Στο τέλος του Δευτερογενούς αιώνα, 50 εκατομμύρια έτη πριν, το δεύτερο φεγγάρι που η έλξη της γης έχει συλλάβει παλαιότερα κατά την ατέρμονη τροχιά της περί τον ήλιο ως θραύσμα του Φαέθωντα, η Περσεφόνη, κοσμικός γόνος του Διός, βρίσκεται πια μόνο μερικές γήινες ακτίνες μακριά. 100 εκατομμύρια έτη νωρίτερα τα θραύσματα του πρώτου φεγγαριού, της Αθηνάς, εγκατέσπειραν τα ψήγματα του Νου στο γήινο σώμα, κλείνοντας έτσι τον πρώτο αιώνα της γήινης ζωής, τον Πρωτογενή ή Παλαιοζωικό, επιβραδύνοντας την περιστροφή της. Η Περσεφόνη αιχμαλωτίζεται στο πεδίο της Γης τραβηγμένη από την ανίκητη έλξη του γεννήτορα ήλιου, προκαλώντας τεράστιες γεωλογικές μεταβολές κοσμικού χαρακτήρα. Ήλιος, φεγγάρι, άστρα, ουρανός, μεταλλάσουν το γενετικό υλικό των κυττάρων της οργανικής ύλης και γεννούν νέα είδη.. Ετερογένεια, επιλογή, επίδραση, εντροπία, ζωή, θάνατος, ζωή και ο αέναος κύκλος ξαναρχίζει διηνεκώς. Το όν, που ενοικεί στον κόσμο, που είναι διάχυτο στο σύμπαν ως λαμπερό ψήγμα του νού, επιλέγει ως όχημα την Περσεφόνη για να μεθέξει του γήινου σώματος, εκπληρώνοντας την ειμαρμένη του, όπως επιτάσσει ο Ηλιακός Λόγος. Ειμαρμένη του Όντος είναι η μετάσταση του στη Γη μέσω του ανελικτικού οχήματος ζωής που κυριαρχεί στον πρότερο εκείνο Αιώνα στον πλανήτη Αφροδίτη. Τα αρχέγονα ηλιακά δώρα της Αφροδίτης στην τροφό Γη είναι το ξανθό στάχυ και το χρυσό μέλι.
Η πτώση του φεγγαριού το δένει αμετάκλητα με τη Γη. Το ον ενοικεί στη Γη, ως σώμα Περσεφόνης, Νους Αθηνάς και Ψυχή Ειλειθυίας που περιμένει τον λόγο της. Στο έρεβος που ακολουθεί μετά την πτώση, το όν γνωρίζοντας τον κόσμο, τον αιώνιο χρόνο και τον άπειρο χώρο, μεθίσταται εις εαυτό, αποκτά ταυτότητα, ουσία. Το αστρικό σώμα του είναι ένας μαγνητικός πόλος σε αέναη διαπάλη με το γήινο μαγνητικό δίπολο, μια ακτινοβόλος σύζευξη νού και ψυχής, εκλύουσα αθέατα κύματα ενέργειας που ολοένα πυκνώνουν αναζητώντας τα όριά τους. Το ον κλείνοντας μέσα του τον νόστο του ουρανού, χωρίς κοντινό φεγγάρι, χωρίς την αντίρροπη δύναμη που το έλκει προς τον ουρανό, σταθεροποιείται ενεργειακά συγκρατώντας τα όριά του, γνωρίζοντας τον χρόνο, τον χώρο και την κίνηση. Το ον αποκτά πνεύμα υπό το μακρινό βλέμμα της αναμένουσας Άρτεμης – Σελήνης, αιθερικό σώμα, όχημα που περικλείει το ζείδωρο ζεύγος νου και ψυχής. Ως αιθερικό ταξιδεύει στα άστρα, αλλά υπόκειται ριζικά στους νόμους της Γης. Γη και Ον πυκνώνουν παράλληλα, ο φλοιός της Γης καθίσταται ολοένα σταθερότερος, το Ον έχει πλέον αύρα καθώς η ψυχή εμβαπτίζεται στο νου ως συνείδηση. Είναι ο καιρός της πυκνής ψυχής, το ον υπάρχει ως έτερο και ταυτό, δηλαδή ως διακριτά όντα. Περιβάλλον τους η γειτονιά της Γης, ο Ήλιος στην κοσμική επίδραση του οποίου υποκύπτουν, οι πλανήτες που γίνονται ειμαρμένη τους. Τα όντα αποκτούν φύση, πυρώδη, κατόπιν αεριώδη, υδατώδη, ρευστή, γαιώδη και ιδού ενσαρκώθηκε ο Άνθρωπος!
25 εκατομμύρια έτη πριν, η Γη συλλαμβάνει το τρίτο φεγγάρι, την Ειλειθυία, καθώς αυτό ταξιδεύει προς τον ήλιο. Επειδή είναι πολύ μεγαλύτερο από τα προηγούμενα, η σύλληψη του στην γήινη βαρύτητα νέες τεράστιες κοσμολογικές μεταβολές. Το ριζικό γένος του ανθρώπου μεταλάσσεται και η διηνεκής επικοινωνία με τον ουρανό βαθμιαία παύει. Το νέο φεγγάρι παρεμβάλλεται ως Ψυχή, ακατάλυτο σύνολο, αλλάζει την γήινη και ανθρώπινη ειμαρμένη. Ο άνθρωπος βαθμιαία χάνει την δυνατότητα να μετέχει σε όλες τις υποστατικές βαθμίδες του, να μεθίσταται από την μία στην άλλη. Η υποστασιοποίηση του νου εξασθενεί και η αείρροη κλίμακα που τον συνδέει με τον ουρανό διακόπτεται. Αρχίζει για αυτόν ο αέναος κύκλος της φθοράς. Νους, Ψυχή, Πνεύμα, σώμα, ουρανός, Γη, εντροπία, ετερογένεια, επίδραση, επιλογή, γέννηση, άρρεν, θήλυ, θάνατος, ζωή. Με την σύλληψη του τρίτου φεγγαριού το Ριζικό γένος του ανθρώπου σβήνει. Ιδού η πτώση, ως λήθη του ουρανού. Ο άνθρωπος γίνεται είδος κρατώντας την ανάμνηση του γένους του. Αρχίζει ο κύκλος της ζωής. Το σώμα, υλικό κέλυφος του ανθρώπου υπόκειται στους νόμους της Γης. Το πνεύμα, αιθέρια λέμβος, στους νόμους των άστρων, την Ανάγκη. Η ψυχή του, αστρικό σώμα, είναι το εκμαγείο του ουρανού, το αποτύπωμα της Ειμαρμένης. Ο νους του, η έκφανση του Αγαθού, το ίχνος του θεού. Το ον που υποστασιοποιείται είναι το Ριζικό γένος του Ανθρώπου, η Αιθέρια Φυλή.
Ο Άνθρωπος, με διάπλαση βαθμιαία προσαρμοσμένη στο γήινο περιβάλλον, υπερτερεί των πλέον εξελιγμένων ειδών εκείνης της περιόδου και διακρίνεται ριζικά από αυτά: είναι έμφρων και όρθιος. Έμφρων γιατί μόνον αυτός φέρει το θείο χάρισμα του νου και όρθιος για να αγκαλιάζει με την μεταίσθησή του τον πότνιο ουρανό, τον πατέρα του. Είναι ο πρωτόπλαστος ο άνω θρώσκων. Δεν είναι ο άνθρωπος ποιοτική ανάπλαση των ανθρωποειδών όπως διατείνεται η επιστήμη, αλλά τα ανθρωποειδή ωχρές αντανακλάσεις του φωτεινού ριζικού ανθρώπινου γένους όπως βεβαιώνει η Παράδοση. Η αλληλεπίδραση με το περιβάλλον, η φυσική επιλογή και η εντροπία τον υποτάσσουν βαθμιαία στην εξουσία τους. Η υποστασιοποίηση του Νου εξασθενεί με την έναρξη του αέναου κύκλου της επιστροφής που επιφέρει η φθορά του σώματος. Θάνατος, κατάσχιση του νόστου του ουρανού έναντι του έρωτος της Γης στην αιθέρια ψυχή, απόσπαση του πνεύματος από την Γη, ταξίδι προς τα άστρα, απελευθέρωση της ψυχής προς τον κόσμο, επιστροφή του φωτεινού ψήγματος του νού στο Αγαθόν.
Όπως είδαμε το ριζικό γένος του ανθρώπου παίρνει αυτή την μορφή 25 εκατομμύρια χρόνια πριν. Αυτό που το διαφοροποιεί από τα υπόλοιπα είδη είναι ότι ακόμα είναι άφυλο. Δεν αναπαράγεται και ο πληθυσμός του αυξάνει με την υποστασιοποίηση νέων ανθρώπων, αφού όλες οι ενδιάμεσες υποστατικές βαθμίδες της εξέλιξης που αναφέρθηκαν, συνεχίζουν να υφίστανται. Νους που περικλείει την ψυχή, ψυχή που αιθεροποιείται σε πνεύμα, πνεύμα που υποστασιοποιείται σε σώμα.
Με την ανέλιξη του χρόνου η ετερογένεια κυριαρχεί. Η αδιάπτωτη υποστατική κλίμακα μεταξύ ουρανού και Γης εκφυλίζεται. Ο άφυλος άνθρωπος, ακόμη ρευστός και χωρίς την εύνοια του ουρανού μεταλλάσσεται. Αναπαράγεται δια εκ’ βλαστήσεως και καθώς η φύση του καθίσταται γαιώδης εξελίσσεται σε αρρενόθηλυ, που γεννά Ωόν, από όπου στο ξετύλιγμα του χρόνου βλαστάνει ο Έρως, δηλαδή το γένος και το φύλο. Το φεγγάρι Ειλειθυία κυριαρχεί και εγεννήθη Άνθρωπος. Η επίγεια ζωή νικά, η ψυχή ερωτεύεται υπέρμετρα την Γη, ο νόστος του ουρανού ξεθωριάζει, το πνεύμα εγκλωβίζεται στα Γήινα δεσμά και ξεχνά τα άστρα, το φωτεινό ψήγμα του νου σκοτίζεται. Ιδού η Πτώση. Το Ριζικό γένος του ανθρώπου σβήνει. Ο άνθρωπος γίνεται Είδος κρατώντας την ανάμνηση του γένους του.
Την Ολιγόκαινο, 25 εκατομμύρια έτη πριν, αρχίζει ο κύκλος της ζωής. Το πρώτο γένος του ανθρώπου ενσαρκώνεται ως αντανάκλαση του ουρανού. Έχει φύση, υλοποιείται σε σώμα, οι αισθήσεις του αντανακλούν την Γη. Άπτεται, γεύεται, οσφραίνεται, ακούει, οράται. Όντας καθρέφτης του ουρανού έχει αύρα, είναι φωτεινός, λαμπρός, ηλιακός. Η ψυχή του όμως κατοικεί σε μια έκτη αίσθηση, αντηχείο του κόσμου, δίαυλο επικοινωνίας με τα άστρα, ομφάλιο λώρο κοινωνίας του νου. Ο άνθρωπος δεν οράται μόνο, αλλά ενοράται τον κόσμο. Η ενόρασή του όμως δεν είναι αυτόματη όπως πριν στην τέλεια υποστασιοποίησή του, αλλά υπόκειται στην δύναμη της ψυχής, που είναι η αντίσταση στους νόμους της Γης.. Ο άνθρωπος αποκτά συνείδηση, που είναι η μέθεξη της ψυχής στον νου. Έχει τώρα διάνοια, βούληση, θυμό. Ο άνθρωπος είναι πρόσωπο. Η συνείδησή είναι η δύναμη του, το όπλο για να κατακτήσει την Γη, μα συνάμα και η αδυναμία του γιατί υπόκειται στους νόμους της φθοράς. Ως πρόσωπο αποκτά επίγνωση της ετερότητάς του, δηλαδή Εγώ, που τον διακρίνει ριζικά από τον άλλο. Ο Άνθρωπος είναι πλέον άνθρωποι, που με μόνο εφόδιο το πνεύμα και την συνείδηση αγωνίζονται να δαμάσουν και να κατακτήσουν την Γη.
Το πρώτο γένος του ανθρώπου επιβιώνει με τίμημα την υποταγή του στον κύκλο της φθοράς. Η εντροπία, ως βαρύτητα, γίνεται λήθη του ουρανού, που μόνο οι δυνατές βουλήσεις υπερβαίνουν. Η ενόραση ως μεταίσθηση, δηλαδή ως ζώσα αίσθηση της ψυχής, ανήκει μόνο στις συνειδήσεις που εγρηγορούν. Στις υπόλοιπες συνειδήσεις η διάνοια σκοτίζεται, ο θυμός, το αίσθημα, γίνεται απόλυτος κυρίαρχος. Οι συνειδήσεις βαθμιαία εκπίπτουν και έτσι μια γήινη υποστατική κλίμακα γεννιέται, η Φυσική Ιεραρχία. Οι ανώτερες συνειδήσεις που εγρηγορούν, κρατούν άσβεστη τη φλόγα του νου. Οι κατώτερες καθίστανται έρμαια της Εντροπίας, της Επίδρασης, της Ετερογένειας και της Επιλογής, για αυτό και προσαρμόζονται ευκολότερα στο περιβάλλον και δένονται με την φύση. Η επίδραση οδηγεί στην επιμειξία. Ο άνθρωπος με τις ρανίδες του αίματός του, τον υλικό φορέα του πνεύματος και της συνείδησης, ενσταλάζει ψήγματα νου στα έμψυχα, μα στερημένα νου ανθρωποειδή. Η ετερογένεια επιτρέπει την ποικιλία, δηλαδή την ανάπτυξη ενδιάμεσων ειδών, τα περισσότερα των οποίων εκφυλίζονται υπό την επίδραση της φυσικής επιλογής και του κοσμικού χρόνου. Όσα επιβιώνουν αποτελούν τα ποικιλόμορφα γένη του είδους Άνθρωπος. Η φυσική Ιεραρχία, ως γήινη υποστατική κλίμακα ανελίσσεται με την βαθμιαία ανύψωση των κατώτερων στοιχείων, μέσω διηνεκούς μετάγγισης αιθερίου Αίματος από ανώτερες συνειδήσεις που υπόκεινται στην φθορά. Εξικνείται από το υψηλότερο επίπεδο των άγρυπνων συνειδήσεων, των ανθρώπων που διατηρούν άσβεστη τη φλόγα του νου, με την αφθαρσία του πνεύματος και της συνείδησης, διαφυλάττοντας ανόθευτο τον φορέα τους από κατώτερες επιδράσεις. Έτσι γεννιέται το Ιερατείο που καθήκον έχει να διαφυλάσσει ανόθευτη την Παράδοση μέσω της Αφθαρσίας του Αιώνιου Αίματος. Εν τούτοις, κάθε ενδιάμεσο γένος της υποστατικής βαθμίδας αντανακλά δυνητικά και ένα ορισμένο ανώτερο επίπεδο συνείδησης και πνεύματος στο οποίο δύναται να περιέλθει, ανάλογο του βαθμού εκφυλισμού του φορέα του, δηλαδή της νόθευσης του Αίματός του από βαρέα χθόνια στοιχεία. Όσο αιθέριο και καθαρό είναι το Αίμα του, τόσο υψηλότερη υποστατική βαθμίδα δύναται να κατακτήσει.
Έτσι 10 εκατομμύρια έτη πριν, η Φυσική Ιεραρχία και η ποικιλομορφία των γενών χαρακτηρίζουν ήδη το Ανθρώπινο Είδος. Ο ακαταστάλαχτος γήινος φλοιός φιλοξενεί τέσσερεις μεγάλες ηπείρους που διαχωρίζονται από τεράστιους ωκεανούς. Βόρεια η αρχέγονη γη της Υπερβορείας μέχρι τον πόλο. Νότια η τεράστια χαμηλή Λεμουρία ήπειρος που δυτικά στην Αφρική και τον Ινδικό λέγεται Γκοτβάνα, και ανατολικά στον Ειρηνικό εώς την Αμερική, Λεμουρία. Στην Ανατολή η Ουϊγκούρ που καταλαμβάνει την σημερινή Ευρασία, είναι κατακερματισμένη από απέραντες θάλασσες, όπως εκείνη που αργότερα θα αποτελέσει την έρημο Γκόμπι. Στην Δύση η Ατλαντίδα με τον άξονα της να τέμνει κάθετα τον ισημερινό. Το ανελικτικό σχήμα ζωής της Αφροδίτης επιλέγει την αρχέγονη Υπερβορεία για να καταστήσει το Ριζικό γένος του ανθρώπου γήινη μετάσταση του Ηλιακού Λόγου. Μαζί του αποθέτει και τα δώρα του. Τον Σίτο και την Μέλισσα. Η Υπερβορεία έκτοτε είναι ο τόπος όπου ο Ουρανός και Γη συνευρίσκονται, ο τόπος μέθεξης του Όντος στο Αγαθόν, μέθεξης που διηνεκώς επιστρέφει μέσα στον χρόνο. Η πολική Υπερβορεία είναι η γη της σύστασης και ανασύστασης της Φυσικής Ιεραρχίας, καθώς και η πηγή εκπόρευσης των ποικιλόμορφων ανθρωπίνων γενών που βαθμιαία κατέκλυσαν την Γη για να συνθέσουν το Ανθρώπινο Είδος. Το ήπιο κλίμα και η έλλειψη εποχών ευνοεί την ταχεία εξάπλωση και ανάπτυξη των ανθρωπίνων κοινωνιών από τους πόλους ως τον ισημερινό. Σπηλαιάνθρωποι ελάχιστα διαφέροντες από τους ανθρωποειδής, νομάδες και πλάνητες των απέραντων στεππών, πρωτεϊκές κοινωνίες νέων γενών, παλαιά γένη που παρακμάζουν και εξαφανίζονται, φυλές γιγάντων και πυγμαίων, γένη ηλιακά και σκοτεινά που αναμειγνύονται, πολεμούν, κατακτούν ζωτικό χώρο, εξελίσσονται, καταστρέφονται.
10 εκατομμύρια έτη πριν, μια μορφή πρωτεϊκής κοινωνικής ζωής που δίνει και τον πρώτο πολιτισμό της ανθρωπότητας εκπορεύεται από την Υπερβορεία και αναπτύσσεται στην Λεμουρία. Πρώτη πράξη πολιτιστικής δημιουργίας η εξελικτική διάπλαση της γλώσσας, ως μέσου επικοινωνίας των υποστατικών βαθμίδων του ανθρώπου που δεν διαθέτουν ενόραση. 5 εκατομμύρια έτη αργότερα η ανισότροπη επίδραση της Ειλειθυίας που πλησιάζει και της μακρινής Σελήνης που περιμένει τον λόγο της, επηρρεάζουν το κλίμα της Γης γεννώντας μια περίοδο παγετώνων που πλήττει την Υπερβορεία και υποχρεώνει τους Ταγούς του Πολιτισμού να εγκαταλείψουν την πρωτοπατρίδα τους προς τον Νότο, όπου συναντούν τις κατώτερες υποστατικές βαθμίδες, φορείς του Λεμούριου Πολιτιστικού Κύκλου. Επτά λαοί ή φυλές συγκροτούν την κοινωνική πυραμίδα αυτού του πολιτισμού σύμφωνα με την τάξη της φυσικής ιεραρχίας. Στην κορυφή της τίθενται ως κυβερνήτες οι τρεις τάξεις των ταγών της Υπερβορείας το Πολικό Γένος, ως διδάσκαλοι και καθοδηγητές, άγρυπνες και υπερβατικές συνειδήσεις, μεταστάσεις του Ηλιακού Λόγου, δίαυλοι επικοινωνίας του ανθρώπου με τον κόσμο του ουρανού.
Έτσι 3 εκατομμύρια έτη πριν στην κορυφή της Πυραμίδας βρίσκεται ένα Πολικό Ιερατείο φωτεινών και ξανθών γιγάντων, που με το αραιό και καθάριο Αίμα τους, διατηρούν αείρροη την επαφή με το Ον, μέσω της ανοικτοσύνης της συνείδησης και του πνεύματός τους στον ουρανό. Είναι οι Μύστες, φύλακες της γνώσης και της Παράδοσης. Μια βαθμίδα χαμηλότερα, δύο ανόθευτες ηλιακές τάξεις μυημένων γιγάντων, των Διδασκάλων και των Ταγών, αναλαμβάνουν να μεταλαμπαδεύσουν εκείνη από την γνώση που αναλογεί σε κάθε κατώτερη βαθμίδα της υποστατικής κλίμακας. Οι Ταγοί μεταγγίζουν την Πολική Παράδοση της Υπερβορείας δια της Αγωγής. Οι Διδάσκαλοι, την Γνώση μέσω της Παιδείας. Αποδέκτες οι εκλεκτότεροι εκπρόσωποι των τριών φυλών Ιερείς και Πολιτικοί, που αποτελούν τα κατασταλάγματα των διηνεκών επιμειξιών και διασταυρώσεων των εκπεσμένων ταγών με τα ενδοιάμεσα ανθρώπινα γένη στην ατελεύτητη διάρκεια των μακρών γεωλογικών περιόδων του τριτογενούς αιώνα, έκαστος ανάλογα με τη δύναμη αφομοίωσης που υποδηλώνει η υποστατική του βαθμίδα.
Πρώτοι οι καθαρότεροι εκπρόσωποι της Ωχρής ή Κίτρινης φυλής, που αποτέλεσε το καταστάλαγμα της επιμειξίας των άνω κατιόντων φυλών της υποστατικής κλίμακας, όπου το ωχρό χρώμα αντανακλά την φωτεινή μετάλλαξη του Ηλιακού Λόγου.
Δεύτεροι οι καθαρότεροι εκπρόσωποι της Φαιάς ή Κόκκινης Φυλής, που αποτέλεσε το καταστάλαγμα της επιμειξίας των μέσων φυλών της υποστατικής κλίμακας, όπου το φαιό χρώμα αντανακλά την σκιώδη μετάλλαξη του Ηλιακού Λόγου.
Τρίτοι οι καθαρότεροι εκπρόσωποι της Μέλαινας ή Μαύρης φυλής, που αποτέλεσε το καταστάλαγμα της επιμειξίας των κάτω ανιόντων φυλών της υποστατικής κλίμακας, όπου το μελανό χρώμα αντανακλά την σκοτεινή μετάλλαξη του Ηλιακού Λόγου.
Στην τελευταία βαθμίδα οι τέσσερεις λαοί της Λεμουρίας, οι τρεις φυλές, Κίτρινοι, Κόκκινοι και Μαύροι και ο φυλετικά ακαταστάλακτος κατώτερος λαός των Μιγάδων, ανοιχτή χοάνη ανάμειξης του αίματος του ανθρώπου και ανθρωποειδών. Στην φθίνουσα υποστατική κλίμακα των τεσσάρων λαών, όπου οι πνευματικές δυνάμεις είναι πεπερασμένες, το φωτεινό ψήγμα του ουρανού, ο νους είναι απρόσιτο. Ψήγματα της πολικής Παράδοσης μεταδίδονται με την καλλιέργεια της Θρησκείας και ψήγματα της Γνώσης με την καλλιέργεια της Επιστήμης.
Οι Άριες φυλές στον γήινο πολιτιστικό κύκλο
11- 9 χιλιετία:
Γένος: Θεϊκό
Ιερατείο: Ηλιακό
Γη: Θούλη
Φυλή: Άριοι
Ήπειρος: Βόρεια Ευρώπη
Κέντρο μύησης: Σκανδυναυία – Βρεττάνη
Πολιτισμός: Άριος
9-7 χιλιετία:
Γένος Ηρωικό
Ιερατείο: Βόρειο
Γη: Βρεττάνη
Φυλή: Κέλτες
Ήπειρος: Ινδία – Ιράν – Καύκασος
Θεός: Βόταν
Κέντρο μύησης: Θράκη – Παμίρ – Ιράν – Ράμ – Ζαρατούστρα – Ορφέας
Πολιτισμός: Ινδικός
7-5 χιλιετία:
Γένος: Ηρωικό
Ιερατείο: Αιγυπτιακό – Ινδικό – Ιράνιο
Γη: Αίγυπτος – Παμίρ – Περσία
Φυλή: Σημίτες – Ινδοί – Σουμέριοι
Ήπειρος: Αίγυπτος – Ινδία – Μεσοποταμία
Θεοί: Οσίρις – Ίσις – Ώρος – Βισνού – Σίβα
Κέντρο μύησης: Ερμής Τρισμέγιστος – Παμίρ – Κρίσνα – Ιράν
Πολιτισμός: Αιγυπτιακός – Βραχμανικός – Σουμέριος
5-2 χιλιετία:
Γένος: Ηρωικό
Ιερατείο: Ελληνικό – Ιράνιο – Τολτέκικο – Θιβετιανό – Ιουδαϊκό – Αιγυπτιακό
Γη: Ελλάδα – Περσία – Μεξικό – Άνδεις – Κίνα – Παλαιστίνη – Αίγυπτος
Φυλή: Έλληνες – Βαβυλώνιοι – Ασσύριοι – Πέρσες – Ολμέκοι – Μάγυας – Ίνκας – Μογγόλοι – Εβραίοι – Σημίτες
Ήπειρος / Θεός: Ελλάδα – Ζεύς – Απόλλων – Διόνυσος / Μεσοποταμία – Ωρομάσδης / Μεξικό – Κοετζαλκοάτλ – Άνδεις / Κίνα / Παλαιστίνη – Γιαχβέ / Αίγυπτος – Ώρος
Κέντρο μύησης: Θράκη – Ελευσίνα – Δελφοί – Ορφέας – Πυθαγόρας – Νουμάς / Ιράν – Ζωροάστρης / Μεξικό – Άνδεις – Θιβέτ / Λάμα – Φο-Χι / Ιερουσαλήμ – Μωϋσής / Θήβες
Πολιτισμός: Μυθικός – Θρακικός – Ηρωικός – Κλασικός / Μαγικός – Βαβυλωνιακός – Ασσυριακός – Περσικός / Μαγικός – Ολμέκων –Μάγυας – Ίνκας / Σινικός – Μυθικός – Αυτοκρατορικός – Φεουδαλικός / Μωσαϊκός – Πατριαρχών – Βασιλέων – Προφητών / Φαραωνικός – Ιερατικός – Δυναστικός – Αιθιοπικός
Η κοσμοθεωρητική σύγκρουση ανάμεσα στον Αριανισμό και τον Ιουδαϊσμό, του Μύθου ενάντια στην Βίβλο, αποτελεί την ερμηνευτική κλείδα της ιστορίας και του πολιτισμού τέσσερεις χιλιάδες χρόνια τώρα. Ο Β’ παγκόσμιος πόλεμος ήταν η τελευταία χαμένη μάχη. Ο πόλεμος συνεχίζεται.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΑΠΟ ΕΔΩ: https://e.pcloud.link/publink/show?code=XZaisKZv1hG6Ocyh8VTaOLsgjP830Y5sv9X
