- Σκελετοὶ Ἑλλήνων πολεμιστῶν στὴ μάχη τῆς Ἰμέρας (480 π.Χ.) Imera, κὸντὰ στὸ Παλέρμο (Πάνορμος), στὴ βόρεια Σικελία, ὅπου ἔπεσαν μαχόμενοι ἐναντίον των Καρχηδονίων τὸ 480 π.Χ., τὴν ἴδια ἀκριβῶς ἡμέρα τῆς ναυμαχίας τῆς Σαλαμίνας, ὅπου ἄλλοι Ἕλληνες νίκησαν τὸὺς Πέρσες! (σημ. τὴν ἴδια ἀκριβῶς μέρα, σὲ δύο διαφορετικὰ μέρη, σὲ ἀπόσταση 1344 χλμ μεταξύ τους, οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες νίκησαν τὶς δύο ὑπερδυνάμεις τοῦ τότε κόσμου.
Ἡ Μάχη της Ἰμέρας
Ἡ μάχη της Ἰμέρας διεξήχθη τὸ 480 π.Χ. ἀνάμεσα στὸ συνασπισμὸ τῶν ἑλληνικῶν πόλεων τῆς Σικελίας καὶ τῶν Καρχηδονίων. Οἱ Ἕλληνες τῆς Σικελίας πέτυχαν μιὰ σημαντικὴ νίκη, ἡ ὁποία σήμανε τὸν τερματισμὸ τῶν ἐπιθετικῶν ἐνεργειῶν των Καρχηδονίων στὴν εὐρύτερη περιοχὴ τῆς Ἰταλίας, προσφέροντας σταθερότητα στὴν περιοχὴ γιὰ τὸν ἑπόμενο αἰῶνα.
Ἡ προϊστορία
Καθ' ὅλη τὴ διάρκεια τοῦ 6ου αἰ. π.Χ. Ἕλληνες καὶ Φοίνικες, ἀποικία τῶν ὁποίων ἦταν ἡ Καρχηδόνα, ἐπιδίδονταν σὲ ἕναν ἀγῶνα γιὰ τὴν κυριαρχία στὴ δυτικὴ Μεσόγειο, ἀπὸ τὶς ἀκτὲς τῆς Ἱσπανίας μέχρι τὶς ἀκτὲς τῆς Ἰταλίας καὶ ἀπὸ τὴν Ἀφρικὴ ἕως τὴ Γαλατία. Στὴν προσπάθειά τους νὰ ἐπιβληθοῦν ὡς ναυτικὴ δύναμη οἱ Φοίνικες σύναψαν συμμαχία μὲ τοὺς πειρατὲς ἀπὸ τὴν περιοχή της Ἐτρουρίας καὶ ὀργάνωσαν ἕνα σύστημα πόλεων κρατῶν στὶς ἀκτὲς τῆς Σικελίας, μὲ σκοπὸ νὰ ἀποτελέσουν ἀνασχετικὴ δύναμη στὸν ὁλοένα καὶ ἐντονότερα αὐξανόμενο ἐπεκτατισμὸ τῶν Ἑλλήνων. Ἀρχικά, γύρω στὸ 580 π.Χ. ὁμάδα Ἑλλήνων ἀποικιστὼν ὑπό τον Πένταθλο προσπάθησε νὰ ἀποικήσει μία περιοχὴ στὰ δυτικὰ τῆς Σικελίας, πολὺ κοντὰ στὶς φοινικικὲς ἀποικίες. Οἱ Φοίνικες ἐπιτέθηκαν στὴν ἑλληνικὴ ἀποστολὴ καὶ ὁ Πένταθλος σκοτώθηκε κατὰ τὴ διάρκεια τῆς μάχης. Οἱ ἄντρες ποὺ σώθηκαν ἀναγκάστηκαν νὰ ἀποσυρθοῦν πρὸς τὴ βόρεια ἀκτὴ τοῦ νησιοῦ, ὅπου καὶ ἵδρυσαν τὴν πόλη Λιπάρα. Ἡ δημιουργία της Λιπάρας, σὲ συνδυασμὸ καὶ μὲ τὸν ἀποικισμό του Ἀκράγαντα προκάλεσαν τὴν ἐπέμβαση τῆς Καρχηδόνας, ἡ ὁποία τὸ 560-550 π.Χ. ἐκστρατεύει κατὰ τῆς Σικελίας μὲ στρατηγό τον Μάλχο. Δυστυχῶς, δὲ σώζονται πολλὰ στοιχεῖα γιὰ τὴν ἐκστρατεία, γνωρίζουμε ὡστόσο ὅτι ἦταν ἐπιτυχὴς καὶ οἱ Καρχηδόνιοι κατάφεραν νὰ θέσουν ὑπὸ τὸν ἔλεγχό τους τὴν περιοχὴ τῆς βορειοδυτικῆς Σικελίας. Στὴ συνέχεια, τὰ στρατεύματα τοῦ Μάλχου κατέλαβαν καὶ τὴ Σαρδηνία, νησὶ πλούσιο σὲ σιτηρὰ καὶ μέταλλα.
Ἀνάλογες συγκρούσεις πραγματοποιοῦνταν σὲ ὅλη τὴ λεκάνη τῆς δυτικῆς Μεσογείου. Οἱ Φωκεὶς τῆς Μασσαλίας ὀργάνωσαν ἕνα σύστημα ἀποικιῶν θέτοντας ἔτσι ὑπὸ τὸν ἔλεγχό τους τὶς ἀκτὲς τῆς Ἱσπανίας. Ἐπίσης, ἵδρυσαν στὴν Κορσικὴ νέα πόλη, τὴν Ἀλαλία. Οἱ Καρχηδόνιοι, ποὺ εἶχαν ἰσχυρὴ παρουσία στὸ νησὶ ἀντέδρασαν ἄμεσα. Ἔπειτα ἀπὸ συνεννόηση μὲ τοὺς πειρατές της Ἐτρουρίας ἐπιτέθηκαν ἐναντίον τῆς νέας ἀποικίας καὶ καταβύθισαν τὸ φωκικὸ στόλο. Ὅσοι ἄνδρες κατάφεραν νὰ ἐπιβιώσουν τῆς μάχης μπόρεσαν νὰ περισώσουν τὶς οἰκογένειές τους καὶ τὰ ἀγαθά τους. Ἡ Ἀλαλία καταστράφηκε ὁλοσχερῶς, μὲ ἀποτέλεσμα ἡ Κορσικὴ νὰ περιέλθει στοὺς Ἐτρουροὺς ἐνῷ μὲ ἀνάλογες ἐπιδρομὲς οἱ Καρχηδόνιοι κατάφεραν νὰ ἐξασφαλίσουν τὴν κυριαρχία τους στὴ Σαρδηνία, ἀνακόπτοντας ἔτσι τὴ δημιουργία μιᾶς ἁλυσίδας ἑλληνικῶν πόλεων ἀπὸ τὴ Μασσαλία ἕως τὴ Σικελία.
Πλέον, γινόταν φανερὸ πὼς ὁ πόλεμος βρισκόταν πρὸ τῶν πυλῶν. Ὅλες αὐτὲς οἱ ἁψιμαχίες καὶ οἱ ἔριδες θὰ λύνονταν μὲ τὴν ὁλοκληρωτικὴ ἐπικράτηση τῆς μίας ἔναντι τῆς ἄλλης πλευρᾶς. Τὰ ἀλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα Ἑλλήνων καὶ Καρχηδονίων στὴν περιοχὴ θὰ ὁδηγοῦσαν ἀπὸ κοινοῦ μαζὶ καὶ μὲ ἄλλους παράγοντες στὸ Σικελικὸ πόλεμο, ὁ ὁποῖος θὰ καθυστεροῦσε γιὰ λίγα χρόνια ἐξ αἰτίας κάποιων πολεμικῶν ἐπιχειρήσεων τῶν Καρχηδονίων στὴ Σαρδηνία καὶ στὴ Λιβύη.
Ὁ Γέλων τῶν Συρακουσῶν
Οἱ ἑλληνικὲς πόλη-κράτη τῆς Σικελίας βρίσκονταν κάτω ἀπὸ τὴ σφαῖρα ἐπιρροῆς δύο οἰκογενειῶν, οἱ ὁποῖες διοικοῦσαν ὑπὸ τὰ πρότυπα τοῦ τυραννικοῦ καθεστῶτος. Στὴ βόρεια Σικελία τὴν ἐξουσία ἀσκεῖ ὁ Ἀναξίλαος τοῦ Ρηγίου ποὺ ἦταν τύραννος τῆς Ζάγκλης (μετέπειτα θὰ μετονομαστεῖ σὲ Μεσσήνη), καὶ ὁ πεθερός του Τήριλλος, τύραννος τῆς Ἰμέρας. Στὸν ἀντίποδα, στὴ νότια Σικελία ὁ Γέλων τῶν Συρακουσῶν μαζὶ μὲ τὸν πεθερό του Θήρωνα τοῦ Ἀκράγαντα εἶχαν ἑδραιώσει τὴν ἐξουσία τους.
Φανταστικὴ ἀπεικόνιση τοῦ Γέλωνα, τυράννου τῶν Συρακουσῶν
Ὁ Γέλων ἦταν στρατηγὸς τοῦ τυράννου της Γέλας Ἱπποκράτη καὶ ἀρχηγὸς τοῦ ἱππικοῦ. Μετὰ τὸ θάνατο τοῦ τυράννου, προφασιζόμενος ἀρχικὰ ὅτι θὰ ὑποστηρίξει τοὺς νεαροὺς διαδόχους ἀλλὰ τελικῶς ἐκμεταλλευόμενος τὴν κατάσταση ποὺ ἐπικρατοῦσε στὴν πόλη, παραμέρισε τοὺς κληρονόμους τοῦ Ἱπποκράτη ἀνακηρύσσοντας ἑαυτὸν τύραννο τῆς πόλης. Σὲ μικρὸ χρονικὸ διάστημα κατάφερε ὅτι δὲν μπόρεσαν οἱ προκάτοχοί του, τὴν ὑποταγὴ δηλαδὴ τῆς πόλης τῶν Συρακουσῶν. Θέλοντας νὰ ἐπεκτείνει καὶ νὰ ἐνισχύσει τὴ θέση του, ὁ Γέλων μεταφέρει την πρωτεύουσα ἀπὸ τὴ Γέλα στὶς Συρακοῦσες, οἱ ὁποῖες λόγῳ τῆς στρατηγικῆς τους θέσεως θὰ ἀποδεικνύονταν λιμάνι κομβικῆς σημασίας. Ὀργανώνει τὴν πόλη περιβάλλοντάς την μὲ τεῖχος καὶ οἰκοδομεῖ νέα κτήρια. Ἐπιπλέον, γιὰ νὰ αὐξηθεῖ ὁ πληθυσμὸς τῆς πόλης καὶ νὰ καλυφθοῦν οἱ νέες ἀνάγκες μεταφέρονται μεγάλα τμήματα πληθυσμῶν ἀπὸ γειτονικὲς πόλεις, ὅπως τὰ Μέγαρα καὶ ἡ Εὔβοια. Ἐπίσης, ἡ πόλη της Γέλας ἔχασε τὸ μισό της πληθυσμό, ἐνῷ ἡ Καμαρίνα πλήρωσε βαρύτερο τίμημα ἀφοῦ ὅλοι οἱ πολῖτες της μεταφέρθηκαν στὶς Συρακοῦσες. Τέλος, προσκάλεσε ἀποίκους ἀπὸ τὴν κυρίως Ἑλλάδα καὶ ἔδωσε πολιτικὰ δικαιώματα σὲ μισθοφόρους. Ἡ στάση του ἀπέναντι στοὺς πολίτeς δὲν ἦταν ἑνιαία. Ἔτσι, δίνει τὸ δικαίωμα τοῦ Συρακούσιου πολίτη στοὺς ἀριστοκράτες τῶν Μεγάρων καὶ τῆς Εὔβοιας ποὺ ἔρχονται, ἐν ἀντιθέσει μὲ τὸν ἁπλὸ λαό, ὁ ὁποῖος γίνεται ἀντικείμενο ἀγοραπωλησιῶν στὸ σκλαβοπάζαρο.
Ἡ Καρχηδονιακὴ ἐπίθεση καὶ ἡ μάχη της Ἰμέρας
Ἀφορμὴ γιὰ τὴν Καρχηδονιακὴ εἰσβολὴ στάθηκε ἡ διαμάχη μεταξὺ τοῦ τυράννου του Ἀκράγαντα Θήρωνα καὶ τοῦ Τήριλλου, τυράννου της Ἰμέρας. Νικητὴς τῆς σύρραξης ἀναδείχθηκε ὁ Θήρων, ὁ ὁποῖος καὶ ἐκδίωξε τὸν Τήριλλο ἀπὸ τὴν Ἰμέρα. Παρὰ τὶς φιλικές τους σχέσεις, ὅμως, ὁ Ἀναξίλαος τοῦ Ρηγίου δὲν μποροῦσε νὰ ἀντιπαρατεθεῖ μὲ τὸ συνασπισμὸ τῶν δυνάμεων τοῦ Ἀκράγαντα καὶ τῶν Συρακουσῶν. Ἔτσι, ὁ Τύριλλος κατέφυγε στοὺς Καρχηδονίους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ζήτησε βοήθεια γιὰ νὰ ἀνακτήσει τὴ θέση του.
Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἐπέτρεψε στοὺς Καρχηδονίους νὰ χρησιμοποιήσουν ὡς πρόφαση τὴν ἐπαναφορά του Τήριλλου στὸ θρόνο καὶ νὰ ἐκστρατεύσουν ἐναντίον τῆς Σικελίας. Οἱ προπαρασκευές τους γιὰ τὴν ἐπερχόμενη σύγκρουση εἶχαν ἤδη ξεκινήσει καὶ ἡ πρόσκληση τοῦ ἔκπτωτου τυράννου νὰ ἀναμιχθοῦν στὰ πράγματα ἔδωσε τὸ ἔναυσμα γιὰ τὴν ἐκστρατεία. Ὁ Τήριλλος λειτούργησε σ' αὐτὴν τὴν περίπτωση ὡς ἕνας ἄλλος Ἰππίας. Ὅπως δηλαδὴ ὁ Ἰππίας παρακινοῦσε συνεχῶς τὸν Πέρση βασιλιᾶ νὰ ἐκστρατεύσει ἐναντίον τῆς πόλης τῶν Ἀθηνῶν, ἔτσι καὶ ὁ Τύριλλος προσκαλοῦσε τους Καρχηδονίους νὰ ἐμπλακοῦν στὶς ἐσωτερικὲς ὑποθέσεις τῶν πόλεων τῆς Σικελίας. Σύμφωνα μὲ τὸ Διόδωρο Σικελιώτη ὑπῆρξε ἕνας κοινὸς δίαυλος ἐπαφῆς μεταξὺ τοῦ Πέρση βασιλιᾶ καὶ τῶν Καρχηδονίων, ὥστε νὰ πραγματοποιηθεῖ μία συντονισμένη ἐπίθεση ἐναντίον τοῦ ἑλληνικοῦ κόσμου καὶ ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ καὶ ἀπὸ τὴ Δύση. Μολονότι ἡ πληροφορία αὐτὴ ἀμφισβητεῖται ὡς πρὸς τὴν ἐγκυρότητά της, εἶναι πιθανὸ οἱ Φοίνικες νὰ διαμεσολάβησαν στὴ συνεννόηση τῶν δύο μερῶν ἀποτελῶντας τὸ συνδετικὸ κρίκο τῶν συνομιλιῶν. Ἴσως, ὁ ἡγεμών της Περσίας νὰ μὴν ἀντιμετώπιζε τὶς ἑλληνικὲς πόλεις τῆς Κάτω Ἰταλίας ὡς ἐνδεχόμενη ἀπειλή, ἐν τούτοις ἕνας πόλεμος θὰ τὶς κρατοῦσε μακριὰ ἀπὸ τὰ γεγονότα ποὺ συνέβαιναν στὴν κυρίως Ἑλλάδα καὶ δὲ θὰ τοὺς ἐπέτρεπαν νὰ ἐνισχύσουν πολεμικὰ τὴ μητρόπολή τους.
Μὲ τὴν ὁλοκλήρωση τῶν προπαρασκευῶν ὁ Ἀμίλκας ἐκλέγεται ἐπί κεφαλῆς τοῦ στρατοῦ των Καρχηδονίων καὶ ἐκστρατεύει μὲ 300.000 ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι ἦταν κατὰ κύριο λόγο Φοίνικες, Λίβυοι, Ἴβηρες, Λίγυες, Ἐλισύκοι, Σαρδήνιοι καὶ Κύρνιοι, περισσότερες ἀπὸ 200 τριήρεις καὶ 3.000 μεταγωγικὰ πλοῖα, σύμφωνα μὲ ὅσα παραδίδει ὁ Διόδωρος. Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἐκστρατείας του, ὁ στόλος ἀφοῦ διέσχισε τὸ Λιβυκὸ Πέλαγος ἔπεσε σὲ τρικυμία μὲ ἀποτέλεσμα νὰ χαθεῖ μεγάλο μέρος τῶν ἱππέων καὶ τῶν ἁρμάτων. Ὁ στόλος προσορμίζεται στὴν Πάνορμο, ὅπου ὁ Ἀμίλκας ξεκουράζει τὸ στρατὸ καὶ διορθώνει τὶς ζημιὲς ποὺ εἶχαν προκληθεῖ στὰ πλοῖα. Στὴ συνέχεια, ὁ στρατὸς κινεῖται διὰ ξηρᾶς ἐναντίον της Ἰμέρας συνοδευόμενος παράκτια ἀπὸ τὸ στόλο. Ὅταν ἔφθασε ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη της Ἰμέρας, ὁ Ἀμίλκας ἀποφάσισε νὰ στήσει δύο στρατόπεδα, ἕνα χαμηλὸ κοντὰ στὴ θάλασσα, ὅπου εἶχε τραβήξει τὰ πλοῖα καὶ ἕνα ἄλλο ἀπέναντι ἀπὸ τὴν πόλη, καταλαμβάνοντας τὴ δυτικὴ πλευρά. Ἀφοῦ ξεφόρτωσε ὅλες τὶς προμήθειες, διέταξε τὰ πλοῖα νὰ ἀποπλεύσουν μὲ κατεύθυνση τὴ Λιβύη καὶ τὴ Σαρδηνία μὲ τὴν ἐντολὴ νὰ φέρουν σιτάρι γιὰ τὸ στρατό. Μία πρώτη ἔφοδος τῶν πολιορκημένων κατὰ τῶν Καρχηδονίων στάθηκε ἀτυχής, κάτι ποὺ τρομοκράτησε τὸ λαὸ ποὺ βρισκόταν ἐντὸς τῶν τειχῶν τῆς πόλης. Ὁ Θήρων ἀπέστειλε μήνυμα στὸ Γέλωνα νὰ ἐπισπεύσει τὴν ἄφιξή του.
Πράγματι, ὁ Γέλων, ἀφοῦ συγκέντρωσε στρατὸ 50.000 ἀνδρῶν καὶ περίπου 5.000 ἱππεῖς, βάδισε ταχύτατα πρὸς τὴν πόλη της Ἰμέρας. Μόλις φθάνει στὴν πόλη ἀποφασίζει νὰ στήσει τὸ στρατόπεδό του στὴ δεξιὰ ὄχθη τοῦ ποταμοῦ, ἐκμεταλλευόμενος τὴν τοποθεσία καὶ τὰ περάσματα, ὥστε νὰ περιορίσει σημαντικά τους Καρχηδονίους. Ἐπιπροσθέτως, διατάζει τὸ ἱππικό του νὰ ἐφορμήσει στὴν ὕπαιθρο καὶ νὰ συλλέξει αἰχμαλώτους. Οἱ ἱππεῖς ἐπέστρεψαν ἔχοντας συλλάβει 1.000 Καρχηδονίους, οἱ ὁποῖοι καὶ ὁδηγήθηκαν σιδηροδέσμιοι ἐντὸς τῆς πόλης, κάτι ποὺ ἀναπτέρωσε τὸ ἠθικὸ τῶν κατοίκων.
Λίγες μέρες ἀργότερα οἱ ἱππεῖς τοῦ Γέλωνα συνέλαβαν ἕνα γραμματοκομιστή των Σελινούντιων, ὁ ὁποῖος κατευθυνόταν πρὸς τὸ στρατόπεδο τῶν Καρχηδονίων. Ὁ Ἀμίλκας εἶχε ζητήσει ἀπὸ τὴ σύμμαχο πόλη του Σελινούντα νὰ ἀποστείλει ἱππεῖς πρὸς ἐνίσχυση τοῦ στρατοῦ του. Τὴ μέρα μάλιστα ποὺ ἐπρόκειτο νὰ φθάσει τὸ ἱππικὸ θὰ πραγματοποιοῦσε θυσία πρὸς τὸ θεὸ Ποσειδῶνα σὲ μιὰ προσπάθεια ἐξευμενισμοῦ τῶν θεῶν τοῦ ἐχθροῦ. Ὁ Γέλων ὀργάνωσε ἕνα τολμηρὸ σχέδιο σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο Συρακούσιοι ἱππεῖς θὰ προσποιοῦνταν τους Σελινούντιους, θὰ σκότωναν τὸν Ἀμίλκα καὶ θὰ ἔκαιγαν τὰ πλοῖα των Καρχηδονίων. Ἐπίσης, τοποθέτησε σκοποὺς σὲ λόφους, τοὺς ὁποίους διέταξε νὰ σηκώσουν τὸ καθορισμένο σημάδι, ὅταν οἱ ἱππεῖς θὰ βρίσκονταν ἐντὸς τοῦ καρχηδονιακοῦ στρατοπέδου γιὰ τὴν τελικὴ ἐπίθεση.
Τὴν ἑπόμενη μέρα, μὲ τὴν ἀνατολὴ τοῦ ἥλιου οἱ Συρακούσιοι ἱππεῖς ἐμφανίστηκαν στὸ στρατόπεδο τῆς θάλασσας καὶ ἔγιναν δεκτοὶ ἀπὸ τοὺς φρουρούς. Στὴ συνέχεια, κατευθύνθηκαν πρὸς τὸ μέρος ὅπου ὁ Ἀμίλκας τελοῦσε τὴ θυσία. Ἐκεῖ σκότωσαν τὸ βασιλιᾶ καὶ ἔβαλαν φωτιὰ στὰ πλοῖα. Οἱ σκοποὶ τῶν λόφων σήμαναν πρὸς τὸ Γέλωνα, ὁ ὁποῖος καὶ βάδισε μὲ τὸ στρατὸ ἐναντίον τοῦ στρατοπέδου των Καρχηδονίων. Ἡ μάχη ποὺ ἀκολούθησε ἦταν σκληρὴ ἀλλὰ ἡ εἴδηση τοῦ θανάτου τοῦ στρατηγοῦ Ἀμίλκα σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν πυρκαγιὰ ποὺ κατέκαιγε τὰ πλοῖα ἐνθάρρυνε τοὺς Ἕλληνες καὶ φόβισε τοὺς Καρχηδονίους μὲ ἀποτέλεσμα οἱ τελευταῖοι νὰ τραποῦν σὲ ἄτακτη φυγή. Ἡ νίκη ἦταν ὁλοκληρωτικὴ γιὰ τοὺς Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι ἐκμηδένισαν τὸν καρχηδονιακὸ στρατό.
Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, οἱ Καρχηδόνιοι παρέδιδαν μιὰ διαφορετική, πιὸ μεγαλοπρεπῆ, ἐκδοχὴ γιὰ τὴ μάχη καὶ τὸ θάνατο τοῦ Ἀμίλκα τὴν ὁποία διασώζει ὁ Ἡρόδοτος. Σύμφωνα μὲ τὴν ἱστορία αὐτή, ἐνῷ ἡ μάχη μαίνονταν καὶ ὁ Ἀμίλκας θυσίαζε στὸ βωμὸ τὰ σφάγια, οἱ οἰωνοὶ ἀποδεικνύονταν εὐνοϊκοὶ γιὰ τοὺς Καρχηδονίους. Ὡστόσο, βλέποντας τὸ στρατό του νὰ ἔχει τραπεῖ σὲ ἄτακτη φυγή, ρίχνεται ὁ ἴδιος στὴ φωτιὰ καὶ ἐξαφανίστηκε. Οἱ Καρχηδόνιοι ἔχτισαν πρὸς τιμήν του κενοτάφια καὶ ἐξακολουθοῦσαν νὰ τὸν τιμοῦν γιὰ τὰ ἀνδραγαθήματά του.
Ἡ παράδοση γιὰ τὴ μάχη
Ἡ παράδοση ἤδη ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα εἶχε συνδέσει τὴ ναυμαχία τῆς Σαλαμίνας μὲ τὴ μάχη της Ἰμέρας θεωρῶντας πὼς καὶ οἱ δύο διεξήχθησαν τὴν ἴδια ἡμέρα. Ὁ Ἡρόδοτος ποὺ στὸ ἔργο του καταγράφει τὴ σύγκρουση μεταξὺ Ἑλλήνων καὶ Περσῶν εἶναι ὁ πρῶτος ποὺ ὑποστήριξε τὴν ἄποψη αὐτή, τὴν ὁποία υἱοθετοῦν τόσο ὁ Ἀριστοτέλης στὸ ἔργο του «Περὶ Ποιητικῆς» ὅσο καὶ ὁ Πίνδαρος στὸν πρῶτο «Πυθιόνικο», γιὰ διαφορετικοὺς λόγους ὁ καθένας. Ἀργότερα, ὁ Ἔφορος, ἱστορικὸς τοῦ 4ου αἰῶνα π.Χ. ποὺ ἀποτέλεσε καὶ πηγή του Διόδωρου Σικελιώτη, θεωροῦσε πὼς ἡ μάχη της Ἰμέρας πραγματοποιήθηκε τὴν ἴδια μέρα μὲ τὴ μάχη τῶν Θερμοπυλῶν.
Ἡ μικρὴ χρονικὴ ἀπόσταση ποὺ χωρίζει τὶς μάχες σὲ συνδυασμὸ μὲ τὸν κοινὸ χαρακτῆρα καὶ τὴ σημασία τῶν νικῶν τοῦ ἑλληνικοῦ κόσμου σὲ Ἀνατολὴ καὶ Δύση ἐναντίον τῶν βαρβάρων συνέβαλε στὸν παραλληλισμὸ τῶν δύο νικῶν τῶν Ἑλλήνων. Πιθανόν, ἡ αὐλὴ τοῦ τυράννου τῶν Συρακουσῶν νὰ εἶχε σημαντικὸ ρόλο στὴ διάδοση αὐτῆς τῆς πανελλήνιας προπαγάνδας ποὺ βρῆκε ἄμεση ἀπήχηση στὴ συνείδηση τῶν Ἑλλήνων.
Οἱ συνέπειες τῆς μάχης
Οἱ Καρχηδόνιοι ἀναγκάστηκαν νὰ συνάψουν εἰρήνη μὲ τὸ Γέλωνα, ὁ ὁποῖος ὅμως ἐπέδειξε μετριοπαθῆ στάση καὶ δὲν ἐπέβαλε δυσβάσταχτους ὅρους, μολονότι οἱ Συρακούσιοι εἶχαν νικήσει τοὺς ἀντιπάλους τους κατὰ κράτος.
Ἔτσι, τὰ κυριότερα μέτρα προέβλεπαν τὰ ἑξῆς:
Οἱ Καρχηδόνιοι ὑποχρεώθηκαν νὰ καταβάλουν ἀποζημίωση στὸν τύραννο τῶν Συρακουσῶν ὕψους 2.000 ταλάντων. Ἐπίσης, ὑποχρεώνονταν νὰ ἀνοικοδομήσουν δύο ναοὺς στοὺς ὁποίους θὰ χαράσσονταν ἐπιγραφὲς μὲ τὰ κείμενα τῆς συνθήκης.
Οἱ Καρχηδόνιοι διατήρησαν τὶς κτήσεις καὶ τοὺς συμμάχους τους στὴ Σικελία, ὡστόσο αὐτοὶ ἦρθαν σὲ συμβιβασμὸ μὲ τὸ Γέλωνα.
Ἡ πόλη τῆς Ἰμέρας ἐντάσσονταν στὸν ἄξονα ἐπιρροῆς τῶν Συρακουσῶν καὶ τοῦ Ἀκράγαντα.
Ὁ Γέλων κατάφερε νὰ ἑδραιωθεῖ καὶ νὰ ἐνισχύσει τὴν ἐξουσία του στὴ Σικελία. Ἡ νίκη κατὰ τῶν Καρχηδονίων ἔλαβε πανελλήνιο χαρακτῆρα καὶ τοῦ προσέδωσε αἴγλη καὶ ἰσχύ. Μὲ τὴν πάροδο τῶν ἐτῶν οἱ Συρακοῦσες ἔγιναν τὸ πολιτικὸ καὶ πνευματικὸ κέντρο ὄχι μόνο τῆς Σικελίας ἀλλὰ ὁλόκληρης τῆς Κάτω Ἰταλίας. Τὰ λάφυρα ποὺ συγκεντρώθηκαν μετὰ τὴ νίκη χρησιμοποιήθηκαν γιὰ τὴν οἰκοδόμηση ναῶν καὶ τὴν ἀποστολὴ ἀναθημάτων στὰ ἱερὰ κέντρα τῆς κυρίως Ἑλλάδος ὅπως ἡ Ὀλυμπία καὶ οἱ Δελφοί. Ὁ λυρικὸς ποιητὴς Σιμωνίδης συνέθεσε τὸ ἐπίγραμμα τοῦ τρίποδα ποὺ στάλθηκε στὸ ἱερὸ τῶν Δελφῶν, μὲ τὸ ὁποῖο οἱ Ἕλληνες τῆς Σικελίας ἐξέφραζαν τὴν εὐγνωμοσύνη τους στοὺς θεούς:
Φημὶ Γέλων' , Ἱέρωνα, Πολύζηλον, Θρασύβουλον,
παῖδας Δεινομένευς, τὸν τρίποδ' ἀνθέμεναι,
ἐξ ἑκατὸν λιτρὼν καὶ πεντήκοντα ταλάντων
Δειμαρετίου χρυσοῦ, τὰς δεκάτας δεκάταν,
βάρβαρα νικήσαντες ἔθνη• πολλὴν δὲ παρασχεῖν
σύμμαχον Ἔλλησιν χείρ' ἐς ἐλευθερίην.
Ἀκόμη, ἕνα μέρος τῶν λαφύρων χρησιμοποιήθηκε γιὰ τὴν κοπὴ ἀργυρῶν νομισμάτων ποὺ ὀνομάστηκαν «Δαμαρέτεια» πρὸς τιμὴν τῆς συζύγου του Γέλωνα. Ἀνάλογες ἦταν καὶ οἱ κινήσεις του Θήρωνα, ὁ ὁποῖος χρησιμοποίησε τὸν πλοῦτο ποὺ ἄφησαν πίσω τους οἱ Καρχηδόνιοι κτίζοντας λαμπρὰ οἰκοδομήματα καθιστῶντας τον Ἀκράγαντα τὴν ὀμορφότερη πόλη τῆς Σικελίας.
Στὸν ἀντίποδα, οἱ ἡττημένοι τοῦ πολέμου Καρχηδόνιοι περιορίστηκαν στὶς νοτιοδυτικές τους κτήσεις στὴ Σικελία καὶ ἀφιερώθηκαν στὴν καθιέρωση τῆς αὐτοκρατορίας τους στὶς βόρειες ἀκτὲς τῆς Ἀφρικῆς καὶ τὸ ἐμπόριο στὴ δυτικὴ Μεσόγειο.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Πρωτογενεῖς Πηγές
Ἀριστοτέλης, Περὶ Ποιητικῆς.
Διόδωρος Σικελιώτης, Ἱστορικὴ Βιβλιοθήκη ΙΑ'.
Ἡροδότου, Ἱστορίαι Πολύμνια.
Πίνδαρος, Πυθιόνικος I.
Ἑλληνόγλωσση
Παπαρρηγόπουλος Κωνσταντῖνος, Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, τ. 3 (500 - 479 π.Χ.), ἐκδ. National Geographic Society, 2009 - 2010.
Ξενόγλωσση
Asheri David, Cambridge Ancient History (ἐπιμ. J.Boardman, N.G.L.Hammond, D.M.Lewis, M.Ostwald), 2η ἔκδοση, τ. IV, Cambridge University Press, 1988.
Bury J.B. Meiggs Russwell, Ἱστορία τῆς Ἀρχαίας Ἑλλάδας, 3η ἔκδοση, τ. Α' - Β', ἐκδ. Καρδαμίτσα, Ἀθήνα 1998.
- Ancient Greek Civilization - Αρχαία Ελλάς
ΕΑΝ ΛΑΤΡΕΨΕΙΣ ΤΟΝ ΕΧΘΡΟ ΣΟΥ, ΘΑ ΗΤΤΗΘΕΙΣ.
ΕΑΝ ΕΝΣΤΕΡΝΙΣΤΕΙΣ ΤΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ ΣΟΥ, ΘΑ ΣΚΛΑΒΩΘΕΙΣ.
ΕΑΝ ΜΠΑΣΤΑΡΔΕΥΤΕΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΕΧΘΡΟ ΣΟΥ, ΘΑ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΕΙΣ.
- ΠΟΛΥΔΩΡΟΣ ΤΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ (741-665 Π.Χ.)
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Αν ακολουθούνταν εκείνη την αρχαία εποχή το σημερινό αριστερίστικο ή παγκοσμιοποιητικό αφήγημα της ενσωμάτωσης αλλοφύλων μέσα στην κοινωνία προς χάρη της ειρήνης ή του αντιρατσισμού, από τότε θα είχε εξαφανιστεί ο ελληνισμός και η λευκή φυλή της Ευρώπης ευρύτερα, αφού πάντα ο κατακτητής είναι αυτός που αφομοιώνει το κάθε διαφορετικό (φυλετικά, θρησκευτικά, πολιτισμικά κ.λ.π.) εξαφανίζοντάς το (και γονιδιακά μέσα από τη φυλετική επιμειξία όπως συνέβη λόγου χάρη με τους σημερινούς Παλαιστίνιους που έπαψαν πια να έχουν Κρητική καταγωγή όπως στην αρχαιότητα) άμα παρατηρήσουμε και την παραπάνω εφημερίδα χωρίς να βλέπουμε όμως ποτέ το αντίθετο (δηλ. μουσουλμανάκια να προσεύχονται με ελληνικό τρόπο ή τα παγκοσμιοποιητικά αφεντικά να συμπεριφέρονται ελληνικά), διαφορετικά και σύμφωνα με το ίδιο πάλι αντιφυσικό (δηλ. εξωγήινο) παγκοσμιοποιητικό ή αριστερίστικο αφήγημα που λέει ότι το περιβάλλον ή η εκπαίδευση είναι αυτή που καθορίζει τις προτιμήσεις ή τη συμπεριφορά του κόσμου και όχι τα γονίδιά του, τότε και κατά το ιστορικό μας παράδειγμα δεν θα γινότανε ποτέ καμιά ελληνική μάχη με τους αφρικανούς Καρχηδόνιους, είτε γιατί και εκείνοι θα είχαν ίδιο τρόπο ζωής με τον ελληνικό ή εμείς το ίδιο αφρικανικό με εκείνους είτε γιατί θα δεχόντουσαν ειρηνικά ή αντιρατσιστικά να ενσωματωθούν στον ελληνικό ή ο ελληνικός στον αφρικανικό...και έτσι, θα ήμασταν όλοι αφρικανοί σήμερα αν είχαμε ηττηθεί από τους Καρχηδόνιους και θα μιλούσαμε εδώ πέρα για αφρικανική Παραδοσιοκρατία!
ΙΔΟΥ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΣΧΕΤΙΚΟΣ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΤΙΘΕΤΑΙ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ:
ΣΧΟΛΙΟ: Εαν πας στην Κινα δε γινεσαι με τη μια Κινεζος..εαν γεννηθεις Κινα απο Ελληνες γονεις και μεγαλωσεις Κινα ομως στα 30 σου εισαι μαλλον πιο πολυ Κινεζος..εαν κανεις δε και παιδια τα οποια θα γεννηθουνε και θα μεγαλωσουνε εκει στα 30 τους θα ειναι ακομα περισσοτερο και τα εγγονια σου θα ειναι πλεον σχεδον κινεζακια με το καλημερα..αυτη ειναι η αληθεια γιατι φοβαστε να την πειτε??Τι ακριβως προσπαθειτε να πειτε μαλλον ουτε εσεις οι ιδιοι ξερετε..και αυτο εννοειται δεν εχει να κανει με την επιτηδευμενη και επιβεβλημενη εισβολη μεταναστων οι οποιοι ερχονται εδω με εχθρικη διαθεση πολλοι απ αυτους και καποιοι αλλοι ειναι απλως ομηροι δουλεμπορων εχει να κανει με τα παραδειγματα που εσεις δινετε που δεν εχουνε καμια σχεση με αυτο που γινετε στην Ελλαδα..θεωρειτε οτι βοηθατε συγκρινοντας τον Αντετοκουμπο(τον οποιο τον εχετε κανει πραγματικα λαστιχο) ο οποιος ητανε φιλικοτατος στην Ελλαδα με αυτους που φερνουνε εδω και με τον τροπο που τους φερνουνε??Δε νομιζω,εγω νομιζω οτι θολωνετε απλα το τοπιο και λειτουργειται σκοπιμα ως διαλυτικο στοιχειο............
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Οι Θιβετιανοί και οι Ουιγούροι δεν έγιναν Κινέζοι,οι Ιρλανδοί δεν έγιναν Άγγλοι,οι Αλβανοί του Κοσόβου δεν έγιναν Σέρβοι,οι οπαδοί της Ρόμα δεν έγιναν Έλληνες και ο κατάλογος είναι ατελείωτος.Και μιλάμε για αιώνες,όχι για μια-δυο γενιές.Ο συνταγματικός πατριωτισμός ή "μπατριωντιζμόζ" για το ακριβέστερο είναι ένα άδειο κέλυφος,ένα αποτυχημένο πρόταγμα που το επικαλούνται όσοι ηττοπαθείς έχουν αποδεχθεί ότι η "μουλτικαλτούρα" είναι μονόδρομος,Όσο για τον 'συμπατριώτη' σου τον Γκιάνες,αν με το φιλικός εννοείς την συνέντευξή του που έλεγε ότι "Η Ελλάδα είναι μια χώρα λευκών που δεν δίνει ευκαιρία σε ανθρώπους άλλου χρώματος",τότε πραγματικά κάτι πάει λάθος.Τα πράγματα είναι απλά.Το παιδί αυτό δεν έπρεπε να μεγαλώσει εξαρχής στην Ελλάδα,αφού οι γονείς του διέμεναν εδώ παράνομα,κάτι που σημαίνει ότι έπρεπε να απελαθούν.Αλλά ακόμα και νόμιμα να ήταν εδώ,αυτό δεν κάνει τον Αντετοκούμπο και τον όποιο Αντετοκούμπο Έλληνα,όπως και δεν θα έκανε εμένα ή εσένα Νιγηριανό η παραμονή μας στην Νιγηρία.Τώρα στο κομμάτι του εποικισμού,αν και δέχομαι ότι αναλογικά η ευθύνη βαραίνει περισσότερο τους εμπλεκόμενους φορείς,τους θεσμικούς,τους αλληλέγγυους,τους προπαγανδιστές της πολιτικής ΄καλωσορίσματος΄ κτλ,δεν παύει να έχουν κι αυτοί μοιράδι από τη στιγμή που οικεία βουλήσει μπαίνουν στην βάρκα με σκοπό να λαθρομεταναστεύσουν.Ξέρουν ότι αυτό που κάνουν είναι παράνομο.Ξέρουν ότι διακινδυνεύουν,όπως και ξέρουν ότι άπαξ και καταφέρουν να έρθουν,θα τους υποδεχθούν κάμερες,αλληλέγγυοι κατιμάδες,ΚΥΤ,επιδόματα,πρόθυμες μκοτζούδες κ.ο.κ.
