα από σένα: Αυτός που αμαρτάνει και κάνει τους άλλους να αμαρτήσουν δεν έχει τρόπο μετάνοιας». Και ένας Δάσκαλος είπε: Ο Ιησούς ο Ναζωραίος έκανε μάγια και παρέσυρε τον Ισραήλ.

Πανομοιότυπη διήγηση με την παραπάνω συναντάμε και στο Sotah 47a.

Gittin 57a

    Ο Ονκέλος τότε πήγε και ανέστησε τον Ιησού τον Ναζωραίο από τον τάφο μέσω νεκρομαντείας. Ο Ονκέλος του είπε: Ποιος είναι πιο σημαντικός σε αυτόν τον κόσμο που είσαι τώρα; Ο Ιησούς του είπε: Ο λαός των Ιουδαίων. Ο Ονκέλος τον ρώτησε: Επομένως να τους ακολουθήσω σε αυτόν τον κόσμο; Ο Ιησούς του είπε: Να επιδιώξεις την ευημερία τους, να μην επιδιώξεις την δυστυχία τους, γιατί όποιος τους αγγίζει είναι σαν να αγγίζει την κόρη του ματιού του.
    Ο Ονκέλος του είπε: Ποια είναι η τιμωρία εκείνου του ανθρώπου, ευφημισμός για τον ίδιο τον Ιησού, στον άλλο κόσμο; Ο Ιησούς του είπε: Τιμωρείται βράζοντας μέσα σε περιττώματα. Όπως είπε ο Δάσκαλος: Όποιος χλευάζει τα λόγια των Σοφών θα καταδικαστεί μέσα σε καυτά περιττώματα. Και αυτό ήταν το αμάρτημά του, καθώς χλεύαζε τα λόγια των Σοφών.

Η διευκρίνηση ότι το συγκεκριμένο χωρίο αναφέρεται ευθέως στον Χριστό δεν είναι δική μας προσθήκη. Αποτελεί επί λέξει μετάφραση του Ταλμούδ από την ιστοσελίδα chabad.org, επίσημο όργανο ενός εκ των μεγαλύτερων εβραϊκών δογμάτων.

Σύνοψη Α’

Από αυτά τα λίγα παραδείγματα λοιπόν, μπορούμε να συμπεράνουμε τα εξής: Σύμφωνα με το Ταλμούδ, ο Χριστός είναι ένας ανόητος που εκδιώχθηκε από κάποιον μεγάλο ραβίνο και γι’ αυτό άρχισε να λατρεύει ένα τούβλο και να κάνει μάγια στους εβραίους. Στη συνέχεια παρέσυρε κι άλλους αποκτώντας επιρροή. Για αυτό, επρόκειτο να λιθοβοληθεί, αλλά τελικά κρεμάστηκε (στον σταυρό) την παραμονή του Πάσχα όταν καταδικάστηκε από το εβραϊκό δικαστήριο (Sanhedrin). Η μητέρα του ήταν μια πόρνη που απάτησε τον σύζυγό της, και ίδιος καίγεται στην κόλαση μέσα σε περιττώματα.

Β’ ΜΕΡΟΣ: ΕΝΑ ΟΜΟΡΦΟ ΕΒΡΑΪΚΟ ΔΙΗΓΗΜΑ

Όπως είδαμε, μέσα στον μεγάλο όγκο του Ταλμούδ δεν λείπουν οι βλασφημίες κατά του Χριστού, ωστόσο υπάρχει ένα κείμενο της εβραϊκής παράδοσης που είναι αφιερωμένο εξ ολοκλήρου στην ζωή Του, κατά την αντίληψη των εβραίων.

Αν και θεωρείται ένα ενιαίο έργο, υπάρχουν περίπου 10 γνωστές εκδόσεις, με μικρές διαφορές από διαφορετικά χειρόγραφα αλλά πάντοτε στο ίδιο ύφος. Τα παλαιότερα γνωστά χειρόγραφα χρονολογούνται κατά τον 11ο αιώνα. Τα στοιχεία, όμως, δείχνουν ότι οι πεποιθήσεις αυτές υπήρχαν από πολύ παλαιότερα, καθώς μεγάλο μέρος του περιεχομένου του εντοπίζεται σε δευτερογενείς πηγές (όπως χριστιανικές καταγραφές των βλασφημιών που διέδιδαν οι εβραίοι). Οι μεταφράσεις είναι ελάχιστες και τα αντίτυπα τους πωλούνται έναντι εκατοντάδων ευρώ. Παραθέτουμε μια περίληψη των 700 περίπου σελίδων που συναποτελούν αυτό το έργο εβραϊκής θρησκευτικής «παράδοσης».

Toledot Yeshu

Αρχικά περιγράφεται πώς ο Ιησούς ήταν ένας νόθος (η ακριβής μετάφραση είναι υβριστική και η λέξη χρησιμοποιείται με εκπληκτική συχνότητα) που συνελήφθη κατά τη διάρκεια της εμμήνου ρύσεως. Σύμφωνα με τα περισσότερα κείμενα, η Μαρία ήταν μια γυναίκα αρραβωνιασμένη με έναν δίκαιο άντρα, που στα περισσότερα κείμενα ονομάζεται Ιωάννης, και ζούσε ως ερημίτης για να την κρατήσει μακριά από κακόβουλους. Ωστόσο, ένα βράδυ ο Ιωσήφ Ben Padira, προσποιείται ότι είναι ο σύζυγός της και την βιάζει κατά τη διάρκεια της εμμήνου ρύσεως. Σε άλλο χειρόγραφο, η Μαρία φεύγει πρόθυμα με τον Ben Padira. Σε κάθε περίπτωση, από αυτή τη στιγμή αποκαλείται συνεχώς πόρνη και άλλα παρόμοια.

Όταν ο σύζυγός της το μαθαίνει, ελλείψει μαρτύρων, την εγκαταλείπει και πηγαίνει στη Βαβυλώνα για να μελετήσει την Τορά κτλ, ενώ η Μαρία μεγαλώνει τον νόθο γιο της. Σε μια από τις εκτενέστερες καταγραφές, λέγεται πώς ο σύζυγος αφηγήθηκε στον Ηρώδη την ιστορία, δικαιολογώντας την σφαγή των νηπίων, που περιγράφει το Ευαγγέλιο, σαν κάποια δήθεν εκδίκηση για την μοιχεία μιας γυναίκας που δεν γνώριζε καν.

Ο Ιησούς, σύμφωνα πάντα με το Toledot Yeshu, είναι εξ αρχής ένας πονηρός κακοποιός χωρίς σεβασμό για τους «σοφούς» (δεν καλύπτει το κεφάλι του όταν περπατά κοντά τους), οι οποίοι ορκίζονται ψευδώς στην εύπιστη Μαρία ότι θα σωθεί αν τους πει την «αλήθεια» για την σύλληψη του γιού της. Από τότε, γίνεται γνωστός ως «Yeshu» αντί για Yeshua, εξηγώντας πώς το όνομα αλλοιώθηκε ώστε να σημαίνει «Μακάρι το όνομά του να σβήστει» (και επιβεβαιώνοντας τις προαναφερθείσες ταλμουδικές αναφορές). Φτάνοντας σε ηλικία περίπου 30 ετών, ο Yeshu ξεκινά το κήρυγμα του προσπαθώντας να ταιριάξει με τα εδάφια της Παλαιάς Διαθήκης, που σήμερα διδάσκονται ως αναφορά στον Ιησού (ακόμα και αυτά που οι σύγχρονοι εβραίοι απορρίπτουν). Έτσι, ο Yeshu γίνεται αρχηγός μιας αίρεσης, της οποίας οι οπαδοί αποκαλούνται συνεχώς «βιαστές», και άλλα παρόμοια.

Πώς εξηγούνται όμως τα θαύματα αυτού του Yeshu; Εδώ μπαίνουμε στα πιο αλλοπρόσαλλα νερά της εβραϊκής μυθοπλασίας. Σύμφωνα με τους εβραίους συγγραφείς, η πέτρα του Ιακώβ βρισκόταν στο βαθύτερο ιερό του Ναού και είχε γραμμένο το «μυστικό όνομα του θεού», που όποιος το μάθαινε μπορούσε να κάνει θαύματα. Για να αποτρέψουν τους ανθρώπους από το να το μάθουν, δύο μπρούτζινα σκυλιά γάβγιζαν έξω από τον Ναό σε όποιον είχε μάθει το όνομα, κάνοντας τον να το ξεχάσει από φόβο. Ο Yeshu, ωστόσο, ήταν ύπουλος και σημείωσε το όνομα σε μια περγαμηνή που έκρυψε μέσα στα ρούχα του, έτσι ώστε να μπορέσει να το θυμηθεί αργότερα.

Με αυτό το μαγικό όνομα, ο Yeshu θεράπευσε τους παράλυτους και τους τυφλούς, ανέστησε τους νεκρούς, έδωσε ζωή σε πήλινα πουλιά και περπατούσε στο νερό. Όλα αυτά τράβηξαν την προσοχή, της βασίλισσας Ελένης, της συζύγου του Κωνσταντίνου (αναχρονισμός με σαφή στόχο να δώσει μια βολική εξήγηση για τον εκχριστιανισμό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας). Φυσικά, οι… σοφοί του Ισραήλ προειδοποίησαν τη βασίλισσα για τις κακές μαγείες του Yeshu και την παρακάλεσαν να τον σκοτώσει. Επειδή η βασίλισσα δεν άκουγε, ετοίμασαν τον δικό τους ήρωα: τον Ιούδα, στον οποίο έδωσαν το όνομα του θεού, ώστε να μπορέσει να αντιμετωπίσει τον Yeshu.

Παρουσία της βασίλισσας, ο Yeshu αρχίζει να πετάει σαν αετός. Ωστόσο, ο Ιούδας χρησιμοποιεί τις ίδιες δυνάμεις και τον καταδιώκει πετώντας κι αυτός. Όμως, αφού και οι δύο έχουν τις ίδιες υπερδυνάμεις, κανείς δεν μπορεί να υπερτερήσει. Γι’ αυτό, σύμφωνα πάντα με την εβραϊκή «λογοτεχνία», ο Ιούδας πρέπει να μολύνει τον Ιησού κατά τη διάρκεια της… ιπτάμενης μάχης, ώστε, όντας ακάθαρτος, να μην μπορεί να χρησιμοποιήσει το θεϊκό όνομα. Στα περισσότερα κείμενα, αυτό επιτυγχάνεται με την ούρηση, αλλού με τον σοδομισμό, ενώ σε ορισμένα απλά αναφέρεται κάποια απροσδιόριστη «αποτρόπαια» πράξη. Τόσο ο Yeshu όσο και ο Ιούδας πέφτουν, έχοντας χάσει τις υπερδυνάμεις τους, αλλά χάρη στον πόλεμο που διεξάγουν οι οπαδοί του, ο Yeshu καταφέρνει να δραπετεύσει και να γλιτώσει τον θάνατο.

Ο Yeshu επιστρέφει στην Ιερουσαλήμ με έναν γάιδαρο κατά τη διάρκεια του Πάσχα. Αυτός και οι ακόλουθοί του συμφωνούν να φορούν τα ίδια ρούχα, έτσι ώστε να μην ξεχωρίζει ανάμεσα στους μαθητές του. Αλλά κάποιοι οπαδοί του συμφωνούν να τον καταδώσουν στους εβραίους σοφούς, υποκλινόμενοι μπροστά του έτσι ώστε να αναγνωριστεί. Στη συνέχεια, ο Yeshu αιχμαλωτίζεται και πολλά κείμενα περιγράφουν με απόλαυση πώς τον ξυλοκοπούν, τον χλευάζουν, του λένε να σώσει τον εαυτό του μέσω θαυμάτων, του δίνουν ένα μανδύα και ένα αγκαθωτό στέμμα κ.λπ.

Ο Yeshu εκτελείται, μαζί με τους οπαδούς του. Οι σοφοί προσπάθησαν να κρεμάσουν το σώμα του από ένα δέντρο, αλλά ο κακός Yeshu, γνωρίζοντας ποια θα ήταν η μοίρα του, είχε καταραστεί πριν πεθάνει όλα τα είδη δέντρων για να μην αντέχουν το βάρος του. Σε ορισμένες παραλλαγές, το κρέμασμα του Yeshu επιχειρείται όσο είναι ακόμα ζωντανός. Έτσι, τελικά τον κρεμούν από μια χαρουπιά, η οποία «ως γνωστόν» δεν μετράει σαν κανονικό δέντρο.

Η βλασφημία συνεχίζεται: μετά το θάνατό του, το σώμα του Yeshu χάνεται και η βασίλισσα απειλεί να σκοτώσει τους σοφούς αν δεν το βρουν σε τρεις μέρες. Οι σοφοί πανικοβάλλονται, αλλά βρίσκουν έναν κηπουρό που τους λέει αυτάρεσκα πώς έθαψε το πτώμα στον κήπο του για να μην προσπαθήσουν οι «βιαστές» (δηλαδή οι χριστιανοί) να το κλέψουν. Αφού ανασύρουν το σώμα του Yeshu, το δένουν σε ένα άλογο και το σέρνουν στους δρόμους της Ιερουσαλήμ, πριν το επιστρέψουν «ηρωικά» στην βασίλισσα. Αυτή, πείθεται για το πόσο παράσιτα είναι οι Χριστιανοί και διατάζει να εκτελεστούν όλοι προς μεγάλη χαρά των εβραίων.

Η ιστορία συνεχίζεται και 30 χρόνια μετά το θάνατο του Yeshu, καθώς η λατρεία του εξακολουθεί να «διαφθείρει» πολλούς ανθρώπους που διεξάγουν πόλεμο εναντίον των εβραίων σοφών. Έτσι, οι σοφοί στέλνουν νέους θαυματοποιούς πράκτορες, ανάλογους του «ήρωα» Ιούδα, τους οποίους προσπαθούν να ταυτίσουν άλλοτε με τον Παύλο και άλλοτε με τον Σίμωνα Πέτρο, με προφανή στόχο να υπονομεύσουν το αποστολικό έργο.

Σύνοψη Β’

Ο μέσος εβραίος/εβραιολάγνος πιθανότατα θα προσπαθήσει να σας πείσει ότι αυτό δεν είναι τίποτε άλλο από κάποιο σκοτεινό κείμενο που φτιάχτηκε από κάποιον παρανοϊκό και ίσως προσποιούνταν ότι είναι Εβραίος. Όμως, η διήγηση αυτή εμφανίζεται ξανά και ξανά σε πλείστα όσα εβραϊκά κείμενα και καταγραφές εβραϊκών πεποιθήσεων. Στο πρώτο μέρος, εξετάσαμε ήδη πολλές αναφορές του Ταλμούδ που ταυτίζονται με την αισχρότητα του Toledot Yeshu. Επιβεβαιώνει επίσης, με το πιο ξεκάθαρο τρόπο, ότι το όνομα Yeshu είναι μια κακόβουλη παραφθορά του ονόματος του Ιησού. Εύκολα εξάγεται το συμπέρασμα ότι αυτό το… λογοτέχνημα δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια συλλογή των κυρίαρχων συκοφαντικών θεωριών του εβραϊσμού για την ζωή του Χριστού.

Κλείνουμε, επαναλαμβάνοντας την πρόσκληση μας προς τον (φιλο)εβραϊκό κόσμο:
Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι σκοπός αυτής της έρευνας είναι να «διεγείρει μίσος» ή να δικαιολογήσει το οποιοδήποτε έγκλημα. Τουναντίον, αν οι Εβραίοι επιμένουν στην ορθότητα αυτών των πεποιθήσεων θα πρέπει να μας ευχαριστήσουν που συμβάλλουμε στην ανάδειξη του πολιτισμού τους στο ελληνικό κοινό. Αν πάλι θέλουν να τις καταδικάσουν και να προχωρήσουν με διαφορετικό πρόσημο στην ιστορία, τότε τους δίδεται μια ιδανική ευκαιρία. Μέχρι τότε, όποιος μιλάει για «ιουδαιοχριστιανικές αξίες» είναι αισχρός απατεώνας ή τραγικά ηλίθιος.

πηγή:  https://antepithesi.gr/oi-ebraioi-gia-ton-xristo.html/